loader

Główny

Pytania

Ribavirin - oficjalne instrukcje użytkowania

Nazwa handlowa: Ribavirin

Międzynarodowa nazwa niezastrzeżona:

Nazwa chemiczna: 1- (3-0-rybofuranozylo-1H-1,2,4-triazolo-3-karboksyamid

Forma dawkowania:

Skład:

Opis: Tabletki w kolorze białym lub białym z żółtawym odcieniem. Wyglądają, że spełniają wymagania Global Fund XI.

Grupa farmakoterapeutyczna:

Kod ATX: [J05AB04]

Właściwości farmakologiczne
Rybawiryna jest syntetycznym analogiem nukleozydowym o wyraźnym działaniu przeciwwirusowym. Ma szerokie spektrum aktywności przeciwko różnym wirusom DNA i RNA.
Farmakodynamika
Rybawiryna łatwo penetruje zakażone komórki i jest szybko fosforylowana przez wewnątrzkomórkową kinazę adenozynową do mono-, di- i trifosforanu rybawiryny. Te metabolity, zwłaszcza trifosforan rybawiryny, wykazują wyraźną aktywność przeciwwirusową.
Mechanizm działania rybawiryny nie jest wystarczająco jasny. Wiadomo jednak, że rybawiryna hamuje dehydrogenazę monofosforanu inozyny (IMP), efekt ten prowadzi do wyraźnego obniżenia poziomu wewnątrzkomórkowego trifosforanu guanozyny (GTP), któremu z kolei towarzyszy tłumienie syntezy wirusowego RNA i białek swoistych dla wirusa. Rybawiryna hamuje replikację nowych wirionów, co zmniejsza obciążenie wirusem. Rybawiryna selektywnie hamuje syntezę wirusowego RNA bez hamowania syntezy RNA w normalnie funkcjonujących komórkach.
Rybawiryna jest skuteczna przeciwko wielu wirusom DNA i RNA. Wirusy najbardziej podatne na DNA rnbawiryny to: wirus opryszczki Simplex, wirus poks, wirus choroby Marka. Niewrażliwe na wirusy rnbawiryny DNA są: Varicella Zoster, pseudorabies, ospa krowa. Najbardziej wrażliwe na wirusy rybawiryny RNA są: grypa A, B, paramyksowirus (paragrypa, parotyt epidemiczny, choroba Nucasla), reowirusy, wirusy nowotworowe RNA. Niewrażliwe na wirusy RNA rybawiryny to: enterowirusy, wirus rinowirusa, Semlicy Forest.
Rybawiryna wykazuje aktywność przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C (HCV). Mechanizm działania rybawiryny przeciwko HCV nie jest w pełni zrozumiały. Zakłada się, że akumulacja trifosforanu rybawiryny jako fosforylacji prowadzi do konkurencyjnego hamowania tworzenia trifosforanu guanozyny, zmniejszając w ten sposób syntezę wirusowego RNA. Uważa się, że mechanizm synergistycznego działania rybawiryny i interferonu alfa na HCV wynika ze zwiększonej fosforylacji rybawiryny przez interferon.
Farmakokinetyka
Wchłanianie: doustne podawanie rybawiryny jest szybko wchłaniane w przewodzie pokarmowym. Ponadto jego biodostępność wynosi ponad 45%.
Dystrybucja: Rybawiryna jest dystrybuowana w osoczu, wydzielinie błony śluzowej dróg oddechowych i krwinkach czerwonych. Duża ilość trifosforanu rybawiryny gromadzi się w krwinkach czerwonych, osiągając plateau do 4 dnia i utrzymując się przez kilka tygodni po podaniu. Okres półtrwania wynosi 3,7 godziny, a objętość dystrybucji (Vd) wynosi 647 - 802 litry. Podczas kursu rybawiryna gromadzi się w osoczu w dużych ilościach. Stosunek biodostępności (AUC - pole pod krzywą „stężenie / czas”) z powtarzaną i pojedynczą dawką wynosi 6. Znaczne stężenie rybawiryny (ponad 67%) można wykryć w płynie mózgowo-rdzeniowym po długotrwałym stosowaniu. Lekko wiąże się z białkami osocza.
Czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu wynosi od 1 do 1,5 godziny.
Czas osiągnięcia terapeutycznego stężenia w osoczu zależy od wielkości minutowej objętości krwi.
Średnia wartość maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu: około 5 µmol na litr pod koniec 1 tygodnia podawania w dawce 200 mg co 8 godzin i około 11 µmol na litr pod koniec 1 tygodnia podawania w dawce 400 mg co 8 godzin.
Biotransformacja: rybawiryna jest fosforylowana w komórkach wątroby do aktywnych metabolitów w postaci mono-, di- i trifosforanu, które są następnie metabolizowane do 1,2,4-triazolokarboksyamidu (hydroliza amidu do kwasu trikarboksylowego i de-borozylacja z wytworzeniem triazolowego metabolitu karboksylowego).
Wydalanie: Rybawiryna jest powoli eliminowana z organizmu. Okres półtrwania (T½po pojedynczej dawce 200 mg wynosi od 1 do 2 godzin od osocza i do 40 dni od czerwonych krwinek. Po zakończeniu kursu T½ około 300 godzin Rybawiryna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem. Tylko około 10% jest wydalane z kałem. W postaci niezmienionej około 7% rybawiryny jest eliminowane w ciągu 24 godzin, a około 10% w ciągu 48 godzin.
Farmakokinetyka w szczególnych warunkach klinicznych: Podczas przyjmowania leku u pacjentów z AUC i C niewydolności nerekmax rybawiryna wzrasta, ze względu na zmniejszenie prawdziwego klirensu. U pacjentów z niewydolnością wątroby (stopnie A, B i C) farmakokinetyka rybawiryny nie zmienia się. Po przyjęciu pojedynczej dawki z tłuszczem zawierającym żywność, farmakokinetyka rybawiryny zmienia się znacząco (AUC i C)max wzrost o 70%).

Wskazania do użycia
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C (w połączeniu z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b): u pacjentów pierwotnych nieleczonych wcześniej interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b; podczas zaostrzenia po przebiegu monoterapii interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b; u pacjentów opornych na monoterapię interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość, ciąża, laktacja, przewlekła niewydolność serca II6-III, zawał mięśnia sercowego, niewydolność nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 50 ml / min), ciężka niedokrwistość, niewydolność wątroby, zdekompensowana marskość wątroby, choroby autoimmunologiczne (w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby), nieuleczalne choroby tarczycy, ciężka depresja z zamiarem samobójczym, dzieciństwo i okres dojrzewania (poniżej 18 lat).

Z ostrożnością
Kobiety w wieku rozrodczym (ciąża jest niepożądana), zdekompensowana cukrzyca (z atakami kwasicy ketonowej); przewlekła obturacyjna choroba płuc, zatorowość płucna, przewlekła niewydolność serca, choroba tarczycy (w tym nadczynność tarczycy), zaburzenia krwawienia, zakrzepowe zapalenie żył, mielodepresja, hemoglobinopatia (w tym talasemia, anemia sierpowata), depresja, hemoglobinopatia tendencja samobójcza (w tym historia), starość.

Dawkowanie i podawanie
Wewnątrz, bez żucia i wody pitnej, wraz z przyjmowaniem pokarmu 0,8-1,2 g dziennie w 2 dawkach podzielonych (rano i wieczorem). W tym samym czasie interferon alfa-2b jest przepisywany podskórnie, 3 miliony mi 3 razy w tygodniu lub peginterferon alfa 2b podskórnie, 1,5 µg / kg 1 raz w tygodniu. W połączeniu z interferonem alfa-2b o masie ciała do 75 kg, dawka rybawiryny wynosi 1 g dziennie (0,4 g rano i 0,6 g wieczorem); powyżej 75 kg - 1,2 g dziennie (0,6 g rano i 0,6 g wieczorem). W połączeniu z peginterferonem alfa-2b o masie ciała mniejszej niż 65 kg, dawka rybawiryny wynosi 0,8 g dziennie (0,4 g rano i 0,4 g wieczorem); 65-85 kg - 1 g dziennie (0,4 g rano i 0,6 g wieczorem); ponad 85 kg (0,6 g rano i 0,6 g wieczorem).
Czas trwania leczenia wynosi 24 do 48 tygodni; jednocześnie dla wcześniej nieleczonych pacjentów - co najmniej 24 tygodnie, u pacjentów z wirusem genotypu 1 - 48 tygodni. U pacjentów, którzy nie są podatni na monoterapię interferonem alfa, jak również podczas nawrotu, przez co najmniej 6 miesięcy do 1 roku (w zależności od przebiegu klinicznego choroby i odpowiedzi na leczenie).

Efekty uboczne
Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, ogólne osłabienie, złe samopoczucie, bezsenność, osłabienie, depresja, drażliwość, lęk, labilność emocjonalna, nerwowość, pobudzenie, agresywne zachowanie, dezorientacja; rzadko - tendencje samobójcze, zwiększone napięcie mięśni gładkich, drżenie, parestezje, przeczulica, hipestezja, omdlenia.
Od układu sercowo-naczyniowego: spadek lub wzrost ciśnienia krwi, brady- lub tachykardia, kołatanie serca, zatrzymanie akcji serca.
Od strony organów krwiotwórczych: niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, małopłytkowość; niezwykle rzadko - niedokrwistość aplastyczna.
Ze strony układu oddechowego: duszność, kaszel, zapalenie gardła, duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, nieżyt nosa.
Ze strony układu pokarmowego: suchość w ustach, zmniejszenie apetytu, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, zaparcia, zaburzenia smaku, zapalenie trzustki, wzdęcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, krwawienie z dziąseł, hiperbilirubinemia.
Ze strony zmysłów: uszkodzenie gruczołu łzowego, zapalenie spojówek, niewyraźne widzenie, upośledzenie / utrata słuchu, szum w uszach.
Z układu mięśniowo-szkieletowego: bóle stawów, bóle mięśni.
Ze strony układu moczowo-płciowego: uderzenia gorąca, obniżone libido, bolesne miesiączkowanie, brak miesiączki, krwotok miesiączkowy, zapalenie gruczołu krokowego.
Reakcje alergiczne: wysypka skórna, rumień, pokrzywka, hipertermia, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja, nadwrażliwość na światło, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.
Inne: wypadanie włosów, zapalenie spojówek, łysienie, zaburzenia struktury włosów, suchość skóry, niedoczynność tarczycy, ból w klatce piersiowej, pragnienie, zakażenie grzybicze, infekcja wirusowa, cydr grypopodobny, pocenie się, powiększenie węzłów chłonnych.

Przedawkowanie
Być może zwiększone nasilenie działań niepożądanych.
Leczenie: odstawienie leku, leczenie objawowe.

Interakcja z innymi lekami
Leki zawierające związki magnezu i glinu, symetykon zmniejszają biodostępność leku (AUC zmniejsza się o 14%, nie ma znaczenia klinicznego).
W połączeniu z interferonem alfa-2b lub peginterferonem alfa-2b - synergizm działania.
Podaniu rybawiryny podczas leczenia zydowudyną i (lub) stawudyną towarzyszy zmniejszenie ich fosforylacji, co może prowadzić do wiremii HIV i wymagać zmian w schemacie leczenia.
Zwiększa stężenie fosforylowanych metabolitów nukleozydów purynowych (w tym didanozyny, abakawiru) i związane z tym ryzyko rozwoju kwasicy mleczanowej.
Nie wpływa na aktywność enzymatyczną wątroby z udziałem cytochromu P450.
Jednoczesne posiłki wysokotłuszczowe zwiększają biodostępność rybawiryny (AUC i C)max wzrost o 70%).

Specjalne instrukcje
Rozważ teratogenność leku, mężczyźni i kobiety w wieku rozrodczym w trakcie leczenia iw ciągu 7 miesięcy po zakończeniu terapii powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne.
Badania laboratoryjne (kliniczna analiza krwi z obliczeniem formuły leukocytów i liczby płytek krwi, oznaczanie elektrolitów, kreatyniny, funkcjonalnych próbek wątroby) należy przeprowadzić przed rozpoczęciem leczenia, po 2 i 4 tygodniach, a następnie regularnie.
W procesie leczenia rybawiryną maksymalny spadek zawartości hemoglobiny w większości przypadków obserwuje się po 4-8 tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Przy spadku stężenia hemoglobiny poniżej 110 mg / ml dawkę rybawiryny należy tymczasowo zmniejszyć o 400 mg na dobę, przy zmniejszeniu stężenia hemoglobiny poniżej 100 mg / ml, dawkę należy zmniejszyć do 50% dawki początkowej. W większości przypadków zalecane zmiany dawek zapewniają odzyskanie poziomu hemoglobiny. Przy spadku stężenia hemoglobiny poniżej 85 mg / ml, lek należy odstawić.
W ostrych objawach nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaksja) należy natychmiast przerwać stosowanie leku. Przemijająca wysypka nie gwarantuje przerwania leczenia.
W okresie leczenia osoby doświadczające zmęczenia, senności lub dezorientacji powinny powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji i szybkości psychomotorycznej.
W związku z możliwym pogorszeniem czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku, przed zastosowaniem leku, konieczne jest określenie czynności nerek, w szczególności klirensu kreatyniny.

Formularz wydania
Tabletki 0,2 g.
10 lub 20 tabletek w blistrze. 1 lub 2 opakowania blistrowe wraz z instrukcją użytkowania zostaną umieszczone w opakowaniu kartonowym.
W przypadku opakowań dla szpitali: 5, 10, 14, 20, 28, 50, 100 opakowań typu blister wraz z instrukcją użytkowania umieszcza się w opakowaniu kartonowym.
50, 100, 200, 500, 1000 tabletek w plastikowym pojemniku lub plastikowej puszce. 1, 2, 4, 10, 20, 30, 50 puszek lub pojemników wraz z równą liczbą instrukcji do użytku medycznego umieszcza się w kartonowym pudełku.

Warunki przechowywania
Lista B. W suchym, ciemnym miejscu w temperaturze nie wyższej niż 25 ° C W zasięgu dzieci.

Okres trwałości
3 lata. Nie używać po upływie daty ważności.

Warunki sprzedaży aptek:

Producent
Pranafarm LLC, Rosja, 443068, Samara, ul. Novo-Sadovaya, 106, Bldg. 81

Rybawiryna

Rybawiryna: instrukcje użytkowania i opinie

Nazwa łacińska: Ribavirin

Kod ATX: J05AB04

Składnik aktywny: rybawiryna (rybawiryna)

Producent: Ozon, LLC (Rosja), Pranafarm (Rosja), Valena Pharmaceuticals, Inc. (Rosja), Kanonpharm Production, Inc. (Rosja), Severnaya Zvezda, ZAO (Rosja), Farmproekt, JSC (Rosja), VERTEX, Inc. )

Aktualizacja opisu i zdjęcia: 03/20/2018

Ceny w aptekach: od 86 rub.

Rybawiryna jest lekiem o wyraźnym działaniu przeciwwirusowym, szerokim spektrum aktywności przeciwko różnym wirusom DNA i RNA; syntetyczny analog nukleozydów.

Uwolnij formę i kompozycję

  • Tabletki: płaskie cylindryczne z fazą i ryzykowne, od białego do żółtawo-białego (10 lub 20 w paczkach konturów komórkowych, 1, 2, 5, 10, 14, 20, 28, 50 lub 100 opakowań konturowych w kartonowym pudełku; na 100 lub 200 sztuk w bankach z polimerowych, 1, 2, 4, 10, 20, 30, 50 puszek w kartonowym opakowaniu, na 50 sztuk w bankach z polimerowych, 1,2, 5, 10, 20, 30 lub 50 puszek w pudełku kartonowym; dla szpitali - od 1000 do 50 000 tabletek w opakowaniu);
  • Kapsułki: nr 0, kolor czapki i kremu do ciała; zawartość jest proszkiem lub mieszaniną granulek i białego do żółtawego białego proszku; dopuszcza się uszczelnianie zawartości w postaci kapsułki, po sprasowaniu formacja rozpada się (5 lub 6 sztuk w blistrach, 1-10, 20, 40, 60, 80, 100, 800 blistrów w kartonowym pudełku; 10 sztuk w plastikowych pojemnikach, 1, 5, 10, 20 pojemników w kartonowym pudełku; 10 sztuk w blistrach, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 20, 40, 60, 80, 100 lub 800 blistrów w pudełku kartonowym; na 10 sztuk w butelkach, 1, 5, 10 lub 20 butelkach w kartonowym opakowaniu, w 12, 18, 20, 30, 36, 40, 45, 50, 60, 100, 120, 140, 180, 200 sztuk w pojemniki polimerowe, 1, 5, 10 lub 20 pojemników w pudełku kartonowym).

Składniki 1 tabletka:

  • Składnik aktywny: rybawiryna - 200 mg;
  • Składniki pomocnicze: skrobia ziemniaczana, celuloza mikrokrystaliczna, stearynian wapnia, powidon.

Skład 1 kapsułka:

  • Składnik aktywny: rybawiryna - 200 mg;
  • Składniki pomocnicze: skrobia ziemniaczana, celuloza mikrokrystaliczna, koloidalny dwutlenek krzemu, monohydrat laktozy (cukier mleczny), stearynian magnezu;
  • Korpus kapsułki i wieczko: żółty barwnik tlenku żelaza, dwutlenek tytanu, żelatyna - do 100%.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Po podaniu doustnym rybawiryna łatwo przenika do komórek dotkniętych wirusem i jest szybko fosforylowana przez wewnątrzkomórkową kinazę adenozynową do tri-, di- i monofosforanu rybawiryny - metabolitów, które mają wyraźne działanie przeciwwirusowe (zwłaszcza trifosforan rybawiryny).

Mechanizm działania leku nie jest w pełni ustalony, ale wiadomo, że hamuje dehydrogenazę IMP (dehydrogenaza monofosforanu inozyny), powodując znacznie obniżony poziom wewnątrzkomórkowego trifosforanu guanozyny (GTP), któremu towarzyszy zahamowanie syntezy wirusowego RNA i białek specyficznych dla wirusa. Rybawiryna hamuje replikację nowych wirusów, zmniejszając w ten sposób obciążenie wirusowe. Synteza RNA hamuje selektywnie lek, tj. Nie hamuje go w normalnie funkcjonujących komórkach.

Rybawiryna jest skuteczna przeciwko wielu wirusom RNA i DNA. Najbardziej podatne na jego działanie są wirusy DNA choroby Marka, wirus opryszczki Simplex i wirus poks, wirusy RNA wirusy nowotworowe RNA, reowirusy, paramyksowirus (choroba Nucasl, epidemia ślinianek przyusznych, paragrypa), grypa A i B.

Niewrażliwe na działanie leku są wirusy DNA Varicella Zoster, ospa krowa i wścieklizna rzekoma, wirusy RNA Semlicy Forest, rinowirus i enterowirusy.

Rybawiryna wykazuje aktywność przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C, ale jej mechanizm działania nie jest w pełni poznany. Przypuszczalnie trifosforan rybawiryny, który gromadzi się w miarę postępu fosforylacji, kompetycyjnie hamuje tworzenie trifosforanu guanozyny, zmniejszając w ten sposób syntezę wirusowego RNA. Uważa się również, że mechanizm działania rybawiryny i interferonu alfa przeciwko wirusowi zapalenia wątroby typu C tłumaczy się zwiększoną fosforylacją rybawiryny przez interferon.

Farmakokinetyka

Po podaniu doustnym rybawiryna jest szybko wchłaniana z przewodu pokarmowego. Jego biodostępność wynosi> 45%. Substancja jest rozprowadzana w osoczu, krwinkach czerwonych i wydzielinie błony śluzowej dróg oddechowych. Metabolit rybawiryny gromadzi się w dużych ilościach w erytrocytach, do 4 dnia przyjmowania leku osiąga plateau i utrzymuje się przez kilka tygodni.

Objętość dystrybucji wynosi około 647–802 l. Okres półtrwania wynosi 3,7 godziny, wiąże się nieznacznie z białkami osocza.

Podczas przyjmowania leku rybawiryna gromadzi się w dużych ilościach w osoczu. Stosunek jego biodostępności (pole pod krzywą „stężenie - czas” lub AUC) z powtarzaną i pojedynczą dawką wynosi 6. Przy dłuższym stosowaniu leku można wykryć ponad 67% stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga w ciągu 1-1,5 godziny Czas na osiągnięcie terapeutycznego stężenia w osoczu zależy od wartości minutowej objętości krwi.

Średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi

5 µmol / l pod koniec pierwszego tygodnia przyjmowania leku w dawce 200 mg co 8 godzin,

11 µmol / l pod koniec pierwszego tygodnia przyjmowania leku w dawce 400 mg co 8 godzin.

Rybawiryna jest metabolizowana w wątrobie przez fosforylację z wytworzeniem aktywnych metabolitów di-, mono- i trifosforanu rybawiryny, które są następnie metabolizowane do 1,2,4-triazolokarboksyamidu (hydroliza amidu do kwasu trikarboksylowego i debibsylacja z wytworzeniem triazolowego metabolitu karboksylowego).

Lek powoli wydalany jest z organizmu. Po pojedynczej dawce 200 mg rybawiryny okres półtrwania (T½) z osocza wynosi 1-2 godziny z erytrocytów - do 40 dni. Po ukończeniu kursu terapii T½ - około 300 godzin

Rybawiryna i jej metabolity są wydalane głównie z moczem, z kałem - około 10%. Przez pierwszy dzień około 7% jest wydalane w postaci niezmienionej przez dwa dni - około 10%.

U pacjentów z niewydolnością nerek ze względu na zmniejszenie rzeczywistego klirensu wzrost Cmax i AUC. W przypadku niewydolności wątroby (klasy A, B i C według klasyfikacji Child-Pugh) parametry farmakokinetyczne rybawiryny nie zmieniają się.

W przypadku przyjmowania leku z pokarmem zawierającym tłuszcze, Cmax a AUC rybawiryny wzrosło o 70%.

Wskazania do użycia

Zgodnie z instrukcją rybawiryna jest wskazana do stosowania w przewlekłym wirusowym zapaleniu wątroby typu C (CHC) w następujących przypadkach:

  • Leczenie skojarzone peginterferonem alfa-2b lub interferonem alfa-2b u pacjentów wcześniej nieleczonych tymi lekami;
  • Zaostrzenie choroby spowodowane monoterapią peginterferonem alfa-2b lub monoterapią interferonem alfa-2b;
  • Odporność pacjentów na monoterapię peginterferonem alfa-2b lub monoterapią interferonem alfa 2b.

Przeciwwskazania

  • Ciężka depresja z zamiarem samobójczym;
  • Przewlekła niewydolność serca (CHF) IIb-III stopień;
  • Zawał mięśnia sercowego;
  • Ciężka niedokrwistość;
  • Niewydolność nerek z klirensem kreatyniny (CK) poniżej 50 ml / min;
  • Ciężkie zaburzenia czynności wątroby;
  • Choroby autoimmunologiczne (w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby);
  • Zdekompensowana marskość wątroby;
  • Choroby tarczycy, które nie są uleczalne;
  • Ciąża i okres karmienia piersią;
  • Wiek dzieci i młodzieży do 18 lat;
  • Nadwrażliwość.

Względne (rybawirynę należy przyjmować ostrożnie):

  • Zdekompensowana cukrzyca, w tym towarzyszą ataki kwasicy ketonowej;
  • Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP);
  • Zator płucny;
  • CHF I-IIa stopień;
  • Choroby tarczycy, w tym nadczynność tarczycy;
  • Zaburzenia krzepnięcia krwi, mielodepresja, zakrzepowe zapalenie żył, hemoglobinopatia (w tym talasemia i anemia sierpowata);
  • Depresja, tendencje samobójcze (dane historyczne włącznie);
  • Zakażenie HIV (zwiększone ryzyko kwasicy mleczanowej w połączeniu z wysoce aktywną terapią przeciwretrowirusową);
  • Wiek reprodukcyjny u kobiet, ponieważ niepożądana ciąża;
  • Starość

Instrukcja stosowania Ribavirin: metoda i dawkowanie

Tabletki i kapsułki rybawiryny są przyjmowane doustnie, woda do picia, bez żucia, jednocześnie z jedzeniem.

Zalecany schemat dawkowania: 800-1200 mg na dobę, podzielony na 2 dawki (rano i wieczorem), w skojarzeniu z interferonem alfa-2b - 3 miliony jm podskórnie 3 razy w tygodniu lub peginterferon alfa 2b - 1,5 µg / kg podskórnie 1 raz w tygodniu.

Dzienna dawka rybawiryny w skojarzeniu z interferonem alfa-2b, w zależności od masy ciała pacjenta:

Rybawiryna: instrukcje użytkowania

Lek Rybawiryna należy do farmakologicznej grupy leków przeciwwirusowych. Jest stosowany do terapii etiotropowej różnych zakaźnych patologii wirusowych.

Skład i forma uwalniania

Lek Rybawiryna jest dostępny w postaciach dawkowanych do podawania doustnego. Głównym aktywnym składnikiem leku jest rybawiryna, jej zawartość w 1 tabletce wynosi 100 i 200 mg. Zawarte także w zaróbkach tabletek, które obejmują:

  • Dwutlenek krzemu.
  • Powidon.
  • Kroskarmeloza sodowa.
  • Stearynian magnezu.

Tabletki rybawiryny pakowane są w opakowania po 20, 30, 60 i 90 sztuk. Opakowanie kartonowe zawiera instrukcje dotyczące stosowania leku.

Farmakodynamika i farmakokinetyka

Główny składnik aktywny rybawiryny przenika do komórek zakażonych wirusem. W komórce, pod działaniem układów enzymatycznych, jest przekształcany w aktywny metabolit trifosforanu rybawiryny, który jest kompetycyjnym inhibitorem niektórych związków niezbędnych do prawidłowej replikacji (podwajania materiału genetycznego i składania nowych cząstek wirusa) wirusów. W szczególności hamuje aktywność wirusowej polimerazy RNA, informacyjnego RNA transferazy guanylowej, dehydrogenazy monofosforanu inozyny. Jednocześnie trójfosforan rybawiryny nie tłumi własnych układów enzymatycznych komórki. Dzięki temu efektowi replikacja wirusów jest tłumiona, a efekt przeciwwirusowy leku jest realizowany.

Dane dotyczące farmakokinetyki leku (wchłanianie, dystrybucja w tkankach, metabolizm i wydalanie głównego składnika czynnego) dla tabletek Ribavirin są dziś niedostępne.

Wskazania do użycia

Głównym wskazaniem medycznym do stosowania leku Ribavirin jest wirusowe zapalenie wątroby typu C u dorosłych w skojarzeniu z lekami z grupy farmakologicznej Interferony (interferon alfa 2b, peginterferon alfa 2b).

Przeciwwskazania

Przeciwwskazania medyczne do stosowania tabletek rybawiryny to pewne fizjologiczne i patologiczne stany organizmu ludzkiego, które obejmują:

  • Ciężka niewydolność czynnościowej czynności wątroby i nerek.
  • Niewydolność serca w fazie dekompensacji.
  • Zawał mięśnia sercowego (śmierć części mięśnia sercowego wywołana ostrym zaburzeniem krążenia).
  • Ciężka niedokrwistość (niedokrwistość).
  • Patologia autoimmunologiczna, w tym autoimmunologiczne zapalenie wątroby, które charakteryzuje synteza przeciwciał przeciwko własnym tkankom organizmu.
  • Marskość wątroby (zastąpienie komórek wątroby tkanką łączną) na etapie dekompensacji.
  • Wiek do 18 lat.
  • Okres ciąży i laktacji (karmienie piersią).
  • Indywidualna nietolerancja na którykolwiek ze składników leku.

Przed rozpoczęciem kuracji pigułkami rybawiryny należy upewnić się, że nie ma przeciwwskazań.

Dawkowanie i administracja

Tabletki rybawiryny są przeznaczone do podawania doustnego. Są przyjmowane z jedzeniem, nie żute i spłukiwane wystarczającą ilością wody. Średnia dawka terapeutyczna wynosi 15 mg rybawiryny na 1 kg masy ciała pacjenta. W przypadku pacjentów o masie ciała poniżej 75 kg dawka wynosi 1000 mg (rano 400 mg i wieczorem 600 mg). W przypadku pacjentów o masie ciała powyżej 75 kg dawka wynosi 1200 mg (600 mg 2 razy na dobę). Czas trwania leczenia skojarzonego z interferonami wynosi średnio od 24 do 48 tygodni. Jeśli pacjent nie był wcześniej leczony tabletkami Ribavirin, leczenie powinno trwać co najmniej 24 tygodnie. U pacjentów ze zdiagnozowanym wirusowym zapaleniem wątroby spowodowanym wirusem o jednym genotypie czas trwania leczenia powinien wynosić co najmniej 48 tygodni. Ze względu na odporność wirusa na ten lek, a także zaostrzenie patologii, leczenie jest przepisywane przez 6 tygodni.

Efekty uboczne

Na tle przyjmowania tabletek Ribavirin możliwy jest rozwój negatywnych reakcji z różnych narządów i układów:

  • Układ pokarmowy - utrata apetytu, nudności, okresowe wymioty, biegunka lub zaparcie, suchość w ustach, ból brzucha, zmiany smaku, zapalenie błony śluzowej języka (zapalenie języka), jama ustna (zapalenie jamy ustnej), trzustka (zapalenie trzustki), rozwój krwawienia z dziąseł.
  • Układ nerwowy - ogólne osłabienie, bóle głowy, okresowe zawroty głowy, zmiana w zachowaniu człowieka (agresywność, zwiększona pobudliwość), depresja (przedłużony i wyraźny spadek nastroju), lęk, bezsenność, w rzadkich przypadkach występuje tendencja do samobójstwa, drżenie (drżenie) rąk, parestezje (naruszenie wrażliwości) skóry, okresowe omdlenia.
  • Układ sercowo-naczyniowy - labilność (wzrost lub spadek) ciśnienia tętniczego, zmiany częstotliwości skurczów serca, nagłe zaprzestanie aktywności serca (asystolia).
  • Układ oddechowy - duszność, zapalenie oskrzeli (zapalenie oskrzeli), ucho środkowe (zapalenie ucha), błona śluzowa nosa (nieżyt nosa), kaszel, niewydolność oddechowa (duszność).
  • Krew i czerwony szpik kostny - zmniejszenie liczby leukocytów (leukopenia), granulocytów (granulocytopenia), neutrofili (neutropenia), płytek krwi (małopłytkowość), rozwój niedokrwistości (niedokrwistość).
  • Układ mięśniowo-szkieletowy - pojawienie się bólu mięśni (ból mięśni), stawów (ból stawów).
  • Układ moczowo-płciowy - zmniejszone libido (pociąg seksualny do płci przeciwnej), zaburzenia miesiączkowania (bolesne miesiączkowanie) u kobiet, zapalenie gruczołu krokowego (zapalenie gruczołu krokowego) u mężczyzn.
  • Narządy zmysłów - zaburzenia widzenia i słuchu, zapalenie gruczołów łzowych i spojówek oczu.

Wraz z rozwojem skutków ubocznych lekarz decyduje o odstawieniu leku indywidualnie.

Specjalne instrukcje

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku Ribavirin należy uważnie przeczytać instrukcje dotyczące leku i zwrócić uwagę na szereg szczegółowych instrukcji dotyczących jego stosowania:

  • Lek ma pewną teratogenność (może powodować nieprawidłowości genetyczne u płodu), dlatego podczas jego stosowania ważne jest stosowanie różnych metod antykoncepcji, mających na celu zapobieganie niechcianej ciąży.
  • Przed rozpoczęciem leczenia farmakologicznego należy wykonać badania laboratoryjne. Następnie są regularnie powtarzane podczas przyjmowania tabletek.
  • Po rozpoczęciu podawania leku możliwe jest znaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny w ciągu pierwszych kilku tygodni. Przy spadku mniejszym niż 110 g / l, dawka leku jest tymczasowo zmniejszona, jeśli szybkość zmniejszy się poniżej 85 g / l, wtedy pigułki Ribavirin przestają działać.
  • Ostre reakcje alergiczne służą jako podstawa do odstawienia leku. Przy okresowym pojawieniu się wysypki na skórze pigułki nie przerywają przyjmowania.
  • Podczas leczenia należy unikać potencjalnie niebezpiecznych rodzajów pracy, zwłaszcza na tle ogólnego osłabienia, senności, dezorientacji.
  • Lek może wchodzić w interakcje z lekami innych grup farmakologicznych, dlatego jeśli są one stosowane, lekarz prowadzący powinien zostać o tym ostrzeżony.
  • Pacjenci w podeszłym wieku przed zastosowaniem leku muszą przeprowadzić badanie czynności funkcjonalnej wątroby i nerek.

W sieci aptek tabletki Ribavirin są dostępne na receptę. Ich niezależne użytkowanie nie jest dozwolone bez niezbędnych badań i otrzymywania wizyt.

Przedawkowanie

Dane dotyczące przedawkowania tabletek leku Ribavirin są ograniczone, ponieważ lek jest przepisywany wyłącznie przez lekarza po odpowiednich badaniach, a następnie monitorowaniu dawki i schematu podawania leku. W przypadku przekroczenia zalecanej dawki terapeutycznej mogą wystąpić objawy działań niepożądanych. W tym przypadku zatrzymaj pigułki. W szpitalu medycznym przeprowadza się leczenie objawowe.

Analogi rybawiryny

Analogi strukturalne dla tabletek rybawiryny to leki Devirs, Ribavin, Arviron.

Warunki przechowywania

Okres ważności tabletek rybawiryny wynosi 2 lata. Lek należy przechowywać w oryginalnym oryginalnym opakowaniu, ciemnym, suchym, niedostępnym dla dzieci w temperaturze powietrza nie wyższej niż + 20 ° C.

Średni koszt tabletek Ribavirin w aptekach w Moskwie zależy od ich ilości w opakowaniu:

  • 200 mg, 30 tabletek - 274-304 rubli.
  • 200 mg, 60 tabletek - 637-708 rubli.

Ribavirin - instrukcje użytkowania, analogi, opinie, cena

Rybawiryna

Rybawiryna jest lekiem syntetycznym o wyraźnym działaniu przeciwwirusowym. Rybawiryna przenika do zainfekowanych komórek, blokuje tworzenie wirusowego RNA, a tym samym hamuje reprodukcję wirusów.

Rybawiryna jest wysoce aktywna przeciwko wirusom opryszczki typu 1 i 2, wirusom cytomegalii, adenowirusom, wirusom paragrypy A i B, wirusowi zapalenia wątroby typu C, śwince, gorączce krwotocznej, ospie i innym wirusom.

Niewrażliwy na lek: wirus opryszczki półpaśca, ospa, pseudo-wścieklizna, enterowirusy, rinowirusy.

Rybawiryna jest dobrze wchłaniana w przewodzie pokarmowym; w krwiobiegu przenika do czerwonych krwinek, aw narządach oddechowych - do tajnych gruczołów błony śluzowej. Przy dłuższym stosowaniu wchodzi do płynu mózgowo-rdzeniowego. Maksymalne stężenie tego leku przeciwwirusowego we krwi odnotowuje się 1,5 godziny po podaniu. W osoczu krwi gromadzi się w dużych ilościach. Wydalany z moczem bardzo powoli (około 300 godzin po zaprzestaniu podawania).

Formy wydania

  • Tabletki od 0,2 g do 10, 20, 50 szt. w opakowaniu; dla szpitali - po 100, 140, 200, 280, 500, 1000. w opakowaniu.
  • Kapsułki 0,1 gi 0,2 g 20, 30, 42, 60, 100 szt. w opakowaniu.
  • Liofilizat (koncentrat do podawania dożylnego) w 1 ml lub 3 ml ampułkach; 1 ml - 100 mg rybawiryny; na 1, 5, 10 amp. w opakowaniu.
  • Liofilizat (koncentrat do podawania dożylnego) w fiolkach; 1 butelka zawiera 500 mg rybawiryny; 6 butelek w opakowaniu.
  • Devirs (Ribavirin) - krem ​​do zewnętrznego stosowania 7,5% 5 g, 15 gi 30 g na probówkę.

Instrukcja stosowania Ribavirin

Wskazania do użycia

  • Przewlekłe zapalenie wątroby typu C;
  • opryszczkowe zapalenie jamy ustnej;
  • opryszczka narządów płciowych;
  • grypa wywołana przez wirusy A i B;
  • odra;
  • ospa wietrzna;
  • infekcja syncytialna układu oddechowego;
  • gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym;
  • wścieklizna (jako część leczenia skojarzonego).

Przeciwwskazania

  • Nadwrażliwość na lek;
  • choroby endokrynologiczne (zaburzenia czynności tarczycy, w tym nadczynność tarczycy; cukrzyca na etapie dekompensacji);
  • niestabilna dusznica bolesna i zawał mięśnia sercowego;
  • niewydolność serca na etapie dekompensacji;
  • niewydolność nerek (z klirensem kreatyniny poniżej 50 ml na minutę);
  • ciężka przewlekła niewydolność wątroby;
  • choroby autoimmunologiczne (autoimmunologiczne zapalenie wątroby);
  • marskość wątroby na etapie dekompensacji;
  • ciężkie postacie niedokrwistości i hemoglobinopatii (anemia sierpowata, talasemia);
  • stany depresyjne i tendencje samobójcze;
  • ciąża i karmienie piersią;
  • wiek do 18 lat;
  • patologia układu oddechowego (przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli, zakrzepica płucna);
  • zakrzepowe zapalenie żył.

Należy zachować ostrożność podczas stosowania rybawiryny u pacjentów w podeszłym wieku i osób żyjących z HIV w leczeniu przeciwretrowirusowym.

Efekty uboczne

  • Ze strony układu pokarmowego: nudności, utrata apetytu, wymioty, suchość w ustach, biegunka lub zaparcie, ból brzucha, zapalenie języka (zapalenie języka) i zapalenie jamy ustnej, wzdęcia brzucha, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia percepcji smaku.
  • Układ nerwowy: zawroty głowy, osłabienie, ból głowy, bezsenność, lęk i drażliwość lub depresja, niestabilność emocjonalna, nerwowość, agresywne zachowanie, pobudzenie, dezorientacja; w rzadkich przypadkach - zwiększenie napięcia mięśni gładkich, drżenie ciała, drętwienie i pełzanie, dreszcze, zwiększenie lub zmniejszenie wrażliwości, omdlenia, tendencje samobójcze.
  • Ze strony układu oddechowego: kaszel, duszność, zapalenie gardła, nieżyt nosa, zapalenie oskrzeli, zapalenie zatok przynosowych, zaburzenia rytmu oddechowego.
  • Ze strony układu sercowo-naczyniowego: wzrost lub spadek ciśnienia krwi, zwiększenie lub zmniejszenie częstości akcji serca, zatrzymanie akcji serca.
  • Z krwi: niedokrwistość spowodowana zniszczeniem czerwonych krwinek, zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi, bardzo rzadko - niedokrwistość spowodowana uciskiem krwi.
  • Ze strony układu moczowo-płciowego: naruszenie lub całkowity brak miesiączki, krwawienie z macicy w okresie menopauzy, zmniejszenie libido, uderzenia gorąca, zapalenie gruczołu krokowego.
  • Z narządów zmysłów: zapalenie spojówek, zapalenie gruczołów łzowych, zaburzenia widzenia, szumy uszne, upośledzenie słuchu.
  • Reakcje alergiczne: zaczerwienienie skóry, pokrzywka, obrzęk skóry i tkanki podskórnej, zwiększona nadwrażliwość na światło, skurcz oskrzeli, gorączka, dreszcze, toksyczna martwica i odrzucenie warstwy powierzchniowej skóry.
  • Inne reakcje: ból stawów i mięśni, wypadanie włosów z obszarami całkowitego łysienia, suchość skóry, pragnienie, zmniejszenie czynności tarczycy, obrzęk węzłów chłonnych, pocenie się, zmiany grzybicze, zespół grypopodobny, zakażenia wirusowe, ból w miejscach wstrzyknięcia.

Leczenie rybawiryną

Jak stosować rybawirynę?
Wewnątrz rybawiryny przyjmuje się z posiłkami. Tabletki i kapsułki należy połykać w całości, popijając dużą ilością wody. Jedzenie tłustych potraw rybawiryną zwiększa jej biodostępność o 70%.

Dożylne podawanie leku powinno być wykonywane tylko w warunkach stacjonarnych w szpitalach z oddziałami resuscytacji i intensywnej opieki medycznej.

Droga inhalacyjna podawania rybawiryny, patrz poniżej (w punkcie Ribavirin dla dzieci).

Devirs krem ​​z jednolitą warstwą (do 1 mm grubości) nakłada się na dokładnie umyte i wysuszone dotknięte obszary błon śluzowych i skóry (w tym w okolicy narządów płciowych) 5 r. dzień przed zniknięciem objawów opryszczki. W przypadku stosowania kremu w połączeniu z doustnym przyjmowaniem rybawiryny, dawka kremu jest zmniejszona. Po nałożeniu krem ​​jest lekko przetarty. Krem nie powinien być nakładany na skórę w okolicach oczu.

Przed rozpoczęciem leczenia rybawiryną konieczne jest przeprowadzenie pełnego badania laboratoryjnego (badanie krwi z liczbą formuł leukocytów i płytek krwi, oznaczenie poziomu kreatyniny, testy czynności wątroby). Podczas leczenia wymienione badania są powtarzane po 2 tygodniach, po miesiącu, a następnie regularnie.

Przy spadku stężenia hemoglobiny poniżej 110 mg / ml dawka rybawiryny jest tymczasowo zmniejszona do 400 mg / s, a jeśli stężenie hemoglobiny jest mniejsze niż 100 mg / ml, dawka jest zmniejszona o 50% w stosunku do dawki początkowej. Jeśli stężenie hemoglobiny spadnie poniżej 85 mg / ml, należy przerwać leczenie rybawiryną.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, wstrząs anafilaktyczny lub skurcz oskrzeli) leczenie należy natychmiast przerwać. W przypadku krótkotrwałych wysypek skórnych leczenie jest kontynuowane.

Podczas leczenia rybawiryną należy unikać alkoholu. Osoby z sennością, zmęczeniem lub dezorientacją w tle leczenia powinny powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy, co wymaga szybkości i uwagi psychomotorycznej.

Dawkowanie
W przypadku grypy dorośli wyznaczają rybawirynę doustnie 0,2 g (200 mg) 3-4 p. dziennie przez 3-5 dni.

W przypadku innych zakażeń wirusowych należy stosować rybawirynę w dawce 0,2 g (200 mg), 3-4 p. 1-2 tygodnie dziennie. Czasami lekarz może użyć dawki nasycającej leku w pierwszym dniu choroby - 1,4-1,6 g.

Dawkowanie leku w leczeniu zakażenia syncytialnego układu oddechowego podano w części Ribavirin dla dzieci - patrz poniżej.

Dawkowanie rybawiryny w wirusowym zapaleniu wątroby typu C - patrz niżej w leczeniu rybawiryny zapalenia wątroby typu C.

Rybawiryna dla dzieci

Oficjalne instrukcje wskazują, że rybawiryna jest przeciwwskazana u dzieci w każdym wieku (tj. Poniżej 18 lat).

Mimo to w praktyce lek stosuje się w postaci inhalacji u niemowląt i niemowląt z syncytialną infekcją wirusową, potwierdzoną metodami diagnostycznymi. Wdychanie należy wykonać w ciągu pierwszych 3 dni od zakażenia i tylko w szpitalu.

Wdychanie odbywa się przez 12-18 godzin dziennie, czas trwania kursu wynosi 3-7 dni. Dawkę leku oblicza się na 10 mg / kg dziennie (w 1 ml przygotowanego roztworu 20 mg rybawiryny).

Przygotowanie roztworu rybawiryny do inhalacji: do 6 g liofilizowanego proszku (koncentrat) dodać wodę do iniekcji - 100 ml, i ten roztwór wlewa się do zbiornika aparatu rozpylającego SPAG-2, a następnie uzupełnia się sterylną wodą do objętości 300 ml. Aerozol podaje się dziecku w namiocie tlenowym lub za pomocą maski tlenowej. Stężenie rybawiryny przez 12 godzin wynosi 190 mcg w 1 litrze powietrza.

Stosować w czasie ciąży i laktacji

Leczenie zapaleniem wątroby typu C rybawiryną

Wirusowe zapalenie wątroby typu C w 85% staje się przewlekłe. 3% światowej populacji cierpi na tę chorobę. Na całym świecie do leczenia stosuje się połączenie rybawiryny i interferonu alfa. Prawdopodobieństwo odzyskania (według statystyk międzynarodowych) wynosi 50-80%. Obecnie nie ma innych skutecznych metod leczenia. Monoterapia każdym z tych dwóch leków jest mniej skuteczna, ale może być stosowana w przypadku przeciwwskazań do jednego z leków.

Mniej skuteczne jest leczenie zapalenia wątroby typu C u osób z genotypem wirusa 1 b, u mężczyzn, u pacjentów z wysokim obciążeniem wirusowym, z prawidłową aktywnością transaminazy, długotrwałą chorobą, z objawami marskości wątroby i po 40 latach. Nie zawsze osiągnięto całkowite usunięcie pacjenta z wirusa. Ale w większości przypadków możliwe jest spowolnienie namnażania wirusa, nasilenie stanu zapalnego i postęp zwłóknienia.

Dawki obu leków i czas trwania leczenia są przepisywane przez lekarza indywidualnie, w zależności od obciążenia wirusem, czasu trwania i aktywności procesu oraz wielu innych czynników. Rybawiryna w połączeniu z peginterferonem jest uznawana za nowoczesny standard w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C w krajach rozwiniętych.

Nie ma jednego standardu leczenia. Zwykle dawka dobowa rybawiryny wynosi 1000-1200 mg (dla 2 dawek) w przypadku połączenia z interferonem alfa 2 b: jeśli masa ciała pacjenta jest mniejsza niż 75 kg, przepisuje się 1000 mg (rano 2 kapsułki i wieczorem 3 kapsułki), jeśli wynosi powyżej 75 kg - dawka 1200 mg (3 kapsułki rano i wieczorem).

Przy jednoczesnym podawaniu peginterferonu alfa-2b pacjentom o masie ciała do 65 kg, dawka rybawiryny wynosi 800 mg / dobę (2 kapsułki rano i wieczorem); o masie 65-85 kg - dawka wynosi 1000 mg / dobę (2 kapsułki rano i 3 wieczorem); o masie ciała powyżej 85 kg - 1200 mg na dobę (3 kapsułki rano i wieczorem).

Dawka interferonu zależy od jego rodzaju: interferon alfa 2 b jest podawany 3 miliony IU podskórnie 3 p. tygodniowo, a peginterferon alfa 2b - 1 p. tygodniowo 1,5 mcg / kg. Pegylowane interferony znanych zagranicznych firm są droższe, ale są bardziej skuteczne niż konwencjonalne interferony od jakiegokolwiek producenta.

Czas trwania kursu od 24 do 48 tygodni. U pacjentów, którzy nie otrzymywali wcześniej leczenia przeciwwirusowego, z wysokim obciążeniem wirusem i wykryciem pierwszego genotypu wirusa, czas trwania leczenia wynosi 12 miesięcy.

Tolerancja rybawiryny jest zwykle dobra. Łagodne nudności, ból głowy, często - łagodna niedokrwistość, może wystąpić zwiększenie stężenia kwasu moczowego we krwi; w bardzo rzadkich przypadkach nietolerancja rybawiryny.

Działania niepożądane są zwykle związane z interferonami. Już po pierwszych wstrzyknięciach wielu pacjentów ma zespół grypopodobny: dreszcze, gorączka do 39 o C, osłabienie, bóle stawów i mięśni. Takie objawy mogą trwać do 2-3 dni. W ciągu 3-4 tygodni organizm przystosowuje się do leku, ale zmęczenie i osłabienie mogą pozostać. Inne działania niepożądane są rzadsze: utrata masy ciała, suchość skóry, wypadanie włosów, zmiany czynności tarczycy i depresja.

Po 2-3 miesiącach interferon może powodować zmniejszenie liczby białych krwinek i płytek krwi. W przypadku wyraźnych działań niepożądanych lekarz może zmniejszyć lub anulować dawkę interferonu na pewien czas (do czasu normalizacji wskaźników). Wraz ze znacznym spadkiem liczby leukocytów może dołączyć zakażenia bakteryjne. Zmniejszenie liczby płytek krwi może spowodować krwawienie. Dlatego na tle leczenia konieczne jest wykonanie badań krwi raz w miesiącu.

Prognoza leczenia jest w każdym razie korzystna. Jeśli osiągnięcie pełnego wyleczenia nie było możliwe, postęp choroby jest znacznie ograniczony. Jeśli jednak rok po zakończeniu leczenia, RNA wirusa zapalenia wątroby typu C nie został wykryty metodą PCR metodą PCR, wówczas pacjenta można uznać za wyleczonego. W takim przypadku czynność wątroby zostanie w pełni przywrócona.

Jeśli wynik leczenia nie zostanie osiągnięty, ponownie zastosuj schematy leczenia przeciwwirusowego. Skuteczność re-rate może być wyższa niż poprzednia.

Przy obciążeniu wirusem przekraczającym 2 miliony kopii wynik leczenia jest trudniejszy do osiągnięcia. Zmniejszenie miana wirusa po 3 miesiącach od rozpoczęcia terapii o 100 razy jest dobrym znakiem prognostycznym. W przypadku niewielkiego spadku miana wirusa kontynuacja leczenia jest beznadziejna.

U pacjentów z genotypami 2 i 3 wirusa leczenie przeciwwirusowe jest skuteczne w 80% przypadków, niezależnie od obciążenia wirusem.

W czasie leczenia pacjent powinien przestać pić alkohol. Zaleca się przestrzeganie diety (tabela nr 5) z ograniczeniem pikantnych, tłustych i smażonych potraw, konserw i napojów gazowanych. Stosowanie jakichkolwiek leków na inne choroby powinno być skoordynowane z lekarzem. Sport jest dozwolony w ramach zwykłych ładunków.

Zidentyfikowane kategorie pacjentów, którzy są przeciwwskazani w skojarzonym leczeniu przeciwwirusowym:

  • pacjenci z ciężkimi chorobami somatycznymi (zdekompensowana cukrzyca, nadciśnienie, obturacyjna choroba płuc, choroba niedokrwienna itp.);
  • osoby z przeszczepionymi narządami (serce, nerki, płuca);
  • pacjenci, u których stosowanie interferonu powoduje zaostrzenie choroby autoimmunologicznej;
  • pacjenci z podwyższoną czynnością tarczycy;
  • kobiety w ciąży;
  • Osoby z indywidualną nietolerancją na leki złożone terapii przeciwwirusowej.
Więcej o zapaleniu wątroby

Interakcja z narkotykami

Analogi rybawiryny

Oceny leków

Istnieje wiele opinii na temat występowania działań niepożądanych w leczeniu wirusowej rybawiryny zapalenia wątroby typu C w skojarzeniu z interferonami. Wielu pacjentów, którzy są zaznajomieni z działaniami niepożądanymi leku, nie odważy się rozpocząć leczenia.

Istnieją oceny skuteczności rybawiryny w leczeniu zapalenia wątroby typu C: markery zapalenia wątroby zanikają we krwi, miano wirusa jest znacznie zmniejszone w pierwszych miesiącach leczenia.

Prawie wszyscy recenzenci zauważają wysoką cenę kursu leczenia przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu C (od 550 do 2,5 tysiąca dolarów przez 1 miesiąc w zależności od dawki i rodzaju leków; cały cykl leczenia wymaga średnio od 6 600 do 30 000 dolarów), chociaż lekarstwo na zapalenie wątroby 50-60%.

Lek Ribavirin - stosowanie i działania niepożądane.

Wirusowe zapalenie wątroby typu C (HCV) jest powolną chorobą zakaźną, która atakuje wątrobę. Rybawiryna była pierwszym lekiem przeciwwirusowym, dla którego patogen HCV okazał się wrażliwy. Substancją czynną tego leku jest ten sam związek chemiczny.

Środek przeciwwirusowy „Ribavirin”

Według katalogu „Vidal” „rybawiryna” odnosi się do farmakologicznej grupy leków przeciwwirusowych. Lek znajduje się w Rejestrze Produktów Leczniczych (RLS) Rosji pod różnymi znakami towarowymi.
Ribavirin jest wytwarzany przez Schering-Plough pod nazwą handlową Rebetol.

Leki analogowe Rebetola są dostępne pod nazwami:
 Ribasphere (Cadman Pharmaceuticals, USA);
 „Hepawiryna” (Pharmasines, Kanada);
 „Copegus” (Roche Pharmaceuticals, Francja);
 Ribavirin-Meduna (Meduna, Niemcy);
 ViroRib (Farma Kusum, Indie).
W Rosji lek jest produkowany przez firmy farmaceutyczne Canon-Pharma, Vertex, Vector Medica, Vero-Farm.
O leku, którego producent (amerykański, indyjski lub rosyjski) lepiej wybrać do leczenia zapalenia wątroby typu C, decyduje lekarz prowadzący i sam pacjent. Leki zawierają taką samą ilość substancji czynnej w jednej tabletce (kapsułce). Często polityka cenowa odgrywa główną rolę w wyborze leku.

„Daclatasvir”, „Sofosbuvir” i „Ribavirin”

Rybawiryna jest zawarta w schemacie leczenia zapalenia wątroby typu C bez interferonu zalecanym przez Światową Organizację Zdrowia. Najskuteczniejsza była kombinacja leków „sof + duck”: „Sofosbuvir” (Hepcinat, Cimivir) i „Daclatasvir” (Natdac, DaclaHep), która jest stosowana w leczeniu HCV dowolnego genotypu. Ta kombinacja jest często uzupełniana rybawiryną.

„Rybawiryna”: dawka

Lek przyjmuje się doustnie wraz z pokarmem. W leczeniu HCV 1 genotyp jest przepisywany w dawce 1000-1200 mg na dobę z interferonami. Dawkowanie zależy od wagi pacjenta:
 Z wagą do 75 kg - 400 mg w pierwszej połowie dnia i 600 mg - w drugiej;
Waga od 75 kg - 600 mg rano i wieczorem.
Czas trwania leczenia przeciwwirusowego wynosi 24–48 tygodni.

„Rybawiryna” i alkohol

W leczeniu „rybawiryny” należy unikać alkoholu. Mówiąc o kompatybilności leków przeciwwirusowych i alkoholu, należy zauważyć, że użycie jakiegokolwiek alkoholu (wódki, wina, piwa) zwiększa obciążenie chorej wątroby, która już „działa na zużycie”.

„Ribavirin”: instrukcje użytkowania

Zgodnie z podsumowaniem wniosku lek jest wskazany do kompleksowego leczenia wirusowego zapalenia wątroby typu C w skojarzeniu z interferonem alfa-2b (Altevir, Reaferon-Lipint) lub pegylowanym interferonem (Pegasis, Algeron). Obecnie jest on również stosowany jako lek pomocniczy w schemacie leczenia bez interferonu opartym na Sofosbuvir, Daclatasvir, Ledipasvira i Velpatasvir.
„Rybawiryna” ma kilka różnych form uwalniania: tabletki i kapsułki do podawania doustnego, liofilizowane fiolki lub ampułki do przygotowania roztworu do wstrzykiwań.

Stosowanie leku jest przeciwwskazane w:

• nadwrażliwość na lek;
• ciąża;
• karmienie piersią;
• hemoglobinopatie (anemia sierpowata, talasemia);
• przewlekła niewydolność nerek (z niewielkim klirensem kreatyniny mniejszym niż 50 ml);
• ciężka depresja (z tendencjami samobójczymi);
• ciężkie zaburzenia czynności wątroby;
• zdekompensowana marskość wątroby;
• autoimmunologiczne zapalenie wątroby;
Patologie tarczycy.
Lek nie powinien być przepisywany na hormonalne patologie seksualne (bolesne miesiączkowanie u kobiet, prostata u mężczyzn). Leku nie wolno przyjmować w monoterapii. Ze względu na niewystarczającą wiedzę na temat wpływu na rosnący organizm, lek nie jest zalecany do leczenia dzieci.

„Rybawiryna”: skutki uboczne

Działania niepożądane leczenia rybawiryną obejmują:
• zahamowanie czynności układu krwiotwórczego (niedokrwistość hemolityczna, leukopenia, małopłytkowość, pancytopenia);
• wzrost bilirubiny pośredniej (związany z hemolizą erytrocytów);
• ból głowy, zaburzenia snu;
• ból w klatce piersiowej, brzuchu;
• reakcje alergiczne;
• skurcz oskrzeli;
• ogólna słabość.

Prawdopodobieństwo wystąpienia „działań niepożądanych” podczas leczenia rybawiryną zwiększa się w przypadku jednoczesnego stosowania z interferonami - interferonem alfa-2b lub peginterferonem.
Większość niepożądanych objawów przyjmowanych doustnie znajduje się już na początkowym etapie stosowania leku. Jeśli objawy patologiczne nie przechodzą z czasem i / lub zwiększają się, należy powiadomić lekarza prowadzącego, który zdecyduje o zmianie dawki lub zastąpi / przerwie stosowanie leku.
Badania teratogennego wpływu na embrion ludzki nie zostały przeprowadzone, ale biorąc pod uwagę tę możliwość, lek jest zabroniony dla kobiet w ciąży. Podczas leczenia tym lekiem i przez sześć miesięcy po nim kobiety i ich partnerzy seksualni powinni stosować niezawodne metody antykoncepcji, aby wykluczyć ciążę.
Nie wiadomo, czy rybawiryna przenika do mleka matki, ponieważ nie przeprowadzono badań dotyczących tego działania farmakologicznego. Aby uniknąć możliwych działań niepożądanych u małego dziecka, jeśli konieczne jest przyjmowanie tego leku, należy przerwać karmienie piersią.
W pierwszym tygodniu przyjmowania leku Ribavirin konieczne jest zaprzestanie leczenia środkami zwiększonego zagrożenia i samochodem. Dlaczego tylko pierwszy tydzień? Wynika to z możliwości zawrotów głowy, senności, zmęczenia, które znikają pod koniec pierwszego tygodnia leczenia lub są tak wyraźne, że wymagają dostosowania dawki lub przerwania podawania leku.

Interferony i rybawiryna

Leczenie zapalenia wątroby typu C kombinacją interferonu-alfa-2b („Altevir”) i „rybawiryny” było skuteczne tylko u 50% pacjentów. Jednocześnie pacjenci często skarżyli się na wyraźne powikłania takiej terapii. Powikłania były często tak poważne, że po kuracji prawie wszyscy pacjenci zastanawiali się, jak wyjść z terapii.
Uwalnianie pegylowanego interferonu (peginterferonu), substancji o nieznacznie zmodyfikowanej cząsteczce, pomogło zmniejszyć ryzyko poważnych powikłań. Leczenie kombinacją peginterferonu („Algeron”, „Pegasys”) okazało się bardziej skuteczne, a jego skutki uboczne nie były tak silne.

„Sofosbuwir” i „Rybawiryna”: genotyp zapalenia wątroby typu C 3

Genotyp zapalenia wątroby typu C 3 najlepiej reaguje na leczenie. Genotypy wirusowego zapalenia wątroby typu C 3 i 2 leczy się kombinacją wolną od interferonu „Sofosbuwir” i „Daclatasvir” („Ledipasvira”) z „Ribavirin”. Czas trwania leczenia wynosi od 12 do 24 tygodni.

Rybawiryna: przepis
Lek w sieci aptecznej musi być wydany na podstawie recepty lekarskiej, która zgodnie z zasadami przepisywania leków na receptę musi być napisana po łacinie. Zazwyczaj recepta nie wskazuje nazwy marki leku, ale jego składnik aktywny. „Ribavirin” po łacinie jest napisany w następujący sposób: Ribavirinum.
Ribavirin do grypy
Pierwsza rybawiryna została wydana przez amerykańską firmę ICN pod znakiem towarowym Verazol w 1975 roku. Zaproponowano go jako lek przeciw grypie i przeziębieniom, ale te wskazania do stosowania rybawiryny nie zostały zatwierdzone przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (FDA). W literaturze naukowej znajdują się informacje na temat stosowania „rybawiryny” w ostrych zakażeniach wirusowych układu oddechowego, opryszczce, HFRS (gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym).

Ribavirin: recenzje

Przeglądy pacjentów na temat skuteczności mianowania rybawiryny na zapalenie wątroby typu C różnią się w zależności od tego, z jakim lekiem (lub lekami) był podawany. Połączenie rybawiryny i interferonu alfa-2b (Altevira) było najmniej skuteczne i powodowało wiele działań niepożądanych u pacjentów.
Według opinii pacjentów, którzy otrzymywali leczenie Pegasis (Algeron) i rybawiryną, możliwe było osiągnięcie dodatniej dynamiki dopiero pod koniec terapii - nie wcześniej niż w ciągu 24 tygodni.
Najbardziej pozytywne oceny stwierdzono u pacjentów leczonych kombinacją „Sofosbuwiru” (Hepcinat, Sofovir) i „Daclatasvir”, „Ledipasvir” lub „Velpatasvir” (Natdac, Ledifos, Velpanat) z „Ribavirin”. W tym samym czasie Ribavirin różnych producentów miał taką samą wydajność (Canon, Vertex, Schering Plough, Astrapharm). Powrót do zdrowia po leczeniu trójskładnikowym wystąpił u 92-100% pacjentów.