loader

Główny

Pytania

Rynoskopia przednia i tylna: wskazania, metody prowadzenia

Rhinoscopy jest specjalnym badaniem jamy nosowej, którą otolaryngolog stosuje codziennie w swojej praktyce. Dzięki tej procedurze lekarz bada jamę nosową i jej strukturę, a także otrzymuje pośrednią informację o stanie zatok przynosowych. W zależności od tego, które części nosa powinny być zbadane przez specjalistę, może wykonać przednią lub tylną rinoskopię. Niektóre źródła wciąż podkreślają średnią rhinoskopię, uważają to za część frontu.

Po pierwsze, lekarz przeprowadza badania nosa lub jego jamy po wyjaśnieniu skarg i zbadaniu historii choroby. Ważnym warunkiem procedury jest jasne sztuczne światło. W celu zbadania formacji znajdujących się w głębi jamy nosowej lekarz używa reflektora czołowego, który kieruje wiązkę światła do żądanego obszaru. W tym przypadku źródło światła znajduje się zwykle po prawej stronie pacjenta, na poziomie jego ucha. To badanie nie wymaga specjalnego szkolenia, w razie potrzeby lekarz może zastosować znieczulenie miejscowe.

Należy zauważyć, że rhinoskopia jest całkowicie bezpieczna dla pacjenta i, jeśli zostanie prawidłowo wykonana, nie powinna powodować żadnego bólu.

Wskazania do stosowania rinoskopii

Badanie jamy nosowej jest konieczne do identyfikacji następujących chorób:

Metody rinoskopii przedniej

W tej procedurze lekarz używa specjalnego lustra lub rozszerzacza nosa. Narzędzie, które bierze w lewą rękę. W tym przypadku prawa ręka unieruchamia głowę pacjenta w obszarze ciemieniowym, co pozwala przesunąć ją we właściwym kierunku. Następnie światło jest kierowane do badanego nozdrza i gałęzie rozszerzacza nosa są ostrożnie wkładane w stan zamknięty, który stopniowo rozdziela się na boki.

Początkowo głowa pacjenta znajduje się w zwykłej pozycji, a otolaryngolog bada widoczną część wspólnego kanału nosowego, przegrodę ze słabym punktem, dolny kanał nosowy z przednią częścią dolnej konchy nosowej. Następnie głowa pacjenta jest odrzucana do tyłu, a środkowy kanał nosowy środkową konchą nosową, górne części wspólnego kanału nosowego i przegrodę stają się widoczne dla lekarza. Po zbadaniu połowy nosa, ekspander jest ostrożnie usuwany i te same czynności są wykonywane z drugiej strony.

Jeśli to konieczne, aby uzyskać najlepsze wyniki badania, śluzówkę nosa można nawadniać środkami zwężającymi naczynia (w celu zmniejszenia obrzęku) lub środkami znieczulającymi miejscowo (lidokaina, nowokaina).

U zdrowej osoby błona śluzowa nosa jest wilgotna, różowa, a kanały nosowe są wolne. Jeśli w jamie nosowej występuje zapalenie, lekarz ujawnia obrzęk błony śluzowej, zmianę koloru, ropne wydzieliny.

Technika rhinoskopii tylnej

Rynoskopia tylna jest bardziej złożoną metodą diagnostyczną. Procedura ta może powodować dyskomfort i odruch wymiotny u pacjenta, więc w większości przypadków powierzchnia nosogardzieli jest nawadniana roztworem znieczulającym. Aby wykonać to badanie za pomocą szpatułki i lustra nosowo-gardłowego. Lekarz bierze szpatułkę w lewą rękę, naciska język, starając się nie dotykać korzenia języka, aby uniknąć odruchów wymiotnych. W prawej dłoni specjalista bierze wstępnie ogrzane lustro do nosa i zamienia je w miękkie podniebienie. Pacjent w tym czasie musi oddychać przez nos. Tak więc lekarz widzi górne i boczne części nosogardzieli, grzbiety konch nosowych i przegrodę, otwory gardłowe rurek słuchowych.

Zwykle błona śluzowa nosogardzieli jest gładka, ma kolor różowy, tylne końce konchy są widoczne, ale nie wystają z joanny, przegroda nosowa znajduje się wzdłuż linii środkowej.

Wniosek

Rhinoscopy pomaga otolaryngologowi w prawidłowej diagnozie, a także przepisuje odpowiednie leczenie. Biorąc pod uwagę, że jama nosowa spełnia wiele ważnych funkcji w organizmie człowieka (oddechowym, ochronnym, węchowym), należy to zrobić na czas. Rzeczywiście, utrudnione oddychanie przez nos przyczynia się do rozwoju ostrego zapalenia migdałków, zapalenia oskrzeli, zapalenia płuc, zaburzeń krążenia tkanki mózgowej i upośledzonego funkcjonowania układu nerwowego. Aby uniknąć tych wszystkich niepożądanych konsekwencji, w przypadku zaburzeń oddychania przez nos należy skontaktować się z otolaryngologiem, który przeprowadzi rinoskopię (i inne badania, jeśli to konieczne) i wyeliminuje przyczyny choroby.

Czym jest rhinoscopy i jak to się robi

Rynoskopia nosa jest wykonywana w celu diagnozy i leczenia. We współczesnej medycynie istnieje wiele badań instrumentalnych, które mogą wykryć choroby górnych dróg oddechowych. Czym jest rhinoscopy? Jest to procedura, która pozwala zbadać drogi nosowe, przegrody, zatoki nosowe i tkanki; odbywa się w specjalistycznym pomieszczeniu. Korzystanie z rhinoscopy może ujawnić charakter konkretnej patologii. W wyniku kompleksowego badania lekarz przepisuje terapię. Jeśli patologia jest już w zaawansowanym stadium i stopniowo staje się przewlekła, endoskopowa rinoskopia jest łączona z innymi metodami badania. Jeśli choroba charakteryzuje się ostrym przebiegiem, badanie metodą rinoskopową łączy się z radiogramem.

Cechy procedury

Dla niej lekarz używa metalowych narzędzi. Rinoskop umożliwia badanie muszli nosowej, przegrody, zatoki klinowej. Z pomocą luster, jama nosowa jest kontrolowana z przodu iz tyłu. Po wykryciu procesu zapalnego należy rozważyć jego lokalizację. Rhinoscopy to wysoce informacyjna metoda diagnostyczna: tę procedurę można połączyć z rutynową kontrolą. Ta diagnoza pozwala zidentyfikować patologie, których nie można zdiagnozować podczas rutynowej kontroli. Rinoskop ma komplet luster, endoskop z wbudowaną kamerą (dzięki tej kamerze można zobaczyć zatoki przynosowe).

Jeśli procedura jest przepisana dziecku, lekarz stosuje środki przeciwbólowe, aby łatwiej było go tolerować. Istnieją trzy rodzaje diagnostyki. Rhinoscopy to przód, środek i tył. Aby prawidłowo przeprowadzić badanie, musisz naprawić głowę pacjenta. Lustro jest wstawiane do kanałów nosowych. Rynoskopia przednia - najbardziej pożądana. Do jego wdrożenia lekarz wprowadza urządzenie, które jest początkowo zamknięte; po wprowadzeniu gałęzie są stopniowo rozsuwane. Aby sprawdzić konkretny obszar, musisz przechylić głowę pacjenta.

Wskazania i przeciwwskazania

Rozważ wskazania do rinoskopii. Ta metoda diagnostyczna jest przypisana do różnych patologii; Pozwala zidentyfikować stan dróg nosowych, tkanek, błon śluzowych. Dzięki takiej diagnozie można zidentyfikować procesy patologiczne zachodzące w jamie nosowej. Procedura pozwala określić guzy, nacieki zapalne, wrzody, zanik górnych dróg oddechowych. Diagnostyka przeprowadzana jest w biurze przez otolaryngologa. Zanim się zacznie, kanały nosowe są spłukiwane. Podobnie jak inne metody diagnostyczne, rinoskopia ma przeciwwskazania. Wśród nich są:

  • krwawienie z nosa o nieznanej etiologii;
  • zaburzenia oddechowe;
  • silny ból zatok;
  • ropne wydzieliny z nosa;
  • urazy narządów laryngologicznych.

W razie potrzeby inspekcję uzupełnia radiografia. Aby wykryć obecność patogenów, konieczne jest zbadanie wysięku. Rynoskopia tylna jest bardziej skomplikowaną procedurą, w przeciwieństwie do przedniej, która nie ma przeciwwskazań (ale jeśli proces diagnozy dotyczy gardła, procedura może mieć przeciwwskazania). Ten rodzaj interwencji nie jest przeprowadzany dla małych dzieci. Jeśli dana osoba ma wzmożony odruch wymiotny, zabieg należy wykonać ze szczególną ostrożnością, w przeciwnym razie gardło może zostać zranione.

Gdy powiększone migdałki podniebienne lub językowe wchodzą głęboko w instrumenty, nie jest możliwe. Rhinoskopia do badania odległych miejsc jest wykonywana ze znieczuleniem. Jeśli osoba jest uczulona na lek znieczulający, do diagnozy stosuje się endoskop i rhinoscope. Przed zabiegiem lekarz mówi o niuansach i środkach ostrożności. Podczas diagnozy pacjent może odczuwać dyskomfort. Procedura jest przeprowadzana w pozycji siedzącej; endoskopia jest wykonywana za pomocą sondy. Sondę wkłada się głęboko i chwyta zatoki przynosowe.

Przeczytaj więcej o rodzajach rinoskopii

Przód wykonuje się szybko i bezboleśnie. Taka diagnoza jest potrzebna do badania głębokich części jamy nosowej. Przewody nosowe są traktowane środkiem znieczulającym, następnie wkładany jest rhinoskop z przedłużonymi gałęziami (maksymalna głębokość - 2 cm). Gałęzie równo; pacjent powinien siedzieć prosto. W ten sposób bada się jamę nosową. Przeciwwskazaniami do przedniej nosa są wrzody w kanałach nosowych. Jeśli ostrożnie przeprowadzisz ankietę, nie spowoduje to bólu.

Rhinoskopia do badania tylnej części nosa jest bardziej bolesna. Aby pociągnąć język do przodu, musisz użyć szpatułki: jest ona wkładana przed ścianę gardła. W ten sposób tłumiony jest odruch gagowy. Osoba musi szeroko otworzyć usta, wdychać powietrze przez nos. Jeśli rinoskopia powoduje silny ból, ściany gardła są leczone środkiem znieczulającym. Procedura ta pomaga zidentyfikować polipy, migdałki, procesy zapalne, choroby związane z podniebieniem miękkim.

Do jego wykonania konieczne jest zastosowanie lustra medycznego z cienkim uchwytem. Aby lustro nie zaparowało, należy je ogrzać i przetrzeć. W celu diagnozy stosuje się średnią rhinoscopy: ma ona swoje własne cechy. W przypadku tego typu diagnozy lekarze stosują wydłużone gałęzie. Dzięki średniej rhinoskopii możliwe jest sprawdzenie pustych przestrzeni i obszaru szczęki. Diagnoza jest wykonywana w pozycji siedzącej, ale pacjent odrzuca głowę do tyłu. Po pierwsze, zaciśnięte gałęzie wprowadza się do nozdrzy, w razie potrzeby stosuje się środki zwężające naczynia: umożliwiają one poszerzenie dróg oddechowych.

Procedura leczenia

Istnieje również rinoskopia chirurgiczna. Jest potrzebny do usunięcia nowotworów i leczenia chorób zapalnych. Aby wyeliminować nowotwory nowotworowe, należy wyciąć tkankę. Procedura typu chirurgicznego jest skuteczna w walce z polipami: umożliwia pobranie próbki komórek do badania histologicznego. Medycyna ma wiele precyzyjnych urządzeń optycznych: jeśli używasz ich prawidłowo, możesz uniknąć poważnej utraty krwi. Nowoczesne techniki pozwalają na usunięcie zapalnej tkanki i pozostawienie zdrowego nienaruszonego. W zależności od złożoności procedury mogą być wykonywane w znieczuleniu; w razie potrzeby lekarz stosuje leki obkurczające naczynia. Skomplikowane procedury wymagają znieczulenia ogólnego.

Rhinoscopy: przednia, tylna, endoskopowa

Rhinoscopy jest instrumentalnym badaniem, które jest jednym z głównych w praktyce laryngologicznej i służy do badania nosogardzieli nawet u pacjentów w bardzo młodym wieku. Niezbędne wyposażenie obejmuje źródło jasnego sztucznego światła i lustro do nosa - urządzenie, które wygląda jak pęseta z rurką na końcu, która rozszerza kanały nosowe, aby lekarz mógł na nie spojrzeć.

Wskazania i przeciwwskazania do rinoskopii

Rhinoskopia nosa jest przeprowadzana w trakcie standardowego badania zewnętrznego i jest stosowana u każdej osoby, która zgłosiła się do otolaryngologa ze skargą. Z jego pomocą możesz zidentyfikować:

  • obecność obcego obiektu w środku - od małego szczegółu zabawki do gwoździa;
  • uszkodzenie śluzówki - wszelkie wrzody, pryszcze, czyraki i tym podobne;
  • formacje nowotworowe - najczęściej są to polipy, które wyglądają jak wypełnione płynem worki wystające ponad powierzchnię błony śluzowej;
  • deformacja przegrody lub skrzywienie kanałów nosowych;
  • zakaźna zmiana i zapalenie, a także obrzęk.

Rhinoscopy pozwala zidentyfikować prawie wszystkie choroby, które mają wpływ na drogi nosowe - to znaczy większość chorób nosogardzieli. Nie ma skutków ubocznych - chyba że pacjent poruszy się i przypadkowo zostanie ranny - a przeciwwskazania są minimalne. Rhinoscopy nie jest używane, jeśli:

  • pacjent krwawi z nosa - widoczność jest trudna i istnieje możliwość dalszego uszkodzenia błony śluzowej przez niedbalstwo podczas badania;
  • pacjent ma ostrą fazę choroby zakaźnej - w tym przypadku lepiej jest odroczyć większość pomiarów diagnostycznych do późniejszego;
  • pacjent ma przewlekłe choroby związane z upośledzonym oddychaniem - instrument włożony do nosa może uniemożliwić mu oddychanie lub wywołać atak;
  • pacjent cierpi na silny ból w nosie i zatokach - podczas badania mogą być dodatkowo uszkodzone;
  • pacjent ma patologicznie wąskie kanały nosowe - w tym przypadku badanie jest po prostu bezużyteczne, ponieważ nic nie można rozważyć.

Ani ciąża, ani laktacja, ani ogólnoustrojowe choroby przewlekłe nie stają się przeciwwskazaniem do stosowania rhinoskopii. Może być nawet przeprowadzany na dzieciach - tylko w tym procesie stosuje się specjalne, małe i miękkie instrumenty, które w trakcie badania nie mogą spowodować uszkodzenia delikatnych przewodów nosowych.

Warianty rinoskopii

Istnieją różne typy nosorożca nosa, a każdy z nich ma swoje specyficzne cechy - na przykład, przednia rynoskopia może być wykonywana bez żadnego konkretnego przygotowania, podczas gdy przeciętna wymaga zastosowania środka znieczulającego.

Rhinoskopia przednia

Najprostszy rodzaj nosorożca nosa, który nie wymaga żadnego przygotowania od pacjenta - wystarczy, że po prostu przyjdzie na wizytę. Wykonuj to konsekwentnie:

  • pacjent siedzi na krześle, świeci jasna lampa, która stoi na wysokości jego głowy i kieruje światło na jego twarz;
  • lekarz naprawia głowę pacjenta - jedną rękę z tyłu głowy;
  • lekarz wkłada lustro do kanału nosowego - w zależności od wieku pacjenta, głębokość podawania może się znacznie różnić, u dzieci zwykle nie przekracza 3 mm;
  • naciska, aby lustro się otworzyło i obróci głowę pacjenta, aby uzyskać maksymalny widok pożądanego obszaru.

W tym procesie nie powinno być bólu - jeśli tak się stanie, musisz natychmiast to zgłosić.

Jeśli pacjent siedzi z lekarzem twarzą w twarz, ma możliwość zbadania przewodów nosowych, przegrody i zlewu nosa w dolnej części. Jeśli głowa zostanie odrzucona do tyłu, rhinoskopia nosa pozwala uzyskać wyobrażenie o stanie środkowej części przegrody, środkowej części kanałów nosowych i środkowej części muszli.

Średnia Rhinoscopy

Pozycja lekarza i pacjenta nie różni się od pozycji w przypadku przedniej nosa. Ale sama procedura jest nieco bardziej skomplikowana i wymaga minimalnego przygotowania:

  • gdy pacjent usiądzie, doktor wbije w niego środek obkurczający naczynia i wstrzyknie środek znieczulający - jest to konieczne, aby usunąć ewentualny obrzęk i uczynić procedurę tak bezbolesną, jak to możliwe;
  • kiedy działa środek znieczulający, lekarz używa wydłużonego rhinoscope - wkłada go wystarczająco głęboko i naciska, przesuwając nos.

W tym procesie lekarz ma wyobrażenie o stanie zatok szczękowych i czołowych, bada rozszczep lunatyny. Dzięki głębszemu wprowadzeniu można zbadać obszar węchowy i zatokę klinową.

Średnią rhinoskopię nosa stosuje się z reguły, gdy istnieje podejrzenie zapalenia zatok lub łagodnego guza w jednej z zatok.

Rynoskopia pleców

Rynoskopia tylna różni się od przedniej i środkowej tym, że rhinoskop nie jest wprowadzany do kanałów nosowych, ale do jamy ustnej iz wielką ostrożnością:

  • pacjent siedzi naprzeciwko lekarza i szeroko otwiera usta;
  • lewą ręką szpatułką lekarz naciska język, aby nie przeszkadzał w badaniu, a drugą ręką wprowadza rhinoskop do jamy ustnej, praktycznie dotykając tylnej części gardła;
  • Pacjent, aby uniknąć odruchu wymiotowania, który jest naturalny w takich okolicznościach, oddycha głęboko i miarowo.

Jeśli odruch jest bardzo silny i spokojny oddech nie pomaga, musisz o tym ostrzec, a następnie korzeń języka zostanie rozmazany lekiem, co znacznie zmniejsza czułość.

W procesie rinoskopii lekarz może dowiedzieć się o stanie sklepienia gardła, otworach słuchowych, powierzchni podniebienia miękkiego, tylnych końcach konchy nosowej i innych strukturach, do których można uzyskać dostęp z gardła.

Rhinoskopia z endoskopem

Endoskopowa rinoskopia - najnowocześniejsze badanie nosogardzieli wszystkich istniejących. Jeśli zwykły lekarz musi wstrzyknąć środek znieczulający, a następnie skręcić światłem, aby dokładnie zobaczyć, co dzieje się w jamie nosowej, to w przypadku endoskopowej rhinoskopii nie ma takich problemów.

Wykonywany jest za pomocą endoskopu - małego urządzenia, które jest kamerą zamontowaną na elastycznej tubie, wyposażonej w dodatkową latarkę.

  • pacjent siedzi na krześle i delikatnie mocuje głowę;
  • podaje się środek znieczulający, który uczyni procedurę bezbolesną;
  • endoskop jest wprowadzany do kanału nosowego i napędza go do punktu badania;
  • lekarz patrzy na ekran, przesuwając endoskop równolegle i odbiera obraz tego, co dzieje się w jamie nosowej, w czasie rzeczywistym.

Endoskopowa nosa jest najbardziej dokładnym z możliwych badań. Stosuje się ją z reguły, gdy pacjent ma problemy z zatokami, których nie można zbadać prostą rinoskopią lub jeśli ma przewlekły katar, którego charakter również nie występuje.

Rynoskopia endoskopowa z reguły nie jest wykonywana bezpłatnie - sprzęt jest zbyt drogi, wszystkie badania laboratoryjne w tej grupie wymagają zapłaty i nie są dostępne wszędzie. Cena waha się w granicach półtora tysiąca i zależy od konkretnej kliniki i jej lokalizacji.

Cechy rinoskopii u dzieci

Jeśli konieczne jest przeprowadzenie rynoskopii u dziecka, lekarz ryzykuje napotkanie pewnych trudności, zwłaszcza jeśli jest tak mały, że nawet nie mówi. Należy wziąć pod uwagę, że:

  • Wiele dzieci boi się lekarzy, a tym bardziej badań z użyciem błyszczących metalowych instrumentów. Zadanie rodziców w tym przypadku tak jasno, jak to możliwe, aby przekazać dziecku istotę nadchodzącej procedury: możesz pokazać mu wideo w Internecie, możesz przeczytać o nim z chorobą, możesz po prostu porozmawiać z nim kilka dni przed rinoskopią. Bezpośrednio przed biurem dziecka musisz się odwrócić, aby nie wpadł w kłopoty w kolejce.
  • Wiele nieznanych miejsc i zapachów oraz rozmowa z nimi nie powiedzie się. Ponieważ musisz zwracać uwagę na ogólny stan dziecka: jeśli spał, miał dość, był suchy, i rozpraszał go i bawił tuż przed biurem, aby stworzyć przyjemny, optymistyczny nastrój.
  • W procesie nososkopii nosa dziecka asystent lekarza trzyma w dłoniach jedno ramię na tułowiu, aby nie mógł uciec i zranić się.
  • W przypadku małych dzieci nie stosuje się standardowych luster nosowych, ale lejki do ucha, ponieważ nadal nie można rozszerzyć kanałów nosowych - nie zostały one jeszcze w pełni uformowane.

Rhinoscopy to doskonała metoda diagnostyczna, którą można stosować podczas operacji, podczas usuwania polipów lub innych guzów. W tym przypadku lekarz za pomocą rhinoscope jest zorientowany w kanałach nosowych.

Przygotowanie do rhinoskopii nie jest wymagane, korzyści z tego są ogromne, a procedura jest całkowicie bezbolesna - w ogóle nie ma minusów.

Rhinoscopy nosa (Endoskopia): co to jest? Typy, wskazania

Choroby górnych dróg oddechowych, zwłaszcza te, które rozwijają się w okolicy nosogardzieli i zatok przynosowych, można zidentyfikować za pomocą badania instrumentalnego w gabinecie otolaryngologa - rinoskopii (endoskopii) nosa.

Zazwyczaj taka diagnoza jest wystarczająca do przepisania skutecznego leczenia. Ale z bardziej złożoną progresją choroby lub ostrymi objawami zapalenia, pacjenci są wysyłani na prześwietlenie.

Czym jest rhinoscopy nosa: opis procedury

Diagnostyka rhososkopowa jest wykonywana za pomocą metalowego instrumentu zwanego rhinoscope. Zakres nosa, przegrody i zatoki klinowej mieści się w polu widzenia.

Lustra umożliwiają kontrolę wszystkich działów jamy i diagnozowanie rozwoju procesów zapalnych, które nie są zauważalne podczas tradycyjnego badania.

Rynoskop w nowoczesnej produkcji wyposażony jest nie tylko w konwencjonalne urządzenia lustrzane, ale w komplecie z endoskopem z małą kamerą wideo, co zapewnia dobry widok na puste przestrzenie.

W medycynie badanie endoskopowe tkanek śluzowych, chrzęstnych i kostnych za pomocą elastycznej sondy z urządzeniami optycznymi jest uważane za bardziej pouczające. Jest niezbędny w chirurgicznych metodach leczenia chorób narządów laryngologicznych.

Procedura diagnostyczna jest wykonywana bezpośrednio w biurze otolaryngologa. Małe dzieci mogą być znieczulone na błonę śluzową w znieczuleniu miejscowym, aby mogły wprowadzić instrumenty do jamy nosowej.

Rhinoscopy - orta. Jest to szczególnie prawdziwe w przypadku wprowadzania przedłużaczy lustrzanych przez gardło.

Jak przeprowadza się badania lekarskie? Ważne jest, aby pamiętać, że przegląd powłok i sinusoidalnych pustek jest przeprowadzany na trzy sposoby:

Bardziej szczegółowa technika każdego rodzaju zostanie opisana poniżej. Algorytm badania nosa polega na poprawnym zamocowaniu głowy chorego i wstrzyknięciu lustra do nozdrzy. Najczęściej badanie przeprowadza się metodą przedniej diagnostyki.

Urządzenie jest wstrzykiwane w formie zamkniętej i dopiero po tym, jak lekarz zainstaluje go na pożądanej głębokości kanału powietrznego, stopniowo popychając gałęzie, aby nie skrzywdzić.

Podczas kontroli głowa osoby jest przechylona pod odpowiednim kątem lub odwrócona do pozycji, w której badane obszary są najlepiej widoczne.

Wskazania do zabiegu: z którym lekarzem się skontaktować?

Nosowa metoda badania górnych dróg oddechowych jest zalecana dla różnych chorób. Ponieważ przy ich użyciu badają stan błony śluzowej, pasaże pneumatyczne, ujścia zatok pomocniczych, muszlę, kształt przegrody, kurz z nosogardzieli, migdałki gardłowe itp.

Metoda diagnostyczna ujawnia zmiany patologiczne, obecność guzów, procesy zapalne, zanik, wysięk ropny itp.

Możesz wykonać rinoskopię w dowolnej klinice u otolaryngologa. Przygotowanie - nos toaletowy. Wskazania to:

  • Krwawienie;
  • Niewydolność oddechowa;
  • Bolesne odczucia w okolicy zatok, czoła, twarzy;
  • Nieżytowe lub ropne wydzieliny;
  • Obrażenia.

Badanie lekarskie może być uzupełnione danymi rentgenowskimi, laboratoryjnymi. Aby określić patogeny, należy przeprowadzić analizę mikroflory błony wydzielniczej lub wysięku z wyładowania.

Jakie są przeciwwskazania?

Rynoskopia przednia jest wykonywana u wszystkich pacjentów. Nie ma przeciwwskazań. Ale dzięki gardłowej metodzie wykrywania patologii, która jest wykonywana z powodu bolesnych odczuć, może być zabroniona.

Nie jest przeprowadzana u niemowląt. Niemożliwe jest również zbadanie obszaru nosogardzieli u osób ze zwiększonym odruchem wymiotów.

Jeśli dana osoba ma zbyt duże migdałki podniebienne lub językowe, specjalista nie włoży instrumentu do górnych dróg oddechowych. Ponieważ znieczulenie jest często wymagane podczas badania pleców, jeśli występuje alergia na środki znieczulające, nie wykonuje się tego. Źródło: nasmorkam.net do treści?

Główne rodzaje rinoskopii

Technika przeglądu narządów laryngologicznych wyprodukowanych według standardowego schematu. W tym celu użyj rhinoscope lub endoskopu. Zanim procedura zostanie przeprowadzona przez lekarza, specjalista musi wyjaśnić, co dokładnie zrobi w tym procesie. Tak chory jest łatwiejszy w leczeniu drobnego dyskomfortu lub pewnego bólu.

Badanie medyczne struktury nosa odbywa się w pozycji siedzącej. Jeśli wymagana jest diagnostyka endoskopowa, wykonuje ją specjalna sonda, która jest wkładana głęboko przez kanały powietrzne, a nawet do zatok pomocniczych.

Jak już wspomniano, diagnoza nosowa jest różnego rodzaju. Teraz rozważymy technikę każdego z nich.

Przód

Produkowany szybko i bez znaczących nieprzyjemnych uczuć u pacjenta. Jeśli przez nozdrza musisz zobaczyć głębokie podziały jamy donosowej, to ENT wstrzykuje środek znieczulający i wprowadza rhinoskop z wydłużonymi szczękami.

Manipulacja odbywa się zgodnie z następującym schematem:

  1. W przeddzień nozdrzy zamknięte gałęzie wprowadza się na głębokość nie większą niż 2 cm.
  2. Potem powoli się rozsuwają.
  3. Pacjent w tym czasie powinien siedzieć, trzymając głowę prosto lub lekko odwróconą do tyłu.
  4. Jeśli w nozdrzach znajdują się czyraki, nie wykonuje się badania fizykalnego.

Wiele osób pyta, czy wprowadzenie lustra nosowego jest bolesne czy nie? Dokładne badanie działania laryngologicznego jest absolutnie bezbolesne.

Tył

Dość bolesna manipulacja, która służy do kontroli łuku nosogardzieli, odległych części jamy nosowej. Przeprowadza się to w następujący sposób:

  1. Szpatułka do wycofania języka do przodu.
  2. Wejdź do urządzenia do ściany gardła (aby stłumić odruch wymiotny, musisz otworzyć usta jak najszerzej i oddychać nosem).
  3. Jeśli jest to bardzo trudne do zniesienia, to gardło jest nawadniane środkiem znieczulającym.

Rynoskopia tylna - pouczająca metoda badania. Z jego pomocą wykrywa się migdałki, polipy, zapalenie jamy ustnej, choroby zlokalizowane w obszarze podniebienia miękkiego.

Ważne jest, aby pamiętać, że w tym przypadku nie używają lustra z gałęziami, ale zwykłego małego lustra na długiej nodze. Aby nie zaparował z oddechu, jest rozgrzewany i wycierany.

Średnia

Aby przeprowadzić tę opcję badania lekarskiego, stosuje się urządzenia z rozszerzonymi gałęziami. Średnia diagnoza donosowa zapewnia dobry przegląd górnych ubytków pomocniczych (czołowych i szczękowych).

Manipulacja odbywa się w pozycji siedzącej, ale głowa chorego powinna być trochę odrzucona. Zamknięte gałęzie wprowadza się do nozdrzy po nawadnianiu śluzowym środkiem znieczulającym. Jeśli to konieczne, ENT zaostrza skurcz naczyń krwionośnych w celu rozszerzenia dróg oddechowych.

Chirurgiczne

Rhinoskop służy do usuwania patologicznych obszarów, które jednocześnie badają i leczą chorobę. Metoda chirurgiczna wymaga małego nacięcia tkanki, na przykład w celu usunięcia guza, polipów lub pobrania próbki komórek, a następnie laboratoryjnego badania materiału.

Manipulacje wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, stosując aerozole przeciwobrzękowe. Jeśli operacja jest trudna, będziesz potrzebować znieczulenia ogólnego.

Po zabiegu pacjent pozostaje w szpitalu na 1-2 dni. Jeśli nie występują negatywne konsekwencje, pacjent zostaje wypisany do domu. Okres powrotu do zdrowia nie trwa dłużej niż tydzień.

Endoskopia nosa: co to jest?

Endoskop jest urządzeniem optycznym z rurkową sondą w powiększonym rozmiarze. Dane optyczne dają możliwość oceny wyniku leczenia.

Głównym celem endoskopu jest badanie głębokości górnych dróg oddechowych. Wskazaniami do stosowania mogą być następujące choroby:

Jeśli podczas ruchów sondy lekarz uszkodzi błonę śluzową, wówczas osoba będzie krwawić po rinoskopii.

Endoskopowa rinoskopia wymaga zastosowania miejscowych środków znieczulających. A w dzieciństwie pacjentom podaje się znieczulenie ogólne. Cena endoskopii nosa waha się od 1000 do 1500 rubli, w zależności od regionu, i może być przeprowadzona na przykład w nowoczesnych endoskopach Olympos i Pentax.

Rhinoskopia nosa dziecka

Aby przeprowadzić badanie donosowe dzieci, potrzebujesz cierpliwości i praktycznego doświadczenia zawodowego. Dziecko powinno być przymocowane w jednej pozycji i próbować wyjaśnić mu, jak powinien się zachowywać podczas manipulowania dziobkiem. Dziecięcy otolaryngolodzy używają narzędzi z małymi gałęziami do wąskich korytarzy.

Ogólnie rzecz biorąc, proces badania nie różni się od techniki wdrażania dla dorosłych. Ale najważniejsze jest to, w jaki sposób lekarz może nawiązać kontakty z dziećmi. Bardzo ważne jest przygotowanie dziecka do manipulacji, aby nie bał się jej bardzo. Niemowlęta bada się za pomocą lejka o małej średnicy.

Jeśli dziecko nadal nie wie, jak oddychać nosem, gdy jego usta są otwarte, musisz najpierw nauczyć go tego robić. Niektórzy lekarze badają palpacyjnie specjalne urządzenia, ale ta manipulacja nie dostarcza wystarczających informacji.
[ads-pc-1] [ads-mob-1] Dlatego lepiej jest smarować nabłonek wydzielniczy środkiem miejscowo znieczulającym, aby usunąć dyskomfort u dzieci, ale nie zastąpić go.

Konieczne jest badanie fizykalne gardła w obecności migdałków, polipów lub guzów podniebienia miękkiego. Lekarz określa miejsce przyłączenia nowotworu i podczas zabiegu chirurgicznego będzie mógł usunąć całą tkankę patologiczną.

Endoskopia jest niezbędna do badania głębokich odcinków nosogardzieli i zatok. Ale u dzieci w wieku poniżej 5 lat może nie być konieczne, ponieważ ich zatoki nie są jeszcze rozwinięte. W każdym przypadku opcję rozpoznania problemu wybiera laryngolog.

Rhinoscopy and endoscopy: jak rozpoznać jamę nosową?

SPIS TREŚCI:

Najczęściej do badania jamy nosowej wykorzystuje się narzędzie diagnostyczne, takie jak rhinoscope. Ale w przypadku rhinoskopii, czyli badania wszystkich części nosa, tylko rhinoscope nie zawsze jest konieczne. W niektórych przypadkach diagnoza górnych dróg oddechowych jest przeprowadzana za pomocą szpatułki i lustra, aw badaniu dodatkowych ubytków stosuje się endoskop.

Rhinoskop i endoskop mogą być używane nie tylko do celów diagnostycznych. Narzędzia te są również wykorzystywane do manipulacji terapeutycznych i procedur chirurgicznych.

Rodzaje rinoskopii: jak badać nos

Najczęściej jest to badanie jamy nosowej z przodu za pomocą rhinoscope. Każdy rodzaj badania należy przeprowadzić, jeśli pacjent ma następujące stany patologiczne:

  • Krwawienie z nosa, które pojawiają się bez szczególnego powodu.
  • Zapalenie zatok, zapalenie zatok, zapalenie czołowe
  • Przewlekłe lub ostre przeziębienie
  • Reakcje alergiczne w nosie
  • Zaburzenia anatomiczne struktury kości i chrząstki
  • Urazy nosa, twarzy, czaszki
  • Bóle głowy
  • Rutynowa kontrola po operacjach ENT

Przednia nosa nosa zaczyna się od badania przedsionka. W takim przypadku lekarz będzie w stanie wykryć owrzodzenia, czyraki lub zapalenie błony śluzowej. Ta procedura nie powoduje dużego dyskomfortu.

Badanie przeprowadza się za pomocą rinoskopu i lustra. Głowę pacjenta należy ustawić pionowo, bez przechylania. Podczas diagnozy laryngologiczny widzi stan przegrody nosowej, naw bocznych i tylnej ściany strefy nosogardzieli. Jeśli pacjent odrzuci głowę do tyłu, przednia rhoskopia pozwoli laryngologowi ocenić zmiany w środkowym obszarze nosa.

Rynoskopia pleców jest najtrudniejszą procedurą diagnostyczną. Szczególnie trudno jest zbadać nosogardziel, jeśli u pacjentów rozwinął się silny obrzęk błon śluzowych lub powiększonych migdałków. Dziecko jest bardzo trudne do wykonania tego typu rinoskopii, ponieważ obawia się samej procedury i zaczyna się martwić, nie dopuszczając do pełnego lub częściowego zbadania sekcji nosowych w plecach.

W procesie rinoskopii szpatułka laryngologiczna obniża język, starając się nie dotykać jego korzenia. Potem wprowadza rhinoscope lustrzane przez nosogardziel. Aby uniknąć ataków wymiotów, pacjent może otrzymać znieczulenie do aplikacji, dzięki czemu obszar korzenia niewrażliwego na język. Procedurę tę przeprowadza się w celu zbadania stanu zapalnego, guzów zatoki klinowej, siodła tureckiego.

Badanie tylnej części nosogardzieli nie jest przeprowadzane w następujących patologiach:

  • Silnie powiększony migdałek
  • Wąskie usta
  • Alergia na środki znieczulające
  • Guzy gardła, stany zapalne
  • Odruch gagowy
  • Bliznowacenie podniebienia miękkiego
  • Lordoza szyjki macicy

Średnią rhinoskopię nosa wykonuje się za pomocą rinoskopowego lustra o wydłużonych gałęziach. To nie jest tak nieprzyjemne jak diagnoza tylnego nosa, ale może powodować znaczny dyskomfort. Przy odpowiednim badaniu nie ma żadnych komplikacji. Czasami pacjentowi wstrzykuje się środek zwężający naczynia przed wykonaniem przeciętnej rhinoskopii w celu zmniejszenia obrzęku błony śluzowej i otwarcia dostępu do badania środkowej części nosa.

Pacjent przed znieczuleniem miejscowym. Z szarfą lustra środkowa skorupa jest trochę usunięta, przetoka zatok czołowych, labirynt sitowy, jamy szczękowe i szczelina lunatyczna są badane. Podczas wkładania lustra głęboko w środkową część nosa lekarz widzi otwarcie pustej przestrzeni w kształcie klina, strefy węchowej.

Endoskopowa rinoskopia: dlaczego jest używana?

Endoskop to urządzenie diagnostyczne wyposażone w mikrokamery, za pomocą których można przeprowadzać różnego rodzaju badania i manipulacje chirurgiczne. Nowoczesne narzędzia umożliwiają wyświetlanie obrazu z kamery na monitorze komputera, dzięki czemu laryngologiczny może diagnozować tak dokładnie, jak to możliwe.

Endoskopowa rinoskopia dostarcza obszernych informacji o sekcjach nosowych. Służy do diagnozowania następujących patologii:

  • Zapalenie zatok przynosowych
  • Anomalna struktura partycji
  • Obecność guzów, rany
  • Wysięk bakteryjny (przeprowadzić zbiór flory patologicznej)
  • Powikłania pooperacyjne (często stosowane w celu zapobiegania im)
  • Przeszkody w odprowadzaniu śluzu z zatok (chirurgicznie usuń wszystkie patologie tkanki śluzowej i chrząstki)

Operacja za pomocą endoskopu może usunąć guzy, polipy i przerośniętą błonę śluzową w jamie nosowej. Dzięki miniaturowej wbudowanej kamerze interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana bez uszkodzenia zdrowej tkanki i dużej utraty krwi.

Jak wykonać dziecko z rhinoscopy?

Badanie Rhinoscopic u dzieci przeprowadza się po ich utrwaleniu. Do diagnozy za pomocą małych narzędzi przeznaczonych do wąskich przewodów nosowych dziecka. Metody Rhinoscopy nie różnią się od sposobu ich wykonywania u dorosłych pacjentów. Jedyną różnicą jest kontakt z dzieckiem.

Przed diagnozą laryngolog powinien wyjaśnić dziecku, jakie odczucia może mieć, aby mały pacjent wiedział o przyszłej procedurze i nie martwi się zbytnio. U niemowląt diagnostykę można przeprowadzić nie za pomocą rhinoscope, ale za pomocą lejka usznego o małej średnicy.

Rynoskopia pleców u dzieci może powodować strach przed uduszeniem, ponieważ nie wszystkie dzieci mogą oddychać przez nos z otwartymi ustami. W tym przypadku, przed zabiegiem, dziecko zostaje poinformowane, jak nauczyć się oddychać przez nos podczas manipulacji w nosogardzieli.

Palpacja nosogardzieli nie może zastąpić rinoskopii, dlatego przy silnym odruchu wymiotnym dziecko jest rozmazane środkiem znieczulającym do gardła. I dopiero po wykonywaniu rinoskopii tylnej lekarz może użyć palców do znalezienia niezbędnych części nosogardzieli, aby zidentyfikować miejsce przyłączenia guza lub polipów.

Cena badania endoskopowego u dzieci lub dorosłych różni się w zależności od kliniki, w której diagnoza zostanie przeprowadzona. Ponadto na koszt zabiegu ma wpływ stopień trudności diagnozy: czy bada się tylko jamę nosową lub czy należy zbadać zawartość zatok przynosowych. Ale dla pacjentów cena endoskopowej rhinoskopii nie powinna być tak ważna jak kwalifikacje specjalisty, od którego zależy dokładność ustalonej diagnozy i komfort pacjenta podczas manipulacji.

Rhinoscopy. Rynoskopia przednia, środkowa i tylna. Rhinoskopia z adenoidami. Kiedy potrzebna jest rhinoskopia?

Czym jest rhinoscopy?

Anatomia zatok nosowych

Aby zrozumieć, co konkretnie wizualizuje (bada) rinoskopię, należy znać elementarną strukturę nosa i jego uderzeń. Zatem za pomocą płytki (przegrody) jama nosowa jest podzielona na dwie części - lewą i prawą. Symetria lewej i prawej połowy nosa jest również oceniana podczas rinoskopii. Z kolei w każdej części rozróżnia się górną, dolną i boczną ścianę. Oprócz ścian w nim emitowane są ruchy - górny kanał nosowy, środkowy i dolny. Górny kanał nosowy jest krótki i szeroki, łącząc się z zatoką klinową (jedną z zatok nosowych). Środkowy kanał nosowy jest szerszy i komunikuje się z zatokami czołowymi i szczękowymi. Dolny kanał nosowy ma połączenie z kanałem nosowym. Posiadanie takich komunikatów między zatokami i kanałami nosowymi jest bardzo ważne klinicznie. Tłumaczy to przejście procesu zapalnego z nosa do zatok i odwrotnie. Komunikaty między kanałem nosowo-łzowym a nosem wyjaśniają obecność wydzieliny z nosa podczas płaczu.

Podczas rinoskopii otolaryngolog nie tylko ocenia integralność przewodów nosowych, ale także stan ich błon śluzowych. Jest to szczególnie ważne w przypadku zanikowego i alergicznego nieżytu nosa.

Rhinoskopia nosa

Kiedy potrzebna jest rhinoskopia?

Rhinoskopia jest prostą i nieinwazyjną (małoinwazyjną) metodą diagnostyczną. Dlatego jest często mianowany.

Główne wskazania do rinoskopii to:

  • trudności z oddychaniem przez nos;
  • ból w okolicy zatoki;
  • uczucie suchości w nosie;
  • choroby ucha środkowego i gardła;
  • upośledzenie węchu;
  • rozładować z nosa (mogą wyjść na zewnątrz lub płynąć wzdłuż tylnej części gardła);
  • uczucie ciała obcego w jamie nosowej;
  • częste krwawienia z nosa.

Który lekarz prowadzi rinoskopię?

Gdzie mogę zrobić rhinoscopy?

Rodzaje rinoskopii

Typy rinoskopii to:

  • Rynoskopia przednia;
  • średnia rhinoscopy;
  • Rynoskopia tylna.

Rhinoskopia przednia

Średnia Rhinoscopy

Jak jest wykonywana przednia nekoskopia?

Rynoskopia przednia jest wykonywana za pomocą nasodilatora, w którym rozróżnia się dziób (część wprowadzana do kanałów nosowych) i gałęzie (lewy i prawy). Badanie prowadzone jest na przemian - najpierw bada się prawą połowę nosa, potem lewą.

Jednak przed rinoskopią przeprowadza się zewnętrzne badanie nosa. Badanie rozpoczyna się od progu nosa, podczas gdy głowa pacjenta znajduje się w pierwszej pozycji przedniej nekoskopii. Następnie kciukiem podnosi się czubek nosa i bada się błonę śluzową nosa.

Opisowe cechy rinoskopii w normie to:

  • kolor błony śluzowej jest jasnoróżowy;
  • powierzchnia jest gładka, bez owrzodzeń, mokra;
  • przegroda nosowa znajduje się w linii środkowej;
  • concha nie jest powiększona;
  • wspólne, dolne i środkowe kanały nosowe są wolne;
  • odległość między przegrodą nosową a krawędzią dolnej małżowiny nosowej wynosi od 2 do 4 milimetrów.

Rynoskopia pleców

W jaki sposób wykonuje się rhinoskopię pleców?

Rynoskopia pleców wykonywana jest według tych samych zasad, co przednia. Jeśli to konieczne, jama nosowa jest najpierw uwalniana z zawartości śluzu. W tym celu jama nosowa może być wstępnie nawadniana roztworem soli fizjologicznej. Następnie przejdź bezpośrednio do procedury. Z reguły wykonuje się rhinoskopię tylną po wykonaniu przedniej noskopii.

Etapy rhinoskopii tylnej są następujące:

  • lustro nosogardzieli ogrzewa się w gorącej wodzie (40 stopni), a następnie wyciera serwetką;
  • łopatka, znajdująca się w lewej ręce, naciśnij środkową część języka;
  • podczas gdy lekarz prosi pacjenta o oddychanie przez nos;
  • lustro jest powoli wprowadzane do jamy ustnej, podczas gdy jego powierzchnia lustrzana jest skierowana do góry;
  • bez dotykania korzenia języka i ściany gardła lekarz promuje lustro nad podniebieniem miękkim;
  • po tym, jak zwierciadło przesunęło się poza miękkie niebo, wywołane jest na nie światło z reflektora czołowego;
  • w razie potrzeby lekarz wykonuje obroty lustra o 1–2 milimetry, badając szczegółowo nosogardziel.
Gdy tylna rinoskopia bada błonę śluzową, nosogardziel, hoan, tylne końce wszystkich trzech małżowin, otwory gardłowe rurek słuchowych.

Charakterystyka rinoskopii tylnej w normie to:

  • błona śluzowa różowa, gładka;
  • chany są wolne;
  • otwieracz znajduje się w środku;
  • sklepienie nosogardzieli u dorosłych jest bezpłatne, w rzadkich przypadkach występuje cienka warstwa tkanki limfatycznej;
  • u dzieci nosogardziel jest wypełniona tkanką limfatyczną (migdałek gardłowy).

Rhinoskopia dla adenoidów i innych chorób

Rhinoskopia z adenoidami

Adenoidy są powszechną patologią laryngologiczną wśród dzieci i młodzieży. Najczęściej rejestrowane u dzieci w wieku od 4 do 8 lat, ale mogą również występować u starszych dzieci. Reprezentują proliferację tkanki limfatycznej wokół pierścienia gardłowego. Zatem normalne u dzieci przy wejściu do gardła jest duża ilość tej tkanki, którą reprezentuje migdałek gardłowy. Migdałki gardłowe i inne skupiska limfatyczne pełnią funkcję ochronną (immunomodulacyjną) ze względu na zawartość w nich komórek odpornościowych. W odpowiedzi na infekcję tkanka limfoidalna zaczyna reagować wzrostem. Jednakże, gdy układ odpornościowy organizmu nie radzi sobie z infekcją, tkanka limfatyczna jest w stanie stale powiększonym. Im częściej infekcja, tym bardziej reaguje na nią migdałek gardłowy. Chronicznie powiększony i zapalny migdałek gardłowy nazywany jest migdałkami gardłowymi. Tak więc adenoidy nie są raczej chorobą niezależną, ale stanem ciała.

Zwiększenie wielkości migdałków prowadzi do zwężenia przewodów nosowych. Prowadzi to do pojawienia się głównych objawów - trudności w oddychaniu, przekrwienia błony śluzowej nosa i częstego kataru. Czasami migdałki mogą rosnąć do takiego rozmiaru, że całkowicie zamykają światło przewodów nosowych.

Główną metodą diagnostyczną dla migdałków jest rinoskopia tylna. Jednak w niektórych przypadkach pośrednie oznaki zwiększonej tkanki limfatycznej można zaobserwować w przypadku przedniej rhoskopii. W tym przypadku tkanka limfatyczna jest przedstawiona w postaci nierówno oświetlonej powierzchni migdałków, składającej się z rozproszonych świateł. Ruchome światełka zostaną zauważone, jeśli poprosisz pacjenta o zabranie głosu lub połknięcie podczas zabiegu. Podczas mówienia lub połykania miękkie podniebienie kurczy się i podnosi, powodując ruch punktów świetlnych na migdałkach. Ponadto, gdy wykonywana jest przednia nekroskopia, często stosuje się próbkę ze środkami zwężającymi naczynia, po wkropleniu których adenoidy są wyraźnie widoczne. Jako środek zaradczy stosuje się 1% roztwór adrenaliny lub 2% roztwór efedryny. Pośrednim objawem migdałków gardłowych z przednią nekroskopią jest również fakt, że podczas fonacji (gdy pacjent mówi) tylna ściana gardła nie jest widoczna, skurcz podniebienia miękkiego również nie jest widoczny. Zwykle przy braku wzrostu limfatycznego widoczne są zarówno tylna ściana gardła, jak i ruchy podniebienia miękkiego.

Bardziej dokładną i bezpośrednią metodą diagnostyczną jest rhinoskopia tylna, w której stosuje się specjalne lustro. W przeciwieństwie do przedniej rhoskopii w tym przypadku badanie przewodów nosowych przeprowadza się przez usta. Podczas tej procedury migdałki są bezpośrednio widoczne, które są wizualizowane jako guz sferyczny o nierównej powierzchni. W niektórych przypadkach powierzchnia migdałków jest silnie zniekształcona przez bruzdy, w wyniku czego tkanka limfoidalna pojawia się jako grupa zwisających formacji. Przy ocenie wielkości migdałków należy wziąć pod uwagę, że w zwierciadle gardła wydają się one znacznie mniejsze niż są.

Rhinoskopia dla przewlekłego nieżytu nosa

Przewlekły nieżyt nosa jest jedną z odmian nieżytu nosa, który charakteryzuje się rozrostem (pogrubieniem) błony śluzowej. Często choroba występuje z udziałem okostnej i tkanki kostnej konch nosa. Jednocześnie zmiany patologiczne mogą występować wszędzie i być rozproszone lub mieć ograniczony kształt.

Gdy rhinoscopy zaznaczył wzrost i pogrubienie błony śluzowej. Najbardziej wyraźne zgrubienie jest ustalone na błonie śluzowej dolnego kanału nosowego. Ze względu na wyraźne pogrubienie błony śluzowej, kanały nosowe same się zwężają, co tłumaczy się trudnościami w oddychaniu. Błona śluzowa z czerwonym, czasem cyjanotycznym (cyjanotycznym) odcieniem. W ciężkich przypadkach można wykryć polipowatą zmianę w warstwie śluzowej.

Rhinoskopia dla przewlekłego nieżytowego zapalenia błony śluzowej nosa

Rhinoskopia z naczynioruchowym nieżytem nosa

Nieżyt nosa jest częstą patologią charakteryzującą się napadowym kichaniem, obfitym wyciekiem z nosa i swędzeniem nosa. Termin „napadowy” oznacza, że ​​kichanie (podobnie jak inne objawy) występuje w postaci drgawek (napadów). Przyczyną tego mogą być czynniki alergiczne. Pyłki, kurz, wełna lub puch są najczęściej używane. Tak więc, osiadając na błonie śluzowej jednego lub innego alergenu, rozpoczyna się kaskada reakcji alergicznych, co prowadzi do ekspansji naczyń krwionośnych, zwiększając ich przepuszczalność. Konsekwencją tego jest obrzęk błony śluzowej, obfite wydzielanie z jamy nosowej płynu (wyciek z nosa). Często naczynioruchowy nieżyt nosa jest spowodowany długotrwałym stosowaniem określonego leku.

Wyniki rinoskopii w tej patologii zależą od stadium choroby i częstotliwości napadów. W początkowej fazie błona śluzowa jest czerwona i mocno zagęszczona z powodu obrzęku, aw jamie nosowej występuje duża ilość klarownego płynu. Z czasem, z powodu częstych ataków, błona śluzowa staje się blada (zjawisko anemizacji). Ponadto dzięki zaawansowanym formom w trakcie rinoskopii znaleziono polipy, które z kolei mogą zatkać jamę nosową.

Rhinoskopia ostrego nieżytu nosa

Ostry nieżyt nosa jest jedną z najczęstszych chorób jamy nosowej, występującą zarówno u dorosłych, jak iu dzieci. Z reguły występuje w ostrych chorobach układu oddechowego (ARVI). Choroba charakteryzuje się ostrym początkiem i jednoczesnym uszkodzeniem obu połówek nosa. Główne objawy to trudności w oddychaniu przez nos i wydzielina z nosa (wyciek z nosa). Zaburzenia stanu ogólnego, które obserwuje się w ramach choroby podstawowej, również łączą się z tymi lokalnymi objawami. Klasycznie, w obrazie klinicznym ostrego nieżytu nosa, istnieją trzy etapy kursu, z których każdy ma swój własny wzór rinoskopowy.

Etapy rinoskopii obejmują:

  • Pierwszy etap. Zwany także etapem suchym. Trwa od kilku godzin do dwóch dni. Główne dolegliwości na tym etapie to suchość w nosogardzieli, łaskotanie lub pieczenie. W tym samym czasie pojawiają się powszechne objawy - gorączka, złe samopoczucie i bóle głowy. Rhinoskopia ujawnia wyraźne zaczerwienienie (przekrwienie) błony śluzowej, jak również jej suchość i brak zawartości śluzu.
  • Drugi etap Ten etap charakteryzuje się obfitą wydzieliną z jamy nosowej, dlatego też zwany jest etapem wyładowania. Błona śluzowa nosa na tym etapie zaczyna wytwarzać dużą ilość śluzu. Ponieważ śluz w dużych ilościach zawiera chlorek sodu, który jest drażniący, zmiany wpływają również na skórę przedsionka nosa. Zmiany te wyrażają się zaczerwienieniem, suchością i obfitym łuszczeniem się skóry. Jest to szczególnie zauważalne u małych dzieci.
  • Trzeci etap. Ten etap nazywany jest również etapem wydzielania śluzowo-ropnego i rozwija się piątego dnia po wystąpieniu choroby. Zamiast obfitej zawartości śluzu, charakterystycznej dla drugiego etapu, pojawia się gęsta śluzowo-ropna zawartość żółtawego koloru. Kolor i konsystencja są spowodowane obecnością w nim komórek zapalnych - neutrofili i limfocytów.
Co więcej, proces patologiczny może, za pomocą komunikatu, przenieść się do sąsiednich zatok nosowych lub regresu. W pierwszym przypadku błona śluzowa nosa i zatok nosowych jeszcze bardziej pogrubia się, a ból mostu na czole i nosie łączy się z objawami choroby. W drugim przypadku ilość śluzu zmniejsza się, a obrzęk błony śluzowej stopniowo zanika. W miarę zmniejszania się obrzęku przywracane jest oddychanie przez nos. Ogólnie czas trwania ostrego nieżytu nosa waha się od 7 do 10 dni.

Rhinoskopia w przypadku zanikowego nieżytu nosa

W zanikowym zapaleniu błony śluzowej nosa odnotowuje się nieodwracalne zmiany (atrofię) błony śluzowej nosa, które są oparte na procesie dystroficznym. Główną cechą opisową jest zanik, który wskazuje na przerzedzenie błony śluzowej i utratę jej funkcjonalności.

Głównymi dolegliwościami są trudności w oddychaniu, uczucie suchości w nosie i tworzenie się strupów. Również specyficznym objawem jest spadek zapachu. Próbie usunięcia skorup często towarzyszą krwawienia z nosa. Ze względu na przerzedzenie błony śluzowej, kanały nosowe rozszerzają się. Ta cecha znacząco odróżnia zanikowy nieżyt nosa od ostrego nieżytu nosa. Podczas prowadzenia rinoskopii uwidacznia się szerokie kanały nosowe, w wyniku zaniku muszli nosowych można zobaczyć tylną ścianę nosogardzieli. Ogólny kanał nosowy jest z reguły wypełniony gęstą zieloną zawartością.

Rhinoscopy: wskazania, przeciwwskazania i metody prowadzenia

Rynoskopia nosa jest jedną z najprostszych, ale skutecznych metod badania jamy nosowej w otolaryngologii, najczęściej stosowanej w praktyce klinicznej przez lekarzy laryngologów. Za pomocą rinoskopii lekarz prowadzący jest w stanie zbadać struktury jamy nosowej i jej ścian oraz pośrednio badać zatoki przynosowe, co jest bardzo ważne w diagnozie wielu chorób (zapalenie zatok, zapalenie zatok itp.). W tym przypadku istnieją dwa rodzaje zabiegów: przednia i tylna rinoskopia, które różnią się metodą badania. Osobno warto wspomnieć o rodzaju badań endoskopowych, które pozwalają poszerzyć możliwości kontroli i poprawić dokładność diagnozy.

Badanie polega na oględzinach jamy nosowej za pomocą specjalnego urządzenia lub lustra.

Wskazania do rinoskopii

Takie metody badań są przepisywane wyłącznie przez lekarza prowadzącego po przeprowadzeniu zewnętrznego badania pacjenta i zidentyfikowaniu skarg. Metoda służy głównie do szybkiej kontroli jamy nosowej i identyfikacji procesów patologicznych w jej ścianach. Rynoskopia przednia i inne rodzaje zabiegów są stosowane w następujących przypadkach:

  • Potrzeba zbadania nosa w chorobach jego jamy (różne rodzaje nieżytu nosa, zarówno ostrego, jak i przewlekłego).
  • Podejrzenia gruźliczego procesu w błonie śluzowej nosa.
  • Różne typy zapalenia zatok z uszkodzeniami zatok szczękowych, czołowych lub sitowych.
  • Wzrost błony śluzowej w postaci małych polipów.
  • W dzieciństwie rinoskopia jest wykorzystywana do diagnozowania roślinności gruczołowej w obrębie migdałków jajowodów.
  • Jeśli pacjent ma częste krwawienie z nosa.
  • Urazy pourazowe lub ciała obce w nosie.
  • Nowotwory łagodne lub złośliwe itp.

W przypadku ujawnienia tych wskazań zabieg przeprowadza się w gabinecie lekarza prowadzącego i nie wymaga specjalnego przygotowania pacjenta.

Rhinoscopy

Wiele osób często zadaje pytanie, czym jest rhinoscopy? Ta metoda kontroli wzrokowej jamy nosowej, przeprowadzona za pomocą specjalnego urządzenia - rhinoscope, który składa się z dwóch probówek używanych do badania.

Tylko otorynolaryngolog przeszkolony w tym zakresie powinien używać specjalnych narzędzi.

Istnieje szeroki zakres modyfikacji rozszerzaczy, przeznaczonych do stosowania w praktyce pediatrycznej lub w obecności pacjenta z krzywizną przegrody nosowej i innymi stanami patologicznymi w jamie nosowej. Podczas badania dzieci rodzice powinni trzymać je na kolanach naprzeciwko lekarza, jedną rękę trzymając za ręce i tułów, a drugą pomagając utrzymać głowę.

Podczas zabiegu bardzo ważne jest stosowanie miejscowych środków znieczulających, aby uniknąć nieprzyjemnych odczuć u pacjenta, jak również wyłączyć odruch kichania. Głównym lekiem na takie znieczulenie jest lidokaina. Po znieczuleniu, lusterko lub ekspander delikatnie wprowadza się do początkowych części jamy nosowej, a następnie rozszerza, umożliwiając lekarzowi prowadzącemu zbadanie jego ścian.

Przygotowanie pacjenta

Każdy rodzaj rinoskopii nie wymaga od lekarza prowadzącego organizacji specjalnego szkolenia pacjentów. Przed jego wdrożeniem główny nacisk kładzie się na psychologiczne dostosowanie pacjenta do nadchodzącej procedury, która polega na wyjaśnieniu mu przebiegu badania, a także na przeprowadzeniu rinoskopii.

Aby zmniejszyć dyskomfort i wyłączyć odruch kichania, błonę śluzową nosa można leczyć miejscowym środkiem znieczulającym w postaci sprayu. Przy możliwych interwencjach chirurgicznych lepiej jest stosować znieczulenie, które wymaga innych warunków przygotowania do jego przeprowadzenia.

Podczas przeprowadzania badania rinoskopowego lekarz musi wyjaśnić pacjentowi swoje działania iw żadnym wypadku nie wykonywać żadnych gwałtownych ruchów za pomocą urządzenia lub głowy pacjenta.

Rhinoskopia przednia

Prowadząc przednią odmianę metody, lekarz prowadzący bada jamę nosową od przodu. W tym celu stosuje się specjalne zakrzywione lustro lub rhinoscope w postaci ekspandera. Jedna ręka lekarza trzyma instrument, a drugą rękę umieszcza się na głowie pacjenta, co pozwala mu zmienić pozycję, aby lepiej zbadać jamę nosową. Rozszerzacz służy do stopniowego zwiększania światła nozdrzy, zwiększając obszar dostępny do kontroli.

Taka kontrola jest najpowszechniejszym rodzajem procedury.

Początkowo ludzka głowa znajduje się dokładnie. W tej pozycji otorynolaryngolog może przeprowadzić badanie głównego i dolnego kanału nosowego oraz części przegrody nosowej. Następnie głowa pacjenta jest odrzucana do tyłu, co pozwala na zbadanie środkowego kanału nosowego i skorupy, a także niedostępnej wczesnej części roku nosowego i przegrody nosowej. Po kontroli ekspander lub lustro są usuwane, a procedura jest powtarzana po drugiej stronie.

Rynoskopia pleców

Prowadzenie rhinoscopy tylnej polega na badaniu jamy nosowej od strony gardła, co wymaga rozszerzenia środków do przygotowania pacjenta. W związku z wprowadzeniem instrumentów do jamy ustnej należy wykonać znieczulenie miejscowe, aby powstrzymać możliwy odruch wymiotny. Metodę przeprowadza się za pomocą szpatułki, którą lekarz popycha językiem i zwierciadła nosowo-gardłowe, co pozwala na kontrolę jamy nosowej. Ważne jest, aby wstępnie ogrzać lustro, aby uniknąć parowania podczas oddychania pacjenta.

Takie badanie pozwala ocenić końcowe odcinki kanałów nosowych, ubytków i przegród, a także zbadać migdałki gardłowe i otwory trąbek Eustachiusza.

Badanie endoskopowe

Najnowocześniejszy rodzaj badania przeprowadzany za pomocą elastycznego endoskopu z kamerą wideo i źródłem światła na końcu. Metoda umożliwia zarówno procedury diagnostyczne, jak i szereg prostych interwencji terapeutycznych.

Endoskopowa rinoskopia pozwala uzyskać bardzo szczegółowy obraz ścian jamy nosowej, a także przeprowadzić bezpośrednie badanie zbiegu końcowych odcinków zatok przynosowych, co znacznie ułatwia proces diagnozy. Ponadto w obecności dodatkowego sprzętu lekarz prowadzący może przeprowadzić serię prostych operacji chirurgicznych, na przykład usunąć polip, usunąć ciało obce lub spalić błonę śluzową.

Taka procedura może być przeprowadzona tylko przez specjalnie przeszkolonego specjalistę i przy dostępności sprzętu endoskopowego. W tym przypadku rinoskopia może być zarówno przednia, jak i tylna, co niewątpliwie zwiększa możliwości kontroli.

Powikłania po zabiegu

Występowanie powikłań po badaniu - bardzo rzadka sytuacja ze względu na łatwość procedury. Możliwe są jednak następujące komplikacje:

  • Reakcje alergiczne na stosowane miejscowe środki znieczulające lub indywidualna nietolerancja na ich składniki.
  • Mechaniczne uszkodzenie błony śluzowej lub rozszerzonych naczyń żylnych wraz z rozwojem krwawienia donosowego.

W przypadku powikłań konieczne jest zakończenie procedury i przejście do leczenia objawowego tych stanów.

Wizualna kontrola jamy nosowej pozwala lekarzowi laryngologowi dokonać dokładnej diagnozy i zalecić racjonalną terapię. Choroby nosa i nosogardzieli są powszechne w każdym wieku i często są przyczyną osób szukających pomocy medycznej. Prostota procedury, niski koszt i bezpieczeństwo postępowania decydują o powszechnym stosowaniu rinoskopii w diagnostyce chorób nosa.