loader

Główny

Zapalenie krtani

Węzły chłonne piersiowe - N

Wiodącą metodą oceny stanu węzłów chłonnych śródpiersia jest obecnie CT. Szerokie zastosowanie kliniczne tej metody, porównanie danych CT i badań morfologicznych po torakotomii i sekcji zwłok umożliwiło wyjaśnienie topografii węzłów chłonnych śródpiersia i opracowanie jednolitego schematu ich oznaczania i lokalizacji.

Obecnie najbardziej rozpowszechniona klasyfikacja węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej zaproponowana przez American Thoracic Society (America :: Thoracic Society, ATS) w celu standaryzacji terminologii w radiologii, chirurgii klatki piersiowej i anatomii patologicznej (Tisi G.M. i in., 1983).

W bardziej ogólnej postaci węzły chłonne można dowolnie grupować zgodnie z tradycyjnym schematem radiologicznym oddzielania śródpiersia. Jednocześnie rozróżnia się węzły śródpiersia przedniego, środkowego (środkowego) i tylnego. W raku płuc węzły środkowego śródpiersia, znajdujące się z przodu od strony tchawicy i dużych oskrzeli, są najczęściej zaangażowane w proces patologiczny. Czasami określa się je jako asperi-oskrzelowe. Przerzuty do węzłów chłonnych przedniego i tylnego śródpiersia obserwuje się znacznie rzadziej i zazwyczaj po uszkodzeniu węzłów środkowego śródpiersia.

Zgodnie z klasyfikacją TNM należy wyróżnić następujące formy węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej:

N0 - przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych nie zostały wykryte;

N1 - przerzuty w węzłach chłonnych korzenia płucnego po tej samej stronie, w tym bezpośrednie wrastanie w nie guza;

N2 - przerzuty do ipsilateralnych węzłów chłonnych śródpiersia lub do rozwidlonych węzłów chłonnych;

N3 - przerzuty do przeciwległych węzłów chłonnych śródpiersia, naprzeciwko korzenia płuca, ipsilateralnego lub przeciwległego węzłów chłonnych nadobojczykowych.

Rutynowe badanie tomograficzne rentgenowskie może być dość skuteczne tylko w wykrywaniu oskrzelowo-płucnych węzłów chłonnych, a także dolnych prawych węzłów chłonnych tchawiczo-oskrzelowych i tchawiczo-oskrzelowych w przypadku znacznego ich wzrostu. Znaczący wzrost rozgałęzień węzłów chłonnych można wykryć przez charakterystyczne odchylenie przełyku, gdy jest on kontrastowany z zawiesiną baru.

Tomografia komputerowa pozwala najdokładniej ocenić topografię i rozmiar węzłów chłonnych śródpiersia. Wynika to z faktu, że są one wyraźnie widoczne na tle tkanki tłuszczowej o małej gęstości. Ze względu na niedostateczną ekspresję, zwłaszcza u młodych lub, przeciwnie, podeszły wiek, konieczne jest zastosowanie metody „wzmocnienia obrazu” bolusa. Głównym objawem CT przerzutów w węzłach jest zwiększenie ich średnicy o ponad 10 mm. Ponieważ węzły chłonne nie zawsze mają regularny okrągły kształt, zwykle mierzy się krótką średnicę. Kształt, struktura i charakter konturów zmodyfikowanych węzłów nie są istotne w diagnozie. Pośrednie oznaki zmian przerzutowych to zgodność powiększonych węzłów z pewnymi kolektorami limfatycznymi, ich sekwencyjne zaangażowanie w proces patologiczny, w zależności od lokalizacji pierwotnego guza, jak również fuzja poszczególnych węzłów w konglomeraty.

Pomimo dużego potencjału w wykrywaniu powiększonych węzłów chłonnych śródpiersia, dokładność diagnozy CT zmian przerzutowych jest stosunkowo mała i rzadko przekracza 70%. Wynika to z faktu, że zasadniczo jedynym kryterium przerzutów guza do węzłów chłonnych według danych CT jest wzrost ich średnicy. Takie zmiany można jednak zaobserwować nie tylko w przypadku prawdziwej zmiany przerzutowej, ale także w wyniku rozwoju reaktywnego rozrostu zapalnego. Jest to szczególnie powszechne u pacjentów z rakiem ośrodkowym powikłanym atelektazą i wtórnym obturacyjnym zapaleniem płuc. Z drugiej strony normalny rozmiar węzłów klinicznych (poniżej 10 mm) nie gwarantuje braku mikroprzerzutów w nich. W tych przypadkach zmiany przerzutowe obserwuje się u 5-7% pacjentów.

Klasyfikacja śródczaszkowych węzłów chłonnych

X Nadobojczykowe węzły chłonne;

2R Prawe górne węzły chłonne przyuszne.

Znajduje się na prawo od środka tchawicy między przecięciem dolnej krawędzi bezimiennej tętnicy z tchawicą i wierzchołkiem płuca;

2L Lewych górnych węzłów chłonnych nadszyjkowych. Znajduje się na lewo od środka tchawicy między górną ścianą łuku aorty a wierzchołkiem płuca;

4R Prawe dolne węzły chłonne przyuszne.

Znajduje się na prawo od środka tchawicy między górną ścianą niesparowanej żyły a przecięciem dolnej krawędzi bezimiennej tętnicy z tchawicą;

4L Lewa dolna część węzłów chłonnych przyusznych.

Znajduje się na lewo od środka tchawicy między górną ścianą łuku aorty a poziomem rozwidlenia, do wewnątrz od więzadła tętniczego;

5 Węzły chłonne aortalno-płucne.

Węzły podaortalne i paraortalne, zlokalizowane na zewnątrz od więzadła tętniczego lub aorty lub tętnicy płucnej, proksymalnie do pierwszej gałęzi lewej tętnicy płucnej;

6 Przednie węzły chłonne śródpiersia.

Znajduje się przednią aortą wstępującą i bezimienną tętnicą; Rozwidlone węzły chłonne.

Znajduje się poniżej rozwidlenia tchawicy, ale nie jest związany z dolnymi płatami oskrzeli lub tętnicami w płucach;

8 Węzły chłonne przełyku.

Znajduje się za tylną ścianą tchawicy, po prawej i lewej stronie przełyku;

9 Prawe i lewe węzły chłonne więzadeł płucnych;

1O prawe tchawiczo-oskrzelowe węzły chłonne.

Znajduje się na prawo od środka tchawicy, od poziomu górnej ściany niesparowanej żyły do ​​miejsca wyładowania prawego górnego płata oskrzeli; 10L Lewe tchawiczo-oskrzelowe węzły chłonne.

Znajduje się na lewo od środka tchawicy między jego rozwidleniem a miejscem wyładowania lewego górnego płata oskrzeli;

11 Wewnątrzpłucne węzły chłonne.

Znajduje się dystalnie od podziału głównych oskrzeli na lobar.

Wczesne badania przeprowadzone przed 1985 r. Świadczyły o wysokiej czułości i swoistości CT, osiągając 8590%. Jednak po wprowadzeniu w życie pojedynczego schematu topograficznego węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej i dokładnych standaryzowanych badań z obowiązkowym usunięciem i późniejszym badaniem morfologicznym wszystkich grup węzłów chłonnych śródpiersia, początkowe optymistyczne wyniki nie zostały potwierdzone. Według McLouda i in. (1992) Czułość i specyficzność metody wynoszą odpowiednio 62% i 64%. Obecnie powszechnie przyjmuje się, że CT jest ograniczone w oddzielaniu stadiów N2 i N3 choroby. Podobne trudności pojawiają się w przypadku rezonansu magnetycznego, którego treść informacyjna w tej kwestii nie przekracza wyników CT.

Pomimo tych ograniczeń zastosowanie CT pozwala uzyskać ważne informacje kliniczne o stanie węzłów chłonnych śródpiersia. Ważne jest, aby zrozumieć, że dane CT, jak również inne metody diagnozowania promieniowania, nie mogą być bezwzględnym kryterium zmiany lub prawidłowego stanu węzłów chłonnych. Są one jedynie orientacyjne i powinny być brane pod uwagę przy określaniu wskazań do mediastinoskopii lub biopsji przezoskrzelowej, a także przy wyborze rodzaju interwencji chirurgicznej.

Zwiększone węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej

Zwiększenie rozmiaru węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej (LU) jest jednym z objawów wielu chorób, różniących się przyczyną, objawami klinicznymi, metodami diagnostycznymi, leczeniem i rokowaniem. Aby wykluczyć gruźlicę w wykrywaniu limfadenopatii, zaleca się najpierw wykonanie prześwietlenia klatki piersiowej, które można wykonać w najbliższej klinice, którą można znaleźć na stronie likarni.com.

LV wraz ze śledzioną są narządami obwodowymi układu odpornościowego. W organizmie ludzkim zgrupowanych jest około 600 LV. Podczas normalnej odpowiedzi immunologicznej na antygen, przepływ krwi i limfy przez lek wzrasta ponad 25 razy, co prowadzi do akumulacji aktywowanych proliferujących komórek.

Jednocześnie wielkość leku może wzrosnąć o 15 razy. Następnie, po każdym epizodzie hiperplazji czynnościowej, element komórkowy LV powraca do swojej naturalnej wartości i nie zawsze jest uzasadniony dla zrębu LO.

Hiperplastyczny zrąb LV praktycznie nie powraca do swojej poprzedniej wielkości. To anatomiczne uzasadnienie zwiększenia LV, nawet podczas odpoczynku funkcjonalnego. Bardziej funkcjonalne bodźce są powtarzane - bardziej wyraźne objawy zaburzeń anatomicznych.

Według etiologii rozróżnia się następujące typy limfadenopatii:

• charakter zakaźny (niespecyficzne procesy zapalne, gruźlica, HIV itp.);

• w przypadku chorób ogólnoustrojowych (sarkoidoza, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa)

• w chorobach onkologicznych (przerzuty komórek złośliwych w węzłach chłonnych, guzach limfoproliferacyjnych, białaczkach)

• w przypadku zaburzeń metabolicznych (choroba Gauchera, choroba Nemana-Picka). W ostatnich latach rośnie liczba pacjentów z limfadenopatią wewnątrz klatki piersiowej (CVHD), co wynika z większej częstości występowania, dostępności i informacyjności nowych metod obrazowania rentgenowskiego.

Tradycyjna radiografia i fluorografia klatki piersiowej, stosowane do masowych badań profilaktycznych populacji, pozwalają wykryć powiększone węzły chłonne wnękowe (BGL) tylko w późnym stadium choroby. Bardziej pouczającą techniką rentgenowską do wykrywania CVHD jest spiralna tomografia komputerowa (CT).

Jednak żadna nowoczesna technika rentgenowska nie może dokładnie określić etiologii CVHF. Najbardziej skutecznym elementem w diagnozie etiologii SVGL jest biopsja zaatakowanego LO. Idealnie, metoda pobierania próbek materiału biopsyjnego powinna być bezpieczna i informacyjna, przy minimalnym ryzyku dla zdrowia pacjenta.

Pomimo znacznej liczby istniejących metod diagnostycznych - problem jest daleki od ostatecznego rozwiązania. Nie ma zgody co do sekwencji działań diagnostycznych, nie przeprowadzono oceny porównawczej zawartości informacji różnych metod pobierania próbek materiału biopsyjnego.

Zmiany w układzie limfatycznym w raku: dlaczego zwiększają się węzły chłonne

Układ limfatyczny jest unikalnym i naturalnym systemem obronnym ludzkiego ciała, pokrywającym każdą część naszego ciała tarczą swoich tkanek. Składa się z tkanki limfoidalnej, sieci naczyń limfatycznych i jego części płynnej - limfy. Ten mechanizm barierowy odgrywa ważną rolę w zapobieganiu powstawaniu guzów nowotworowych i zawsze zasługuje na staranne badania w celu prawidłowego rozpoznania tych niebezpiecznych nowotworów.

W tym artykule zapoznamy Cię z rolą układu limfatycznego i zmianami w nim zachodzącymi podczas powstawania i przerzutów nowotworów.

Mała anatomia

Tkanka układu limfatycznego jest rozproszona we wszystkich obszarach ciała, nawet w jego najmniejszych obszarach, w postaci skupisk o różnych rozmiarach, zwanych węzłami chłonnymi.

  • Ich rolą jest rozwój komórek plazmatycznych i makrofagów, które są komórkami ochronnymi.
  • Ponadto w tkance limfatycznej reprodukcja i dojrzewanie głównych składników układu odpornościowego - limfocytów T i B.

„Filtry” limfatyczne znajdują się pod skórą lub głębiej między mięśniami, narządami wewnętrznymi, w jamach i wzdłuż naczyń krwionośnych. Są one połączone siecią naczyń limfatycznych.

Taka sieć naczyniowa rozpoczyna się od najcieńszych naczyń włosowatych, w które wchłania się płyn śródmiąższowy, przemywając komórki tkanek (mięśni, kości, nerwów, łączników itp.) I narządów. Płyn ten przedostaje się przez światło ścian naczyń włosowatych i tworzy inny płynny ośrodek - limfę. Czynniki chorobotwórcze, które do niego wchodzą - bakterie, związki toksyczne, zmutowane komórki - są dostarczane do większych naczyń, które powstają przez połączenie naczyń limfatycznych, a następnie docierają do węzłów chłonnych. Filtrowane do nich limfy są neutralizowane przez komórki obronne i zaczynają się przemieszczać dalej - do innych odległych „kolekcjonerów”.

Ostatecznym miejscem gromadzenia prawie całej (3/4 objętości całej cieczy limfatycznej) jest limfatyczny przewód piersiowy. Ten duży statek:

  • występuje w jamie brzusznej;
  • penetruje klatkę piersiową;
  • znajduje się za przełykiem i łukiem aorty.

Na poziomie VII kręgów szyjnych kręgowych wchodzi on w szyję i wpływa do światła wewnętrznej żyły szyjnej lewej lub do obszaru jej zlewania się z lewą żyłą podobojczykową.

Jaka jest funkcja węzłów chłonnych w raku

To węzły chłonne służą jako rodzaj filtra z aktywnymi komórkami zabójczymi komórek nowotworowych, które są w stanie zapobiec rozprzestrzenianiu się zmutowanych komórek w całym ciele. Gdyby te składniki układu limfatycznego nie istniały, komórki nowotworowe mogłyby łatwo migrować wzdłuż kanałów limfatycznych i krążeniowych, wpływając na tkanki i narządy na ich drodze i tworząc w nich przerzuty. Oznacza to, że nowotwór natychmiast wejdzie w ostatni etap IV, a walka z rakiem byłaby praktycznie bez znaczenia.

To węzły chłonne są w stanie utrzymać guz przez pewien czas, dzięki czemu mogą zyskać czas na skuteczne leczenie. Onkolodzy odkryli bezpośredni związek między wielkością raka a porażką „filtrów” limfatycznych. Zgodnie ze światowymi statystykami:

  • w nowotworze o wielkości do 2 cm przerzuty do węzłów chłonnych występują u 12% pacjentów;
  • z procesem nowotworowym do 3 cm - w 32%;
  • do 4 cm - w 50%;
  • do 6 cm - w 65%;
  • z ponad 6 cm - u 90% pacjentów.

Jak i dlaczego tworzą się przerzuty w węzłach chłonnych

Prawie wszystkie nowotwory złośliwe są zdolne do przerzutów, tj. Do rozprzestrzeniania swoich komórek do „kolekcjonerów” limfatycznych. Podczas wzrostu guza - od etapu II procesu nowotworowego - jego tkanka staje się bardziej krucha, a komórki są wymywane płynem śródmiąższowym, wchodząc do naczyń limfatycznych. Ponadto, przy przepływie limfy, są one wysyłane do tych węzłów chłonnych, które znajdują się blisko nowotworu (to znaczy do węzłów wartowniczych).

W tych „filtrach” część komórek nowotworowych jest neutralizowana, ale inna ich część jest zachowywana, mnoży się i tworzy drugorzędne ognisko pierwotnego nowotworu - przerzuty. Ten nowy nowotwór również zaczyna rosnąć, ale przez pewien czas komórki ochronne powstrzymują jego rozprzestrzenianie się. Oznacza to tymczasową lokalizację procesu nowotworowego przez około kilka miesięcy lub lat (w zależności od poziomu złośliwości komórek nowotworowych).

  • Kiedy ten mechanizm słabnie, guz staje się kruchy, a jego komórki rozprzestrzeniają się na wychodzące limfatyczne naczynia włosowate i naczynia krwionośne.
  • Następnie tkanka nowotworowa wchodzi do nowego regionalnego węzła chłonnego. W nim rozprzestrzenianie się guza nowotworowego jest również ograniczone przez pewien czas, ale po pewnym czasie zmutowane komórki migrują do jeszcze większych odległych „kolektorów” limfatycznych.

Takie centralne węzły chłonne znajdują się w śródpiersiu, przestrzeni zaotrzewnowej i wzdłuż dużych naczyń.

W zależności od przerzutów określa się etap procesu nowotworowego.

Jednym z ważnych kryteriów oceny stopnia zaawansowania raka jest obecność przerzutów do węzłów chłonnych. Zgodnie z klasyfikacją międzynarodową wartość ta jest wyrażona literą „N” i liczbą przedstawiającą liczbę przerzutów:

  • I - brak przerzutów, oznaczony jako N0;
  • II - wykrywane są tylko pojedyncze przerzuty w najbliższych (wartowniczych) węzłach chłonnych, N1;
  • III - kilka przerzutów wykrytych w regionalnych węzłach chłonnych, N2;
  • IV - regionalne i odległe węzły chłonne są również dotknięte przerzutami, N3.

Dla każdego rodzaju raka onkolodzy mogą również stosować bardziej rozbudowany system klasyfikacji, w którym wskazane są następujące wartości: N2a, N2b itd. W formułowaniu Nx symbol „x” wskazuje, że podczas diagnozowania przerzutów nie uzyskano żadnych danych dotyczących uszkodzeń układu limfatycznego.

Jakie są główne grupy węzłów chłonnych mają ogromne znaczenie w diagnostyce raka

W ludzkim ciele istnieje ogromna liczba różnorodnych węzłów chłonnych - od małych do dużych. Onkolodzy, kierując się zasadą anatomiczną, rozróżniają dokładnie te zbiorowe nagromadzenia tkanki limfatycznej, według których przerzuty nowotworów. Ale generalnie takie „kolekcjonery” są podzielone na:

  • podskórny;
  • głębokie, tj. zlokalizowane między mięśniami i jamami - klatką piersiową, jamami brzusznymi i miednicznymi.

Następujące grupy powierzchownych węzłów chłonnych mają ogromne znaczenie w rozprzestrzenianiu się procesu nowotworowego:

Do głębokich węzłów chłonnych należą następujące grupy:

  • klatki piersiowej;
  • jama brzuszna;
  • jama miednicy;
  • zaotrzewnowy.

Grupa węzłów chłonnych szyjki macicy

Na szyi węzły chłonne reprezentują następujące grupy:

  • powierzchowne - znajdują się bezpośrednio pod skórą;
  • głęboki - położony wzdłuż mięśni mostka i pod powięź;
  • tylne znajdują się za mięśniami mostka;
  • nadobojczykowy - umiejscowiony w zagłębieniach powyżej obojczyka.

Przerzuty do szyjnych węzłów chłonnych mogą powodować raka:

Gdy pojawia się najpierw przerzut, węzły szyjne nie zmieniają swojej konsystencji i nie zwiększają rozmiaru. Później stają się duże i są zdefiniowane jako okrągłe lub owalne guzy, wystające lub nie wystające ponad powierzchnię skóry. Ich konsystencja staje się gęsta i mogą być ograniczone do przesunięcia na boki. Zazwyczaj takie powiększone węzły chłonne nie powodują bólu, a ich rozmiar może wahać się od 2 do 8 cm. W limfogranulomatozie przerzuty „filtry” są w stanie połączyć się w jeden konglomerat, który osiąga imponującą objętość.

Jeśli w okolicznych węzłach chłonnych szyjnych pojawia się wtórny nowotwór, pojawia się on nad skórą i przypomina jajo przepiórcze lub fasolę. W tych przypadkach, gdy dotknięte są głębokie „kolektory” limfatyczne, węzeł nie jest konturowany, ale objawia się występowaniem zgrubienia lub asymetrii szyi.

Grupa węzłów chłonnych pachowych

Grupę węzłów chłonnych w pachach reprezentują liczne skupiska tkanki limfatycznej w postaci 6 grup. Jeden z węzłów pachowych sąsiaduje ze ścianami samej pachy, podczas gdy inne znajdują się głębiej - wzdłuż pni nerwowych i naczyń krwionośnych.

Przerzuty do pachowych węzłów chłonnych mogą powodować takie nowotworowe narośnięcia:

  • gruczoł mleczny;
  • limfogranulomatoza;
  • czerniak lub rak płaskonabłonkowy skóry na rękach;
  • skóra obręczy barkowej i górnej części klatki piersiowej.

Pierwszym objawem porażki tej grupy węzłów chłonnych przez przerzuty często staje się nieprzyjemne uczucie obcego obiektu w pachach. Ponadto niektórzy pacjenci onkologowie skarżą się na pojawienie się bólu, który występuje w przypadkach, gdy przerzuty znajdują się w pobliżu nerwu, a powiększony węzeł osłabia jego tkankę. W niektórych przypadkach pacjent może mieć zdrętwiałą rękę i mrowienie skóry. Jeśli powiększony węzeł chłonny zaczyna przeciskać naczynie, pacjent może zauważyć obrzęk ramienia.

Podczas kontroli pach z węzłami chłonnymi dotkniętymi rakiem, ich guzowatość jest czasami zauważana, gdy ramię jest uniesione. Ponadto w tej części ciała skóra jest bardzo cienka, a pojawiające się formacje można łatwo odczuć.

Grupa pachwinowych węzłów chłonnych

Ta grupa naturalnych „filtrów” jest zlokalizowana w obszarze fałdu pachwinowego, znajdującego się między podbrzuszem a udami. Powierzchowne pachwinowe węzły chłonne znajdują się w podskórnej tkance tłuszczowej, a głębokie pachwinowe węzły chłonne znajdują się obok naczyń udowych pod powięzią.

Porażka tej grupy „kolekcjonerów” limfatycznych występuje w raku:

  • jądra;
  • pęcherz;
  • zewnętrzne narządy płciowe;
  • szyjka macicy;
  • odbytnica;
  • gruczoł krokowy;
  • chłoniaki nieziarnicze;
  • limfogranulomatoza;
  • czerniak lub rak płaskonabłonkowy skóry nóg, pachwiny, okolicy lędźwiowo-krzyżowej lub pośladkowej.

Przerzuty w pachwinowych „kolektorach” objawiają się pojawieniem się obrzęku skóry, podobnego do przepukliny. W przypadku kompresji przez powiększony węzeł żyły lub tułowia nerwu udowego, u pacjenta rozwija się obrzęk kończyny dolnej lub ból.

Grupa węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej

Ta grupa „filtrów” jest podzielona na dwie podgrupy:

  • ciemieniowy - skoncentrowany wzdłuż opłucnej (przymostkowej, międzyżebrowej i opłucnej) wzdłuż wewnętrznej powierzchni jamy;
  • trzewny (lub narząd) - zlokalizowany w pobliżu narządów i dużych naczyń (przełykowy, osierdziowy, parabroniczny).

Wszystkie „kolektory” narządowe są również podzielone na węzły chłonne śródpiersia przedniego i tylnego.

Na „wewnątrzczaszkowe” filtry limfatyczne mogą mieć wpływ następujące nowotwory:

  • przełyk;
  • płuca;
  • gruczoł mleczny;
  • grasica;
  • chłoniaki;
  • limfogranulomatoza;
  • nowotwory szyi i głowy.

Na „filtry” trzewne śródpiersia mogą wpływać zaawansowane nowotwory złośliwe narządów miednicy, jamy brzusznej.

Jeśli przerzuty do węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej są zmienione, nasilenie objawów zależy od wielkości tych wtórnych guzów. Pacjent może doświadczyć następujących objawów:

  • duszność;
  • przedłużony kaszel;
  • uczucia trudności w przemieszczaniu pokarmu przez przełyk;
  • ból w klatce piersiowej i klatce piersiowej;
  • zmiany głosu (chrypka, chrypka);
  • arytmie.

Podczas uciskania żyły głównej górnej u pacjenta rozwija się zespół kava:

  • obrzęk skóry w ramionach i górnej części tułowia, tkankach szyi i głowy;
  • duszność;
  • objawy niewydolności serca i układu oddechowego.

Grupa węzłów chłonnych w jamie brzusznej i miednicy

W jamie brzusznej „kolektory” limfatyczne znajdują się w obfitości: wzdłuż naczyń i jelit, w sieci i krezce, w pobliżu ściany wzdłuż liścia otrzewnej, w dużych ilościach w pobliżu układu wrotnego wątroby i śledziony.

W jamie miednicy takie naturalne „filtry” chłonne są zlokalizowane w pobliżu ściany, wzdłuż naczyń krwionośnych biodrowych, w tkance komórkowej otaczającej narządy miednicy (macicę, prostatę, pęcherz i odbytnicę).

Grupa tych węzłów chłonnych może rozprzestrzeniać raka takich narządów:

  • jelita;
  • żołądek;
  • trzustka;
  • wątroba;
  • wewnętrzne narządy płciowe kobiece;
  • gruczoł krokowy;
  • pęcherz.

Charakter objawów przerzutowych brzusznych węzłów chłonnych zależy od ich lokalizacji:

  • w układzie portalowym wątroby - zespół nadciśnienia wrotnego, wyrażający się obrzękiem nóg, wodobrzusza, żylaków żołądka i przełyku, co może prowadzić do niebezpiecznego krwawienia wewnętrznego;
  • w krezce - zaparcia (do niedrożności jelit), ból jak kolka jelitowa.

Z reguły objawy pojawiają się tylko wtedy, gdy guzy wpływają na duże węzły chłonne, które wraz ze wzrostem wielkości zaczynają wywierać nacisk na pobliskie naczynia i narządy. W przypadku raka w małych węzłach chłonnych objawy przerzutów przez długi czas nie manifestują się i są wykrywane tylko podczas specjalnych rodzajów badań instrumentalnych.

Z którym lekarzem się skontaktować

Jeśli istnieją oznaki uszkodzenia jakiejkolwiek grupy węzłów chłonnych, należy skontaktować się z lekarzem rodzinnym lub pediatrą. Po zbadaniu wszystkich objawów klinicznych, skarg pacjenta, lekarz przepisze specjalistę kilka dodatkowych badań (badania krwi, USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny itp.):

Układ limfatyczny odgrywa zasadniczą rolę w ochronie organizmu przed rozprzestrzenianiem się raka. Dlatego onkolodzy zwracają szczególną uwagę na badanie tych naturalnych „filtrów” ludzkiego ciała. Diagnoza zawsze bierze pod uwagę stan węzłów chłonnych, które stoją na straży nad jednym lub innym obszarem anatomicznym dotkniętym nowotworem złośliwym.

O powiększeniu węzłów chłonnych w programie „O najważniejszym”:

W programie „Żyj zdrowo!” Z Eleną Malyshevą rozmawiaj o węzłach chłonnych:

Węzły chłonne do klatki piersiowej

Każdy proces zapalny lub infekcja charakteryzuje się obrzękiem węzłów chłonnych. Zapalone węzły chłonne można zobaczyć gołym okiem lub za pomocą omacywania. Na przykład, węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej znajdują się w brzusznych częściach ciała i nie można ich wykryć bez specjalnych technik.

Dlaczego zwiększono VLU

Węzły chłonne znajdują się w ludzkim ciele w taki sposób, aby zapobiec przedostaniu się infekcji do najważniejszych narządów i układów wewnętrznych. Powiększony węzeł chłonny pojawia się z powodu wejścia obcego agenta do przepływu limfy.

Czy to mikroby, wirusy czy komórki nowotworowe, limfa przenosi je w całym ciele, co wywołuje odpowiedź immunologiczną organizmu. Płyn limfoidalny, przeciekający między węzłami chłonnymi, przechodzi dalej do układu sercowo-naczyniowego, a patogenne białka przynoszone przez niego gromadzą się w tkance limfoidalnej. Zapalony i powiększony węzeł chłonny na zewnątrz stanowi guzek. Miejsce powstawania guzka jest bezpośrednio związane z zapaleniem konkretnego narządu lub układu wewnętrznego.

Lokalizacja VLU

Węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej lub śródpiersia, w zależności od lokalizacji, należą do miejsc wewnętrznych. Sądząc po nazwie, węzły chłonne znajdują się w klatce piersiowej.

Są one przedstawione w postaci grup klastrów i mają następującą klasyfikację:

  1. Ciemieniowy - znajduje się w pobliżu ściany klatki piersiowej. Należą do nich międzyżebrowe i okolrudinnye węzły chłonne.
  2. Organ - umieszczony obok narządów piersiowych. Istnieją węzły chłonne wokół przełyku i oskrzelowo-płucne.
  3. Z kolei węzły chłonne piersiowe splotu słonecznego są podzielone na śródpiersie przednie, tylne i środkowe.

Śródpiersie to narządy i naczynia zlokalizowane między płucami. Będąc narządem mostkowym, reprezentuje go cała grupa węzłów chłonnych:

  • spadochronowy;
  • tchawiczo-oskrzelowy;
  • rozwidlenie;
  • oskrzelowo-płucny;
  • paraaortyczny;
  • retrosternal;
  • przełykowy.

Powody zwiększenia

Nie ma fizjologicznych przyczyn wzrostu węzłów chłonnych. Główne przyczyny patologiczne prowadzące do zwiększenia liczby węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej można podzielić na dwie grupy: etiologię podobną do guza i nienowotworową.

  1. Etiologia nowotworu. Powodem wzrostu liczby węzłów chłonnych są rak, przerzuty do układu limfatycznego i nowotwory złośliwe w płucach.
  2. Brak etiologii nowotworu. Przyczyną tego typu patogenezy może być długi lek. Choroby autoimmunologiczne i inwazje pasożytnicze rzadko powodują zapalenie węzłów chłonnych, ale są takie przypadki. Główną przyczyną zapalenia węzłów chłonnych są choroby zakaźne, wirusowe i bakteryjne.

Zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, gruźlica, sarkoidoza i nowotwory złośliwe w tkance płucnej są chorobami, które powodują, że układ odpornościowy, a mianowicie węzły chłonne regionu śródpiersiowego, ulegają podwyższonemu stanowi pracy. Należy zauważyć, że przy różnych typach chorób nie tylko zmienia się rozmiar węzłów chłonnych (zwykle wynosi 0,5 - 30 mm), ale także inne szacowane wskaźniki:

  • zmiany powierzchni: od stanu gładkiego do pagórkowatego;
  • konsystencja staje się bardziej miękka (normalny węzeł chłonny jest twardy);
  • łącząc się ze sobą w wyniku procesów zapalnych lub innych, węzły chłonne tracą swą mobilność, a zainfekowane miejsca są zastępowane przez tkankę łączną, co zazwyczaj prowadzi do tego, że węzeł chłonny staje się bezużyteczny.

Główne przyczyny i choroby prowadzące do wzrostu VLHU

Rak płuc

Rak płuc jest poważnym rakiem. Im wyższy stopień zaawansowania raka, tym silniejsze są objawy, tym trudniejsze jest złagodzenie cierpienia pacjenta i przywrócenie go do pełnego życia.

Przyczyny raka płuc:

  • aktywne i bierne palenie;
  • narażenie na substancje rakotwórcze (nikiel, azbest, chrom, beryl i arsen);
  • produktem rozkładu uranu jest gaz radonowy;
  • niekorzystna ekologia;
  • predyspozycje genetyczne.

Charakterystyczne objawy procesu onkologicznego w płucach:

  • nie chrypka w głosie;
  • ciągła duszność;
  • bóle w klatce piersiowej;
  • ogólne złe samopoczucie (bóle głowy, temperatura, nadwrażliwość na światło);
  • awaryjna utrata wagi.

Dzięki układowi limfatycznemu komórki rakowe nie mogą natychmiast wejść do krwiobiegu, ale znajdują się w węźle chłonnym. Gdy limfa przenika przez szczeliny w węźle chłonnym, pozostają duże cząsteczki białka. Węzeł chłonny hamuje proces nowotworowy, dzięki czemu rak został wykryty na czas, możliwe jest zapobieżenie jego przejściu do czwartego stadium przerzutowego.

Wzrost liczby węzłów chłonnych w raku płuca zależy od wielkości guza i obecności przerzutów, a także od lokalizacji chorego organu.

Zastosowane metody leczenia zależą od etapu procesu i typu histologicznego raka. Na wczesnym etapie takie środki kontroli mają zastosowanie jako: radioterapia, radioterapia, chemioterapia, chirurgia. Rak 3 stopnia jest dość trudny do leczenia.

Powiększone węzły chłonne śródpiersia po zapaleniu oskrzeli

Zapalenie oskrzeli to proces zapalny obejmujący tkankę płuc i oskrzeliki. Choroba ma charakter mikrobiologiczny - pneumokoki i paciorkowce często stają się patogenami. W przypadku zapalenia oskrzeli i płuc występuje nieznaczny wzrost liczby węzłów chłonnych. Najczęściej objawia się po przeniesieniu ARVI i ORZ. Ponadto układy limfatyczne i naczyniowe biorą udział w procesie zapalnym, występuje zwiększone tworzenie limfocytów, w wyniku czego zachowana jest limfadenopatia.

Zwiększona VLHU z gruźlicą

Gruźlica jest chorobą zakaźną wywoływaną przez pałeczki Kocha (Mycobacterium tuberculosis). Głównym objawem jest powstawanie gruźliczych guzków. W gruźlicy płuc rozwidlone węzły chłonne są często zapalne i powiększone. Chorobie towarzyszy ból w klatce piersiowej, krwioplucie i ogólne dolegliwości. Charakterystyczną cechą gruźlicy jest proces odprowadzania węzłów chłonnych. Po zabiegu zmieniona tkanka płucna zostaje zastąpiona tkanką włóknistą, powstają blizny.

Sarkoidoza jako przyczyna zapalenia węzłów chłonnych

Sarkoidoza jest chorobą autoimmunologiczną. Dokładne przyczyny choroby nie zostały ustalone. Z powodu długotrwałego narażenia na wirusy, bakterie i grzyby ludzki układ odpornościowy działa nieprawidłowo. We wczesnych stadiach sarkoidozie towarzyszy wzrost i asymetryczne uszkodzenie węzłów chłonnych tchawiczo-oskrzelowych i oskrzelowo-płucnych.

Aby uzyskać więcej informacji na temat choroby, patrz Przegląd Sarkoidozy Węzłów Chłonnych.

Objawy powiększenia węzłów chłonnych śródpiersia

Limfadenopatia jest odpowiedzią immunologiczną na patologiczne procesy zachodzące w płucach i innych pobliskich narządach.

Charakterystyczną cechą jest wyraźna kliniczna manifestacja choroby:

  1. Ostry ból w klatce piersiowej, ból rozprzestrzenia się na ramiona i szyję.
  2. Pojawia się chrypka i kaszel.
  3. Szumy uszne i bóle głowy.
  4. W ciężkich przypadkach przejście żywności jest trudne.

Przyczyny zapalenia śródpiersia LU są związane z wejściem obcych czynników, bakterii i patogenów, powodując wytwarzanie przez organizm większej liczby leukocytów, w tym limfocytów. Nowotwory złośliwe w węzłach chłonnych śródpiersia nazywane są chłoniakami.

Zwyczajowo rozróżnia się trzy etapy rozwoju choroby:

  • ostry (pojawia się nagle i nieoczekiwanie)
  • przewlekłe (pojawia się gorączka, osłabienie i obrzęk)
  • powtarzające się (ponowna epidemia).

Środki diagnostyczne

Diagnoza opiera się na historii choroby. Krew jest oddawana do badań biochemicznych i reakcji Wassermana (potwierdzenie kiły). Przypisany do pełnej morfologii krwi, hodowli plwociny bakteryjnej i badania mikroskopowego natywnego leku. Gram rozmaz i nietypowe komórki.

Przeprowadzaj badania radiograficzne, a także bronchoskopię i fluoroskopię. Czasami można wykonać biopsję tkanki płucnej i jeśli podejrzewa się raka, pobierany jest płyn rdzeniowy.

Leczenie

Metody leczenia zależą od samej choroby, a także od stopnia jej rozwoju. Zastosuj leczenie preparatami medycznymi, metodami fizjoterapeutycznymi i krajowymi.

Węzły chłonne klatki piersiowej: lokalizacja i funkcja, przyczyny zapalenia

Węzły chłonne są integralną częścią układu odpornościowego organizmu, a zatem są pierwszymi, które reagują na aktywność różnych czynników chorobotwórczych. Formacje te są nierównomiernie rozmieszczone w całym ciele, co pozwala układowi limfatycznemu zakrywać każdy narząd, zapobiegając wnikaniu do niego patogennej mikroflory. Węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej są ważną częścią tego systemu, ponieważ chronią przed infekcją wielu ważnych narządów.

Cechy węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej

Węzły chłonne to małe struktury, które oczyszczają limfę, wykrywają i zwalczają obce komórki. Dzięki ich pracy ciało jest chronione przed infekcjami. W związku z tym można zaobserwować niewielki wzrost węzłów chłonnych nawet w przypadku banalnego przeziębienia, co wskazuje, że organizm walczy obecnie z patogenną mikroflorą.

Jeśli jednak układ limfatyczny nie jest w stanie poradzić sobie z czynnikami chorobotwórczymi, może to prowadzić do wzrostu węzła i jego późniejszego zapalenia. W związku z tym istnieją dwa warunki, w których występuje wzrost węzłów chłonnych:

  1. Zapalenie węzłów chłonnych. Zakłada on rozwój procesu zapalnego bezpośrednio w samym miejscu. Przy długotrwałym braku odpowiedniego leczenia może rozwinąć się przewlekłe i ropne postacie. Ten ostatni jest obarczony poważnymi komplikacjami, które mogą wymagać usunięcia węzłów chłonnych.
  2. Limfadenopatia. Stan charakteryzuje się wzrostem wielkości węzłów chłonnych. Jednocześnie nie ma rozwoju zapalenia.

Anatomia i fizjologia

Wewnątrzczaszkowe węzły chłonne u zdrowej osoby nie są widoczne i nie można ich wyczuwać.

Wszystkie węzły chłonne obecne w ludzkim ciele mogą być zlokalizowane zarówno na zewnątrz, bezpośrednio pod skórą, jak i głęboko, oczyszczając limfę, która trafia do narządów wewnętrznych.

Zgodnie z nazwą węzły chłonne znajdują się wewnątrz klatki piersiowej. Są one przedstawione w postaci grup klastrów i mają następującą klasyfikację:

  1. Pristenochnye. Znajduje się w pobliżu ściany klatki piersiowej. Ten typ węzłów chłonnych obejmuje okolorudinny i międzyżebrowy.
  2. Organy. Są pobliskie organy klatki piersiowej. Ten typ jest reprezentowany przez węzły chłonne oskrzelowo-okołozębowe.
  3. Węzły chłonne śródpiersia piersiowego. W zależności od ich lokalizacji są podzielone na środkową, przednią i tylną.

Śródpiersie obejmują te naczynia i narządy, które znajdują się między płucami. Istnieje kilka rodzajów węzłów chłonnych:

  • spadochronowy;
  • retrosternal;
  • tchawiczo-oskrzelowy;
  • rozwidlone węzły chłonne;
  • paraaortyczny;
  • oskrzelowo-płucny;
  • przełykowy.

Normalne rozmiary i powody wzrostu

Zapalenie płuc zawsze dotyczy węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej.

W normalnych śródpiersiowych węzłach chłonnych rozmiar wynosi 5-30 mm. Są to małe, elastyczne struktury składające się z tkanek miękkich wypełnionych limfą.

Obrzęk węzłów chłonnych nie może być spowodowany przyczynami fizjologicznymi. Proces ten powstaje z powodu obecności patologicznych uszkodzeń tkanek i może być dwojakiego rodzaju:

  1. Etiologia nowotworu. W tym przypadku zapalenie węzłów chłonnych ma charakter złośliwy. Przerzuty do płuc lub układu limfatycznego, a także rak z lokalizacją w narządach oddechowych mogą prowadzić do zwiększenia liczby węzłów chłonnych.
  2. Etiologia zakaźna lub inna nieonkogenna. Jedną z głównych przyczyn rozwoju takich patologii jest długotrwałe leczenie. Przyczynami zapalenia węzłów chłonnych tej etiologii są również choroby zakaźne, wirusowe i bakteryjne.

W chorobach takich jak gruźlica, sarkoidoza, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, rak, zawsze wpływają na węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej. Z powodu rozwoju procesu patologicznego dochodzi do zwiększonej produkcji limfocytów.

Przyczyny raka płuc:

  • palenie (według statystyk, bierne palenie przyczynia się do rozwoju raka płuc w większym stopniu niż aktywne);
  • praca z substancjami rakotwórczymi;
  • częsty kontakt z radonem, który jest produktem rozkładu uranu;
  • życie w regionie o złym środowisku;
  • predyspozycje genetyczne.

Oprócz wzrostu liczby węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej, objawy rozwoju onkologii są następujące:

  • nie przechodzi chrypka;
  • bóle w klatce piersiowej;
  • ciężka duszność nawet przy krótkich obciążeniach;
  • ogólne złe samopoczucie (bóle głowy, temperatura, nadwrażliwość na światło);
  • awaryjna utrata wagi.

Wzrost liczby węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej może również wskazywać na rozwój wielu innych patologii:

  1. Bronchopneumonia. Obejmuje zapalenie oskrzelików i tkanki płucnej, które powstaje w wyniku aktywności paciorkowców i pneumokoków. W większości przypadków choroba rozwija się na tle niedawnych chorób zimnych. Wraz z rozwojem zapalenia oskrzeli, węzły chłonne nieznacznie zwiększają swoją wielkość. W trakcie postępu proces zapalny obejmuje układ naczyniowy i limfatyczny, w wyniku czego pacjent rozwija limfadenopatię.
  2. Sarkoidoza. Choroba autoimmunologiczna, której przyczyny są całkowicie niepewne. Wraz z rozwojem tej choroby u pacjenta obserwuje się jednostronny wzrost w tchawiczo-oskrzelowych i oskrzelowo-płucnych węzłach chłonnych.
  3. Gruźlica. Niebezpieczna choroba o charakterze zakaźnym, której czynnikiem sprawczym jest różdżka Kocha (Mycobacterium tuberculosis). Gruźlica płuc w większości przypadków prowadzi do rozwoju procesów zapalnych w węzłach chłonnych rozwidlenia. U pacjenta występuje ogólne złe samopoczucie, może wystąpić silny ból w klatce piersiowej i odkrztuszanie krwi. W gruźlicy spójność węzłów chłonnych obserwuje się ze sobą iz otaczającymi tkankami. W tym przypadku węzły mogą być dużym bezkształtnym wybrzuszeniem. Wraz z rozwojem procesu ropnego, zdrowe tkanki węzła chłonnego są zastępowane przez tkankę łączną, zachodzi proces bliznowacenia.

Powód wizyty u lekarza

Zwiększone węzły chłonne wewnątrz klatki piersiowej prowadzą do ciężkiej duszności nawet przy krótkim wysiłku.

Powiększone i bolesne węzły chłonne w klatce piersiowej same w sobie są powodem wizyty u lekarza. Jednak ich wzrost czasami bywa spotykany. Powodem wizyty u lekarza mogą być objawy kliniczne towarzyszące temu zjawisku.

Symptomatologia

Należy zauważyć, że przy różnych typach chorób nie tylko wielkość zmian węzłów chłonnych, ale także inne szacowane wskaźniki:

  • zmiany powierzchni: od stanu gładkiego do pagórkowatego;
  • zmiany konsystencji (naturalnie miękki węzeł chłonny wewnątrz płuc staje się twardy);
  • wraz z rozwojem procesów zapalnych węzły chłonne mogą się ze sobą łączyć, co prowadzi do utraty mobilności;
  • ból, który może wystąpić zarówno w spoczynku, jak i podczas ruchu.

Oprócz ostatniego znaku, wszystkie powyższe są określone tylko przez badania instrumentalne.

Bolesność jest głównym objawem klinicznym zapalenia węzłów chłonnych w płucach. Należy zauważyć, że wzrost tych formacji może wystąpić bez odpowiedniego bólu.

Z reguły, gdy dotknięte są węzły piersiowe, pacjent skarży się na ostry ból w górnej lub środkowej części klatki piersiowej. Najczęściej takie nieprzyjemne doznania mają jednostronną lokalizację. Gdy ból występuje po lewej stronie, często są mylone z bólem serca.

Dyskomfort może wystąpić, jak podczas kaszlu, podczas poruszania rękami i stale, bez zatrzymywania się nawet w nocy. Takie bóle znacznie pogarszają jakość życia pacjenta.

Diagnostyka

Zdjęcie rentgenowskie węzłów chłonnych wnękowych ujawnia powiększone węzły chłonne w płucu i śledzi pierwotne zmiany w narządach wewnętrznych.

Aby dokładnie określić chorobę, należy dokładnie postawić diagnozę. Po pierwsze, pacjent zwraca się do terapeuty, który słucha jego skarg i przeprowadza badanie podstawowe. Jeśli podejrzewasz rozwój konkretnej choroby, pacjent zostaje wysłany do jednego z następujących specjalistów:

  • Specjalista od gruźlicy;
  • specjalista chorób zakaźnych;
  • onkolog;
  • pulmonolog;
  • hematolog itp.

Dalsza diagnostyka opiera się na dwóch zestawach środków:

  1. Badania laboratoryjne. Pozwala zidentyfikować obecność w ciele procesu patologicznego.
  2. Diagnostyka instrumentalna. Pozwala ustawić lokalizację patologicznego skupienia, stopień uszkodzenia tkanki i inne niuanse.

Testy laboratoryjne obejmują:

  • kliniczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • badanie komórek węzłów chłonnych uzyskanych przez biopsję;
  • bakteriologiczna kultura krwi.

Diagnostyka instrumentalna obejmuje przejście pacjenta według następujących procedur:

  1. RTG. Umożliwia identyfikację powiększonych węzłów chłonnych w płucach i śledzenie pierwotnych zmian w narządach wewnętrznych.
  2. USG. Jest to bardziej informacyjna metoda, dzięki której specjalista może uzyskać większą ilość informacji o stopniu rozwoju choroby.
  3. CT i MRI. Obecnie metody te są podstawą do diagnozy uszkodzeń węzłów chłonnych. Umożliwiają identyfikację najmniejszych zmian w strukturze tkanek zarówno węzłów, jak i narządów wewnętrznych, zapewniając pełny obraz choroby.

Leczenie

Jeśli stan zapalny węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej ma charakter onkologiczny, zaleca się chemioterapię.

Metoda leczenia zależy od pierwotnych przyczyn zwiększonych węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej. Ponieważ zapalenie węzłów chłonnych jest objawem wtórnym, leczenie powinno być ukierunkowane nie na zmniejszenie rozmiaru węzłów chłonnych, ale na zwalczanie zakażenia, które stało się główną przyczyną ich wzrostu. We współczesnej medycynie stosuje się następujące techniki:

  1. Farmakoterapia. Jest używany w większości przypadków. Najczęściej pacjentowi przepisuje się antybiotyki z grupy, u której występuje zidentyfikowana mikroflora chorobotwórcza.
  2. Gruźlicze zapalenie węzłów chłonnych jest leczone w szpitalu. Terapia polega na przyjmowaniu leków przeciwgruźliczych, dietetycznych.
  3. Gdy onkologiczna natura choroby, pacjent przechodzi chemioterapię i radioterapię. Dalsza możliwa interwencja chirurgiczna.
  4. Jeśli u pacjenta rozwinęła się ropna postać zapalenia węzłów chłonnych, należy usunąć ropiejące węzły.

Obrzęk węzłów chłonnych: przyczyny i leczenie

Taki pozornie prosty objaw, taki jak wzrost węzłów chłonnych (LN), może być oznaką czegoś, co nie jest banalną chorobą. Niektóre z nich są po prostu nieprzyjemne, podczas gdy inne mogą prowadzić do poważnych komplikacji, a nawet tragicznych. Nie ma wielu chorób prowadzących do pojawienia się tego objawu, ale wszystkie wymagają przemyślanej diagnozy i ostrożnego, czasem bardzo długiego leczenia.

Czym są węzły chłonne?

Węzły chłonne to małe skupiska tkanki limfatycznej rozrzucone po całym ciele. Ich główną funkcją jest filtracja limfy i rodzaj „przechowywania” elementów układu odpornościowego, które atakują obce substancje, mikroorganizmy i komórki nowotworowe wchodzące do limfy. Węzły można porównać z bazami wojskowymi, gdzie w czasie pokoju stacjonują żołnierze, gotowi do natychmiastowego działania w celu zwalczania „wroga” - czynnika sprawczego każdej choroby.

Gdzie są węzły chłonne

Węzły chłonne są rodzajem kolektorów, które zbierają limfę z pewnych obszarów ciała. Płyn ten przepływa do nich przez sieć naczyń. Istnieją powierzchowne węzły chłonne i wnętrzności, znajdujące się w jamach ciała ludzkiego. Bez użycia instrumentalnych metod wizualizacji w celu wykrycia wzrostu tych ostatnich nie jest możliwe.

Węzły chłonne następujących lokalizacji różnią się od powierzchni, w zależności od lokalizacji:

  • podkolanowy, położony na tylnej powierzchni kolana;
  • powierzchowny i głęboki pachwinowy, zlokalizowany w fałdach pachwinowych;
  • potyliczny - w przejściu szyi do czaszki;
  • ucho i przyusznica, umieszczone z przodu i za małżowiną;
  • podżuchwowy, leżący mniej więcej pośrodku gałęzi żuchwy;
  • Podbródek, umieszczony kilka centymetrów za brodą;
  • sieć LU szyjki macicy gęsto rozproszona wzdłuż przedniej i bocznej powierzchni szyi;
  • łokieć - na przedniej powierzchni stawu o tej samej nazwie;
  • pachowa, której jedna grupa przylega do wewnętrznej powierzchni mięśni piersiowych, a druga znajduje się w grubości włókna okolicy pachowej.

W związku z tym istnieje wiele miejsc, w których można wykryć wzrost węzłów chłonnych, a uważny lekarz poczuje, że otrzymują dodatkowe informacje na temat możliwej choroby.

Przyczyny limfadenopatii

Nie ma naturalnych powodów wzrostu LU. Jeśli stają się większe, oznacza to, że w ciele musi istnieć jakiś rodzaj patologii. Pojawienie się tej funkcji wskazuje na wystąpienie:

  1. Infekcje:
    • wirusowy;
    • bakteryjny;
    • grzybicze.
  2. Pasożytnicza inwazja.
  3. Zmiany autoimmunologiczne.
  4. Rak układu limfatycznego.
  5. Przerzuty zmian LN w procesie nowotworowym.

Cechy wzrostu węzłów chłonnych w różnych patologiach

W różnych chorobach węzły chłonne rosną na różne sposoby. Oprócz wymiarów, takie wskaźniki jak:

  • struktura powierzchni, która może pozostać gładka lub nierówna;
  • mobilność - w niektórych chorobach LU są przylutowane do siebie lub do otaczających tkanek;
  • konsystencja - gęsta, miękka;
  • stan skóry nad nimi - z zapaleniem LU skóra może stać się obrzękła, czerwienieć.

A teraz warto rozważyć zwiększenie liczby węzłów chłonnych w stosunku do chorób, które najczęściej powodują ten objaw.

Zapalenie węzłów chłonnych

Choroba ta wyróżnia się najżywszą symptomatologią ze strony LN, która w tym przypadku znacznie wzrasta, staje się ostro bolesna, nieruchoma. Skóra na nich czerwona, miejscowy obrzęk. W miarę postępu choroby temperatura wzrasta coraz bardziej, pojawiają się dreszcze i zwiększa się efekt intoksykacji.

Najczęściej występowanie zapalenia węzłów chłonnych poprzedza ropna choroba odpowiedniego obszaru:

Drobnoustroje ze źródła zakażenia przez naczynia limfatyczne wchodzą do węzła chłonnego, wywołując w nim reakcję zapalną, najpierw katar (bez ropy), a następnie ropne. Ekstremalny rozwój zapalenia węzłów chłonnych to adeno-flegmon - w rzeczywistości powikłanie tej choroby. Jednocześnie ropa przenika do tkanki tłuszczowej otaczającej LU.

Inne powikłania ropnego zapalenia węzłów chłonnych to ropne zakrzepowe zapalenie żył, zakrzepica zatorowa płuc, posocznica.

Pediatra opowiada o zapaleniu węzłów chłonnych u dzieci:

Leczenie zapalenia węzłów chłonnych

W nieżytowym zapaleniu węzłów chłonnych najpierw leczy się główną chorobę ropną. Dzięki terminowej interwencji wysoka szansa ustąpienia ostrego procesu w węźle chłonnym.

Wraz z rozwojem ropnego zapalenia węzłów chłonnych lub adenoflegmonu wymagana jest interwencja chirurgiczna - otwarcie ropnia, oczyszczenie go środkami antyseptycznymi i przeciwbakteryjnymi, drenaż jamy ropnia.

Choroby układu oddechowego

Ta grupa chorób jest najczęstszą przyczyną powiększonych węzłów chłonnych. Ten objaw jest najwyraźniej manifestowany w różnych postaciach zapalenia migdałków (zapalenie migdałków). Wraz ze wzrostem LU występuje wysoka gorączka, ból gardła podczas przełykania, silna słabość i złe samopoczucie.

Nieco rzadziej powiększają się węzły chłonne z zapaleniem gardła - zapalenie gardła. Symptomatologia tej choroby jest podobna do obrazu klinicznego zapalenia migdałków, chociaż jest gorsza w jasności objawów.

W przypadku infekcji układu oddechowego UL staje się gęsty w dotyku, umiarkowanie bolesny, a ich ruchliwość podczas badania dotykowego pozostaje.

Leczenie zakażeń układu oddechowego

Taktyka leczenia zależy od rodzaju patogenu, który spowodował chorobę. Tak więc, z bakteryjnym charakterem patologii, stosuje się antybiotyki o szerokim spektrum działania, z wirusową, objawową terapią, z grzybami, ze specyficznymi środkami przeciwbakteryjnymi. Równolegle prowadzą ogólne działania wzmacniające z jednoczesnym podawaniem immunomodulatorów.

Specyficzne infekcje

Najczęściej limfadenopatii towarzyszą specyficzne infekcje, takie jak gruźlica i kiła.

Zmiany gruźlicze

W gruźlicy płuc początkowo dotyczy to węzłów chłonnych wewnątrz klatki piersiowej. Bez specjalnych metod badawczych niemożliwe jest określenie ich wzrostu. Nieleczony proces gruźlicy może rozprzestrzeniać się po całym ciele, wpływając również na powierzchowne UL:

Na początkowym etapie pojawia się wzrost i umiarkowany ból. Gdy proces zapalny spala się, węzły chłonne ustępują między sobą i otaczającymi je tkankami, zamieniając się w gęsty konglomerat, który następnie pęka, tworząc przetokę niehezulującą.

Leczenie

Ponieważ wzrost LU jest spowodowany przez główną chorobę, gruźlicę, leczy się ją. Specjalne leki przeciwgruźlicze są stosowane zgodnie ze specjalnymi schematami.

Kiła

W przypadku kiły, LU rosną w rozmiarze zaledwie kilka dni po pojawieniu się pierwotnego syfilidu, znanego jako twarda kiła. Ze względu na fakt, że narząd płciowy jest głównym miejscem pochodzenia kory, często zwiększają się węzły pachwinowe.

Na przykład w przypadku chankramigalitis (syfilitycznego zapalenia migdałków) objaw może pojawić się na części węzłów podżuchwowych lub sub-guzkowych.

Ważne: Gdy syfilis LU osiągnie rozmiar orzecha, zachowując jego konsystencję, pozostając bezbolesnym i nie przyspawanym do tkanek. Często w tym samym czasie występuje zapalenie naczyń chłonnych - zapalenie naczyń limfatycznych, które są wyczuwalne w postaci sznura, czasem z pogrubieniem na całej długości.

Leczenie

Kiła na każdym etapie dobrze reaguje na terapię antybiotykową. Stosowane są głównie preparaty penicylinowe. Wraz z rozwojem powikłań leczenie zakażenia może być znacznie opóźnione.

Różyczka

W przypadku różyczki objaw ten pojawia się jeden z pierwszych, kilka godzin przed wysypką. Najczęściej guz potyliczny, szyjkowy, przyuszny zwiększa się, jednak staje się bolesny, bez lutowania do otaczających tkanek.

Wysypka z niepowikłaną różyczką może pozostać jedynym widocznym objawem, chociaż czasem występuje gorączka (umiarkowana) i katar.

Leczenie

Pacjent z różyczką jest izolowany i, jeśli to konieczne, przepisywane leczenie objawowe. Poważne wydarzenia odbywają się tylko z powikłaniami. Na przykład leki przeciwzapalne są przepisywane w przypadku zmian w stawach, a w przypadku zapalenia mózgu należy zauważyć kortykosteroidy, leki moczopędne, leki przeciwdrgawkowe itp. Różyczka jest stosunkowo łagodną infekcją iw większości przypadków ustępuje bez żadnego leczenia.

Zakażenie HIV

W przypadku tej najbardziej niebezpiecznej choroby węzły chłonne wszystkich miejsc mogą się zwiększyć. Często jest to ten objaw, który powoduje, że lekarz podejrzewa zakażenie HIV, które przez długi czas może nie przejawiać się w żaden inny sposób.

Kiedy choroba wchodzi w stadium AIDS, wzrost LU staje się trwały, ich zapalenie się łączy.

Leczenie

Powszechnie wiadomo, że nie ma metod, które mogłyby trwale wyleczyć osobę zakażoną HIV. Lekarze kierują wszystkimi wysiłkami w celu powstrzymania aktywności wirusa, dla którego stosuje się specjalne leki antyretrowirusowe. Równolegle leczone są towarzyszące infekcje, których rozwój jest najczęściej przyczyną śmierci osób z AIDS.

Węzły chłonne w chorobach autoimmunologicznych

Proces autoimmunologiczny to grupa chorób, w których układ odpornościowy przestaje brać pod uwagę „swoje” komórki różnych narządów. Biorąc je za obcą substancję, ciało aktywuje mechanizmy ochronne, aby zniszczyć „agresora”. Jednym z przejawów tej aktywności jest wzrost liczby regionalnych LU.

Proces autoimmunologiczny może dotyczyć niemal każdego narządu, od stawów do gruczołów dokrewnych, a nawet układu nerwowego. Choroby takie charakteryzują się długim, przewlekłym przebiegiem i są dość trudne do leczenia, powodując niepełnosprawność pacjenta, a czasem śmierć.

Leczenie

W leczeniu chorób autoimmunologicznych stosuje się leki do tłumienia nadmiernej aktywności układu odpornościowego - leki immunosupresyjne i środki blokujące pewne reakcje chemiczne w komórkach układu limfocytowego.

Powiększone węzły chłonne w patologiach nowotworowych

Onkolodzy używają tego objawu jako jednego z kryteriów diagnostycznych procesu nowotworowego. LN zwiększają się tylko w nowotworach złośliwych w przypadku, gdy komórki nowotworowe są oddzielone od miejsca pierwotnego ogniska, a przepływ limfy do węzła. Tutaj zostają „zaatakowani” przez obronę ciała, starając się zapobiec „wyłamaniu się” w otwarte przestrzenie ciała. Pojawienie się tego objawu jest niekorzystnym znakiem wskazującym na rozprzestrzenianie się procesu nowotworowego.

Istnieją jednak również nowotwory złośliwe wpływające na sam układ limfatyczny:

  • Chłoniak Hodgkina, inaczej zwany limfogranulomatozą;
  • Chłoniaki nieziarnicze to grupa ponad 80 typów nowotworów wywodzących się z tkanki limfatycznej i posiadających duże różnice w przebiegu choroby, a także w jej przyczynach i mechanizmach rozwoju.

Leczenie

W walce z patologią nowotworową stosuje się jednocześnie kilka metod:

  1. chemioterapia cytostatyczna z lekami, które hamują wzrost guza;
  2. naświetlanie węzłów chłonnych strumieniem promieniowania jonizującego:
    • Zdjęcia rentgenowskie
    • promieniowanie gamma i beta;
    • wiązki neutronów;
    • strumień cząstek elementarnych;
  3. terapia immunosupresyjna z silnymi środkami hormonalnymi.

Opracowano specjalne schematy do stosowania kompleksów różnych rodzajów leczenia, co pozwala na tłumienie procesu nowotworowego i przedłużanie życia pacjenta.

Uwaga: należy pamiętać, że powiększone węzły chłonne są tylko objawem różnych chorób. Dlatego niedopuszczalne jest podejmowanie samoleczenia, a tym bardziej stosowanie tradycyjnych metod, zamiast iść do lekarza. Opóźnienie w diagnozowaniu i leczeniu niektórych chorób może kosztować życie pacjenta.

Możesz uzyskać więcej informacji na temat możliwych przyczyn zapalenia węzłów chłonnych, patrząc na tę recenzję:

Giennadij Wołkow, komentator medyczny, lekarz ratunkowy.

106 356 odsłon ogółem, 4 widoki dziś