loader

Główny

Zapalenie krtani

Leczenie i zapobieganie grypie u zakażonych HIV

HIV i grypa są niebezpieczną kombinacją, która może powodować niezamierzone konsekwencje. Faktem jest, że układ odpornościowy zakażonych ludzi jest bardzo osłabiony. Dlatego pacjenci z sezonową infekcją epidemiczną są w grupie wysokiego ryzyka. Chodzi o poważne komplikacje. Grypa w zakażeniu HIV często powoduje zapalenie płuc, zapalenie opon mózgowych, niewydolność serca, a nawet problemy z nerkami. Powikłania mogą wpływać na narządy laryngologiczne. Najczęstszą chorobą towarzyszącą w tym obszarze jest zapalenie ucha środkowego. Powikłania u osób zakażonych są kilka razy bardziej prawdopodobne niż u osób zdrowych. Rozwijają się szybko i są niezwykle trudne do leczenia. Jednak sama grypa w zakażeniach HIV jest trudna.

Objawy są wyraźne, na przykład temperatura nie znika i zamiast zwykłych pięciu dni może wyczerpać pacjenta na cały tydzień lub nawet kilka. Na podstawie złożoności przebiegu zakażenia wirusem HIV u grypy specjaliści medyczni doszli do wniosku, że jego leczenie i profilaktykę należy wzmocnić i przeprowadzić pod ścisłym nadzorem specjalisty. Tylko szybkie wezwanie lekarza lub podróż do niego pomoże uniknąć poważnych komplikacji i nieprzewidzianych konsekwencji w tej trudnej sytuacji.

Grypa w HIV: jak leczyć, jakie środki podjąć w pierwszej kolejności?

W rzeczywistości standardy leczenia wirusa u pacjentów z zespołem niedoboru odporności nie różnią się zbytnio od środków, które należy podjąć, zarażając zwykłych ludzi. Pierwszą i najważniejszą rzeczą, którą należy zrobić, jeśli osoba zakażona HIV ma grypę, jest skontaktowanie się z lekarzem. Doświadczony specjalista wybierze konieczny przebieg leczenia i zaleci odpowiednie leki przeciwwirusowe. W końcu niektóre leki nie pomagają we wszystkich typach wirusów. Takie leki są szczególnie skuteczne w pierwszych dniach choroby (od dwóch do trzech dni). Weź je najlepiej na początku początkowych objawów.

Świńska grypa i HIV są szczególnie niebezpieczne dla pacjentów. Ta choroba ma wysokie ryzyko powikłań, nawet u wcześniej zdrowych ludzi. Powikłania mogą mieć wpływ na płuca i układ sercowo-naczyniowy. Rozwijają się z prędkością błyskawicy. Czasami wystarczy kilka dni, aby pacjent rozwinął obustronne zapalenie płuc, co może prowadzić do obrzęku płuc i śmierci. Świńska grypa u osób zakażonych HIV jest znacznie łatwiejsza do zapobieżenia niż do leczenia, dlatego właściwe środki zapobiegawcze odgrywają szczególną rolę w tej kwestii.

Środki zapobiegawcze

Leczenia grypy u osób zakażonych HIV można uniknąć dzięki dobrej profilaktyce. Takie środki stosowane przez pacjentów z wirusem niedoboru odporności powinny być ściśle przestrzegane. W końcu grypa, jak każda inna choroba, jest lepiej zapobiegać. Eksperci zalecają, aby ludzie z osłabionym układem odpornościowym w czasie epidemii powstrzymywali się od udawania do miejsc, w których jest duży tłum ludzi. Zaleca się przyjmowanie leków przeciwwirusowych jako profilaktyki tylko w przypadkach, gdy pacjent z wirusem niedoboru odporności ma kontakt z osobą zakażoną sezonowym zakażeniem. W środku epidemii ochrona w ten sposób przed chorobą może zadziałać, ale nie przyniesie żadnej korzyści zniszczonemu już systemowi odpornościowemu. Leki przeciwwirusowe pije się ściśle według potrzeb. Z ich pomocą pożądane jest jedynie leczenie grypy. W przypadku HIV jest to konieczny środek.

Leczenie zapalenia ucha środkowego u zakażonych HIV

Jak wspomniano powyżej, zapalenie ucha środkowego jest częstym powikłaniem u pacjentów z zespołem niedoboru odporności. Zapaleniu ucha środkowego lub wewnętrznego w tym przypadku towarzyszy silny ból, lumbago, a także gwałtowny wzrost temperatury i ropne wydzieliny. Powikłanie jest niebezpieczne, ponieważ jest trudne do leczenia i szybko rozwija się od stadium ostrego do przewlekłego.

Leczenie zapalenia ucha środkowego u pacjentów zakażonych HIV przeprowadza się w trakcie przyjmowania antybiotyków i leków przeciwzapalnych. Powołanie ich, a także monitorowanie stanu pacjenta co kilka dni, powinno być wykwalifikowanym lekarzem laryngologiem.

Leczenie HIV w przypadku zakażenia HIV

Bardzo trudno jest ludziom zakażonym HIV radzić sobie z grypą i ARVI, ponieważ wirus ten poważnie uszkadza ludzki układ odpornościowy, czyniąc go praktycznie niezdolnym do zwalczania zwykłego przeziębienia. Ponadto tacy pacjenci są bardziej narażeni na powikłania grypy, co utrudnia proces leczenia.

Co zrobić, jeśli masz objawy grypy u osób z HIV

Grypa w zakażeniu HIV jest bardzo niebezpiecznym stanem, który może spowodować poważne pogorszenie stanu zdrowia chorego. Dlatego, gdy pojawiają się pierwsze oznaki przeziębienia, należy natychmiast zgłosić to swojemu lekarzowi nadzorującemu. Opóźnianie leczenia w takim stanie byłoby bardzo nierozsądne.

Jak pokazuje praktyka lekarska, grypa w zakażeniu HIV jest nieco dłuższa niż u osób z silną odpornością. Ponadto tacy pacjenci są bardziej narażeni na powikłania, takie jak zapalenie tchawicy, zapalenie oskrzeli lub ciężkie zapalenie płuc. Grypa jest szczególnie niebezpieczna w przypadku gorączki i napadów kaszlu.

Nie każdy wie, jak leczyć grypę na zakażenie HIV i co z tym zrobić. Podczas diagnozowania grypy zaleca się następujące osoby:

  1. Pacjent musi pić dużo płynów, aby utrzymać stabilny bilans wodny w organizmie i uniknąć odwodnienia. Jest to szczególnie ważne w wysokich temperaturach. Dlatego osoba powinna pić co najmniej dwa litry wody dziennie, z wyjątkiem płynów z zup, soków itp.
  2. Osoba musi jeść w pełni, nawet jeśli w ogóle nie ma apetytu. Pomoże to uniknąć szybkiego wyczerpania organizmu i co najmniej trochę odporności na wsparcie. Dlatego pacjent powinien mieć zrównoważoną dietę, która będzie bogata w świeże warzywa, owoce, białko i produkty mleczne. Świeżo wyciskane soki są również uważane za bardzo przydatne, ale można je pić tylko wtedy, gdy nie ma problemów z trawieniem.
  3. Powinieneś regularnie spłukiwać jamę nosową roztworami bakteriobójczymi. Pomogą pozbyć się nagromadzonych drobnoustrojów.

Ogólnie, leczenie grypy w przypadku zakażenia HIV jest zalecane w szpitalu pod ścisłym nadzorem lekarza. Jest to szczególnie ważne w ciężkich przypadkach, w których pacjent ma już poważne problemy zdrowotne spowodowane zakażeniem HIV.

Leki przeciw HIV na HIV

Możesz dowiedzieć się szczegółowo, jak leczyć grypę na HIV u lekarza prowadzącego, ponieważ zazwyczaj terapia jest wybierana indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od złożoności choroby, wieku pacjenta, objawów i ogólnego monitorowania stanu.

Pomimo tego istnieje następujące tradycyjne leczenie grypy na zakażenie HIV:

  1. Pacjentowi przepisuje się leki mukolityczne na suchy kaszel. Lepiej jest, jeśli są oparte na ziołach.
  2. Aby wyeliminować przeziębienie i poprawić oddychanie przez nos, stosuje się krople rozszerzające naczynia nosowe (Evkazolin).
  3. W przypadku bólu gardła należy stosować specjalne spraye z jonami srebra i na bazie ziół. Pomagają w tym leki takie jak Ingalipt, Gorlospas itp.
  4. Aby pozbyć się suchości i drobnoustrojów w gardle, należy często płukać. Najlepszy ze wszystkich to pomaga bulion rumiankowy, roztwór soli lub sody (na szklankę wrzątku 1 łyżeczka soli). Zaleca się często płukać gardło danymi i rozwiązaniami - co 2-3 godziny.
  5. Leki immunomodulujące mogą być przepisywane w celu zahamowania aktywności wirusa i wzmocnienia odporności pacjenta, jednak przy ich wyborze należy zachować szczególną ostrożność (lekarz prowadzący powinien prawidłowo łączyć te leki z lekami już podjętymi przez pacjenta w celu leczenia HIV).
  6. Preparaty witaminowe. Wzbogacą organizm w użyteczne substancje i pomogą zwalczać chorobę. Możesz także wziąć te suplementy diety po powrocie do zdrowia po grypie.

Ponadto należy zauważyć, że gdy u pacjenta wystąpią komplikacje, takie jak zapalenie płuc, ropne zapalenie oskrzeli lub zapalenie tchawicy, osoba będzie musiała przepisać kurs antybiotyków. Weź je za co najmniej pięć dni.

Aby utrzymać mikroflorę antybiotykami, pacjent musi przyjmować preparaty enzymatyczne i probiotyki (Linex, Hilak Forte itp.). Będą chronić przed możliwym rozwojem dysbiozy, pleśniawki i innych skutków leczenia antybiotykami.

Jak chronić się przed grypą HIV

Ponieważ HIV sprawia, że ​​odporność jest słaba, osoba z taką diagnozą jest znacznie bardziej podatna na grypę i inne choroby nieżytowe.

Dlatego zdecydowanie powinien przestrzegać następujących środków zapobiegawczych, aby chronić się przed niechcianymi chorobami układu oddechowego:

  1. Bardzo często myj ręce wodą z mydłem (po każdej wizycie w zatłoczonych miejscach, jeżdżąc w transporcie, jadąc do sklepu itp.).
  2. Noś maskę podczas wybuchów epidemii grypy.
  3. Nie dotykaj warg, nosa i oczu nieumytymi rękami, ponieważ mogą one przenosić bakterie. Szczególnie łatwo jest zarazić się w ten sposób, ściskając ręce osobie z grypą, która wcześniej zakaszlała i zakryła usta dłonią.
  4. Regularnie używaj żeli antybakteryjnych do czyszczenia przedmiotów często używanych (mysz komputerowa, kuchnia, łazienka, uchwyt lodówki itp.) Mikroby mogą gromadzić się na takich przedmiotach.
  5. Wszyscy członkowie rodziny mieszkający z osobą zakażoną HIV powinni zawsze otrzymywać szczepionki przeciw grypie. To znacznie zmniejszy prawdopodobieństwo zainfekowania osoby podatnej na zagrożenia.
  6. Regularnie przyjmuj kompleksy witaminowe i ściśle przestrzegaj zalecanego schematu leczenia HIV. Tylko powstrzymując infekcję lekami, pacjent będzie w stanie choć trochę kontrolować swój stan i odporność.
  7. Wraz z rozwojem pierwszych objawów grypy bardzo ważne jest, aby nie opóźniać wizyty u lekarza i rozpoczęcia leczenia, ponieważ sukces leczenia w dużej mierze zależy od terminowego leczenia.
  8. Unikaj stresu i przepięć nerwowych, ponieważ jeszcze bardziej obniżają już słabą odporność.

Zimno z HIV

Wydawało się, że wirus niedoboru odporności nie może już przedstawiać żadnych podstępnych niespodzianek. Ale osoba z osłabionym układem odpornościowym jest „smakołykiem” dla wszelkiego rodzaju wirusów i bakterii. Dosłownie „trzymają się” go. W rezultacie przeziębienie w HIV i radzenie sobie z tym stanem organizmu powinno być tak szybko, jak to możliwe, w przeciwnym razie mogą wystąpić bardzo nieprzyjemne komplikacje.

Zimno z zakażeniem HIV

Fakt, że zaledwie kilka lat temu nie stanowił poważnego zagrożenia i został potraktowany w dwóch relacjach dzisiaj, powinien być wzruszony. Cierpi na to już wrażliwa odporność. W rezultacie przeziębienie w zakażeniu HIV zaczyna stopniowo niszczyć ciało i pogarszać stan pacjenta.

Wielu, którzy są świadomi pierwszych oznak przeziębienia, starają się je pokonać na samym początku. Różne rodzaje rozgrzewających herbat, maści, rozgrzewające nogi i inne małe zabiegi pomagają na początku poradzić sobie z problemem, jeśli nie działa zimno. Jeśli zwykłe przeziębienie z zakażeniem HIV zaczęło się bardziej aktywnie rozprzestrzeniać i stopniowo zaczęło nabierać objawów grypy, potrzebne są już specjalne leki, które musi przepisać lekarz prowadzący. Leki standardowe mogą nie być odpowiednie, ponieważ mają szereg przeciwwskazań dla osób w stadium 2-3 choroby. Ważne jest, aby wybrać odpowiedni sposób leczenia na czas, aby uniknąć poważnych komplikacji.

Co to jest zimno na HIV?

Początkowo nic nadzwyczajnego nie można zauważyć. Wydaje się, że wszystko idzie jak zwykle. Ale pogorszenie następuje nagle, zwłaszcza jeśli przeziębienie z zakażeniem HIV jest wirusowe. W ciągu kilku godzin może rozwinąć się nie tylko w grypę, ale także w zapalenie płuc. Jak tylko temperatura ciała zacznie znacząco wzrastać, pojawia się kaszel, silne osłabienie i dreszcze, pilna potrzeba skontaktowania się z zespołem karetek. Wiedzą bardzo dobrze, jak przeziębienie doświadcza się z HIV i najprawdopodobniej pacjent zostanie hospitalizowany z dalszym leczeniem szpitalnym. To, z czym poradzi sobie osoba z normalną odpornością w ciągu tygodnia, nie może pokonać pacjent z HIV w dwóch przypadkach.

Niebezpieczeństwo zakażenia HIV z zimnem

Jak wspomniano wcześniej, niebezpieczeństwo HIV w przypadku przeziębienia przejawia się przede wszystkim w tym, że ciało jest już wyczerpane. Już teraz jest mu trudno utrzymać główną funkcję, a następnie chorobę. Dlatego osoby z niedoborem odporności często rozwijają zapalenie tchawicy, zapalenie oskrzeli, a nawet zapalenie płuc na tle zwykłego przeziębienia. A jeśli pacjent początkowo nie zauważył tych zmian i próbował leczyć środkami ludowymi, prawdopodobieństwo powikłań wzrasta kilka razy.

Dopiero po udaniu się do terapeuty, który wie o cechach zdrowotnych pacjenta i przepisaniu bardziej agresywnej terapii lekowej, można mieć nadzieję na szybkie wyzdrowienie.

Zimno z HIV. Jak leczyć?

Jest to pilny problem, z którym zmagają się prawie wszyscy pacjenci z takimi problemami zdrowotnymi. Kiedy obserwuje się przeziębienie HIV, lekarz prowadzący powinien go przepisać. Samoleczenie można wykonać tylko na pierwszym etapie, gdy nadal można zapobiec rozwojowi choroby. Gdy występują dodatkowe komplikacje, nie można tego zrobić bez przepisywania odpowiednich leków. Ze względu na to, że wielu z nich ma wiele przeciwwskazań, warto słuchać rad terapeuty i wyciągać właściwe wnioski. Ze względu na fakt, że niewłaściwy dobór leków może dodatkowo osłabić układ odpornościowy, właściwy wybór leków powinien być pod opieką lekarza.

Jeśli osoba z wirusem niedoboru odporności wstydzi się skontaktować z lekarzem, może przyspieszyć przebieg choroby, co może nie tylko wpłynąć na jakość jego życia, ale także prowadzić do bardziej katastrofalnych konsekwencji.

Zapobieganie HIV w przypadku przeziębień

Pierwszą rzeczą, która powinna zapobiegać przeziębieniu HIV, są szczepienia. Pacjenci powinni niezależnie dbać o to, aby szczepienia były podawane w odpowiednim czasie. W takim przypadku szczepienia powinny być przeprowadzane wśród członków rodziny i osób, z którymi pacjent najczęściej się kontaktuje.

Kolejną rzeczą, której nie należy zapominać, jest umiarkowane ćwiczenia, prawidłowe odżywianie, stymulacja układu odpornościowego i stosowanie kompleksów witaminowych. Wydawałoby się, że czosnek nie może zrobić nic fenomenalnego. Ale ludzie, którzy jedzą przynajmniej jeden dent dziennie w zimnym sezonie, zauważają zmianę jakościową. Jest to doskonała profilaktyka HIV na zimno.

Nie zapomnij o utrzymaniu czystej skóry. Zawsze musisz mieć ze sobą antyseptyczne chusteczki lub spraye. I niech nie wycierają długopisów „w twarz”, ale zdrowie jest wielokrotnie droższe. I nikt nie chce otrzymywać porcji obcych mikrobów. W domu zasada ta powinna być również kierowana tak, aby nieumyślnie wprowadzony wirus nie powodował szkodliwego wpływu na osłabiony organizm.

Czy można podać HIV na przeziębienie?

Jeśli konieczne jest pilne postawienie diagnozy i uchronienie się przed błędnymi wnioskami, to pytanie: „Czy można wziąć HIV na przeziębienie?”. Dzięki nowoczesnym technologiom odporność osłabiona przez zimno bardzo różni się od problemów związanych z niedoborem odporności. Ponadto możliwe jest teraz zidentyfikowanie problemu przez miesiąc, a nie czekanie dłużej niż sześć miesięcy.

Test na HIV na przeziębienie

Z przeziębieniem możesz wziąć testy. Stosując metodę PCR, testowanie HIV na przeziębienie daje dokładne wyniki. Ale nawet jeśli są negatywne, konieczne jest powtórzenie testów do sześciu miesięcy po incydencie, co może być warunkiem pojawienia się wirusa HIV.

HIV nie jest wyrokiem. Ze względu na ten stan stosunek człowieka do życia i jego związek ze światem zewnętrznym zmieniają się nieco. Przeziębienie z HIV nie jest niewiarygodne. Ale pacjent musi nauczyć się radzić sobie z tą chorobą i uciekać się do pomocy krewnych i ludzi wokół.

HIV / AIDS i grypa

Grypa to ostra infekcja dróg oddechowych spowodowana wirusem grypy. Zawarte w grupie ostrych zakażeń wirusowych układu oddechowego (ARVI). Okresowo rozprowadzany w formie epidemii i pandemii. Według szacunków WHO ze wszystkich wariantów wirusa podczas sezonowych epidemii na świecie umiera rocznie od 250 do 500 tysięcy osób (większość z nich ma ponad 65 lat), w niektórych latach liczba zgonów może osiągnąć milion.

Często słowo „grypa” w życiu codziennym odnosi się również do każdej ostrej choroby układu oddechowego (ARVI), która jest błędna, ponieważ oprócz grypy ponad 200 rodzajów innych wirusów oddechowych (adenowirusów, rinowirusów, syncytialnych wirusów oddechowych itp.) Powoduje choroba grypopodobna u ludzi.

Jak grypa wpływa na osoby z HIV / AIDS?

Osoby z HIV / AIDS mają zwiększone ryzyko powikłań związanych z grypą. Badania wykazują zwiększone ryzyko chorób serca i grypy płuc, a także hospitalizację osób zakażonych HIV w sezonie grypowym - w przeciwieństwie do innych sezonów, a także większe ryzyko śmierci u osób zakażonych HIV, które chorują na grypę.

Inne badania wykazały, że objawy grypy mogą trwać znacznie dłużej niż zwykle (dłużej niż tydzień), a ryzyko powikłań związanych z grypą u osób zakażonych HIV jest dwukrotnie wyższe. Aby uzyskać odpowiedź immunologiczną przeciwko wirusom grypy u niektórych osób zakażonych HIV, lekarze zalecają szczepienie. Powinien być roczny.

Czy ludzie z HIV / AIDS mogą stosować szczepionkę z inaktywowaną grypą?

Ponieważ ludzie z HIV / AIDS mają zwiększone ryzyko poważnych powikłań związanych z grypą, powinni otrzymać szczepionkę z inaktywowaną grypą. Osoby z długotrwałą chorobą HIV mogą cierpieć na słabą odpowiedź immunologiczną na szczepienie.

Zatem wstępna chemioprofilaktyka (stosowanie leków przeciwwirusowych w zapobieganiu grypie) dla tych pacjentów może być dość skuteczna.

Czy są ludzie z HIV / AIDS, którzy są inaktywowani szczepionką z inaktywowaną grypą?

Przeciwwskazania do stosowania inaktywowanej szczepionki przeciw grypie u osób z HIV / AIDS są takie same jak u osób bez HIV / AIDS. Ale bardzo ważne jest, aby nie stosować szczepionki przeciw grypie bez uprzedniej konsultacji z lekarzem. Są to osoby z grupy ryzyka, które obejmują:

  • Ludzie, którzy mają silną alergię na jaja kurze.
  • Ludzie, którzy mieli ciężkie reakcje na szczepienie przeciwko grypie.
  • Dzieci poniżej 6 miesiąca życia (szczepionka przeciw grypie jest niepożądana w tej grupie wiekowej)
  • Ludzie z chorobami w ostrej fazie. W tym stan zapalny i gorączka (muszą czekać co najmniej dwa tygodnie, aż zostaną przywrócone, a następnie zaszczepić się).
  • Ludzie z zespołem Guillain-Barré (ciężka choroba porażeniowa).

Powiedz swojemu lekarzowi, jeśli masz lub miałeś jakieś przewlekłe choroby - pomoże ci zdecydować, czy możesz otrzymać szczepionkę przeciw grypie.

Czy ludzie z HIV / AIDS mogą stosować szczepionkę przeciw grypie w aerozolu do nosa?

Osobom z HIV / AIDS i innymi chorobami (takimi jak astma, cukrzyca lub choroby serca) nie zaleca się przyjmowania aerozolu do nosa zawierającego osłabioną formę wirusa grypy żywej. Jest przeznaczony wyłącznie do stosowania u zdrowych dzieci i dorosłych w wieku 2-49 lat i kobiet, które nie są w ciąży.

Czy leki przeciwwirusowe mogą być stosowane przez osoby z HIV / AIDS?

Na wczesnych etapach bardzo ważne jest stosowanie leków przeciwwirusowych w leczeniu grypy u osób bardzo chorych na grypę (na przykład hospitalizowanych). Jest to również ważne dla osób, które są narażone na poważne powikłania grypy, takie jak osoby z HIV / AIDS.

Badania wykazały, że leki przeciwwirusowe są najskuteczniejsze w leczeniu grypy, jeśli zaczną się stosować w ciągu 2 dni od wystąpienia choroby. Korzyści z ich stosowania mogą być nawet po dwóch dniach, zwłaszcza jeśli pacjent ma większe ryzyko poważnych powikłań grypy. Lub jeśli dana osoba ma pewne objawy (takie jak trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej / ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy lub splątanie). Lub jeśli osoba jest w szpitalu z powodu grypy.

Kiedy ludzie z HIV / AIDS powinni przyjmować leki przeciwwirusowe na chemioprofilaktykę grypy?

Osoby z HIV / AIDS powinny przepisywać leki przeciwwirusowe w celu zapobiegania grypie, gdy nie mogą się chronić podczas sezonu grypowego. Oczywiście musisz kierować się zaleceniami lekarza.

W odniesieniu do leczenia grypy nie ma opublikowanych danych dotyczących stosowania leków przeciw grypie u osób zakażonych HIV, takich jak amantydyna i rimantadyna. Najpierw należy sprawdzić możliwość wystąpienia działań niepożądanych środków chemioprofilaktyki przeciwko grypie, zwłaszcza z chorobami neurologicznymi lub niewydolnością nerek.

Zatem ludzie z HIV / AIDS powinni być bardzo ostrożni w stosowaniu jakiegokolwiek środka przeciw grypie. Ale najważniejsze jest, aby skonsultować się z lekarzem, gdy tylko pojawią się jego objawy.

Grypa

Według Światowej Organizacji Zdrowia osoby z niedoborem odporności, w tym zakażone HIV, są narażone na ciężką i skomplikowaną grypę.

Objawy grypy zakażone wirusem HIV mogą być bardziej wyraźne i przedłużone, a ryzyko powikłań i niekorzystnych skutków jest wyższe niż u osób bez zaburzeń odporności. Dlatego zapobieganie i leczenie grypy u osób zakażonych HIV jest ważnym środkiem w celu zmniejszenia niekorzystnego wpływu grypy na organizm.

Zakażenie wirusem HIV jest zalecane corocznym szczepieniem przeciwko trójwartościowej inaktywowanej szczepionce przeciwko grypie, niezależnie od poziomu komórek CD4 +. Zalecane jest również szczepienie przeciwko zakażeniu pneumokokowemu, częsta przyczyna zapalenia płuc, ropnego zapalenia opon mózgowych i innych chorób.

Przestrzeganie niespecyficznych środków profilaktycznych (ograniczenie kontaktu z innymi ludźmi podczas sezonowego wzrostu częstości występowania grypy, stosowanie maski w celu ochrony dróg oddechowych itp.) Jest również bardzo ważne dla ochrony przed grypą.

Jeśli grypa jest zakażona, pacjentom zakażonym HIV zaleca się przyjmowanie leków przeciwwirusowych przeciwko grypie. Leki te są najskuteczniejsze w pierwszych dwóch dniach od wystąpienia choroby. Dlatego, jeśli masz objawy grypy, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Nie stwierdzono interakcji między lekami przeciwretrowirusowymi a oseltamiwirem i zanamiwirem (leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu grypy).

Światowa Organizacja Zdrowia nie zaleca masowego przyjmowania leków przeciwwirusowych w celu zapobiegania grypie. Alternatywą jest monitorowanie dobrostanu i wczesne leczenie w przypadku choroby. Ale jeśli osoba z niedoborem odporności miała kontakt z pacjentem z potwierdzoną laboratoryjnie diagnozą grypy A (H1N1) v, może być w stanie przeprowadzić chemioprofilaktykę grypy po ekspozycji.

HIV / AIDS i grypa

Grypa to ostra infekcja dróg oddechowych spowodowana wirusem grypy. Zawarte w grupie ostrych zakażeń wirusowych układu oddechowego (ARVI). Okresowo rozprowadzany w formie epidemii i pandemii. Według szacunków WHO ze wszystkich wariantów wirusa podczas sezonowych epidemii na świecie umiera rocznie od 250 do 500 tysięcy osób (większość z nich ma ponad 65 lat), w niektórych latach liczba zgonów może osiągnąć milion.

Często słowo „grypa” w życiu codziennym odnosi się również do każdej ostrej choroby układu oddechowego (ARVI), która jest błędna, ponieważ oprócz grypy ponad 200 rodzajów innych wirusów oddechowych (adenowirusów, rinowirusów, syncytialnych wirusów oddechowych itp.) Powoduje choroba grypopodobna u ludzi.

Jak grypa wpływa na osoby z HIV / AIDS?

Osoby z HIV / AIDS mają zwiększone ryzyko powikłań związanych z grypą. Badania wykazują zwiększone ryzyko chorób serca i grypy płuc, a także hospitalizację osób zakażonych HIV w sezonie grypowym - w przeciwieństwie do innych sezonów, a także większe ryzyko śmierci u osób zakażonych HIV, które chorują na grypę.

Inne badania wykazały, że objawy grypy mogą trwać znacznie dłużej niż zwykle (dłużej niż tydzień), a ryzyko powikłań związanych z grypą u osób zakażonych HIV jest dwukrotnie wyższe. Aby uzyskać odpowiedź immunologiczną przeciwko wirusom grypy u niektórych osób zakażonych HIV, lekarze zalecają szczepienie. Powinien być roczny.

Czy ludzie z HIV / AIDS mogą stosować szczepionkę z inaktywowaną grypą?

Ponieważ ludzie z HIV / AIDS mają zwiększone ryzyko poważnych powikłań związanych z grypą, powinni otrzymać szczepionkę z inaktywowaną grypą. Osoby z długotrwałą chorobą HIV mogą cierpieć na słabą odpowiedź immunologiczną na szczepienie.

Zatem wstępna chemioprofilaktyka (stosowanie leków przeciwwirusowych w zapobieganiu grypie) dla tych pacjentów może być dość skuteczna.

Czy są ludzie z HIV / AIDS, którzy są inaktywowani szczepionką z inaktywowaną grypą?

Przeciwwskazania do stosowania inaktywowanej szczepionki przeciw grypie u osób z HIV / AIDS są takie same jak u osób bez HIV / AIDS. Ale bardzo ważne jest, aby nie stosować szczepionki przeciw grypie bez uprzedniej konsultacji z lekarzem. Są to osoby z grupy ryzyka, które obejmują:

  • Ludzie, którzy mają silną alergię na jaja kurze.
  • Ludzie, którzy mieli ciężkie reakcje na szczepienie przeciwko grypie.
  • Dzieci poniżej 6 miesiąca życia (szczepionka przeciw grypie jest niepożądana w tej grupie wiekowej)
  • Ludzie z chorobami w ostrej fazie. W tym stan zapalny i gorączka (muszą czekać co najmniej dwa tygodnie, aż zostaną przywrócone, a następnie zaszczepić się).
  • Ludzie z zespołem Guillain-Barré (ciężka choroba porażeniowa).

Powiedz swojemu lekarzowi, jeśli masz lub miałeś jakieś przewlekłe choroby - pomoże ci zdecydować, czy możesz otrzymać szczepionkę przeciw grypie.

Czy ludzie z HIV / AIDS mogą stosować szczepionkę przeciw grypie w aerozolu do nosa?

Osobom z HIV / AIDS i innymi chorobami (takimi jak astma, cukrzyca lub choroby serca) nie zaleca się przyjmowania aerozolu do nosa zawierającego osłabioną formę wirusa grypy żywej. Jest przeznaczony wyłącznie do stosowania u zdrowych dzieci i dorosłych w wieku 2-49 lat i kobiet, które nie są w ciąży.

Czy leki przeciwwirusowe mogą być stosowane przez osoby z HIV / AIDS?

Na wczesnych etapach bardzo ważne jest stosowanie leków przeciwwirusowych w leczeniu grypy u osób bardzo chorych na grypę (na przykład hospitalizowanych). Jest to również ważne dla osób, które są narażone na poważne powikłania grypy, takie jak osoby z HIV / AIDS.

Badania wykazały, że leki przeciwwirusowe są najskuteczniejsze w leczeniu grypy, jeśli zaczną się stosować w ciągu 2 dni od wystąpienia choroby. Korzyści z ich stosowania mogą być nawet po dwóch dniach, zwłaszcza jeśli pacjent ma większe ryzyko poważnych powikłań grypy. Lub jeśli dana osoba ma pewne objawy (takie jak trudności w oddychaniu, ból w klatce piersiowej / ucisk w klatce piersiowej, zawroty głowy lub splątanie). Lub jeśli osoba jest w szpitalu z powodu grypy.

Kiedy ludzie z HIV / AIDS powinni przyjmować leki przeciwwirusowe na chemioprofilaktykę grypy?

Osoby z HIV / AIDS powinny przepisywać leki przeciwwirusowe w celu zapobiegania grypie, gdy nie mogą się chronić podczas sezonu grypowego. Oczywiście musisz kierować się zaleceniami lekarza.

W odniesieniu do leczenia grypy nie ma opublikowanych danych dotyczących stosowania leków przeciw grypie u osób zakażonych HIV, takich jak amantydyna i rimantadyna. Najpierw należy sprawdzić możliwość wystąpienia działań niepożądanych środków chemioprofilaktyki przeciwko grypie, zwłaszcza z chorobami neurologicznymi lub niewydolnością nerek.

Zatem ludzie z HIV / AIDS powinni być bardzo ostrożni w stosowaniu jakiegokolwiek środka przeciw grypie. Ale najważniejsze jest, aby skonsultować się z lekarzem, gdy tylko pojawią się jego objawy.

Grypa

Co powinien wiedzieć dorosły człowiek zakażony HIV na temat grypy H1N1 / 2009 lub świńskiej grypy?

Czy ludzie z HIV i AIDS są bardziej narażeni na zakażenie wirusem H1N1 / 2009 niż inni ludzie?

Obecnie nie mamy informacji dotyczących ryzyka zakażenia wirusem H1N1 / 2009 osób z HIV i AIDS. Do tej pory ludzie z HIV i AIDS nie byli w kategorii zwiększonego ryzyka zakażenia wirusami grypy sezonowej. Jednak osoby dorosłe i młodzież zakażone HIV, zwłaszcza osoby z niską liczbą CD4 lub pacjentami z AIDS, mogą doświadczać poważniejszych powikłań spowodowanych grypą sezonową. W związku z tym ryzyko powikłań wzrasta u osób dorosłych i młodzieży zakażonych HIV z powodu zakażenia wirusem grypy H1N1 / 2009.

Jakie środki ochrony przeciwko H1N1 / 2009 mogą przyjmować ludzie z HIV i AIDS?

Pacjenci zakażeni HIV muszą przestrzegać środków zapobiegawczych, aby chronić się przed grypą H1N1 / 2009.

Osoby zarażone wirusem HIV muszą przestrzegać zdrowego stylu życia: jeść prawidłowo, nie zasnąć, w miarę możliwości zmniejszyć stres. Zdrowy styl życia zmniejsza ryzyko zakażenia grypą i innymi chorobami zakaźnymi. Pozostając zdrowym, pomożesz swojemu układowi odpornościowemu odeprzeć ataki wirusa grypy.

Jeśli obecnie zażywasz leki przeciwretrowirusowe lub przeciwbakteryjne w celu zapobiegania potencjalnym zakażeniom, powinieneś kontynuować przyjmowanie przepisanych leków i stosować się do zaleceń swojej instytucji medycznej, aby zwiększyć odporność organizmu na zakażenia.

Jakie są objawy grypy H1N1 / 2009?

Objawy zakażenia grypą H1N1 / 2009 są najczęściej podobne do objawów sezonowej grypy: gorączka, kaszel, ból gardła, katar lub zatkany nos, ból głowy, bóle ciała (bóle mięśni lub stawów), dreszcze i osłabienie. Niektórzy ludzie skarżą się na biegunkę i nudności spowodowane grypą H1N1 / 2009. Grypie nie towarzyszy wysoka gorączka u wszystkich pacjentów bez wyjątku.

Co powinni robić ludzie z HIV i AIDS, gdy mają H1N1 / 2009?

Osoby zarażone wirusem HIV powinny podjąć takie same kroki jak w przypadku grypy sezonowej - udać się do centrum medycznego i postępować zgodnie z poniższymi zaleceniami. W razie potrzeby zostaniesz przepisany na badania laboratoryjne i leczenie.

Jeśli jesteś chory na grypę, zostań w domu i zachowaj maksymalną odległość od innych ludzi, aby nie rozprzestrzeniać bakterii. W przypadku ustąpienia objawów gorączki (dreszcze, pocenie się, gorączka) pozostań w domu przez co najmniej 24 godziny. Należy to ustalić bez stosowania leków przeciwgorączkowych (wszystkie leki zawierające ibuprofen lub acetaminofen).

Jeśli chcesz odwiedzić gabinet lekarski, pogotowie lub inny oddział medyczny w celu uzyskania pomocy fizycznej, załóż maskę oddechową lub zakryj usta i nos kawałkiem chusteczki podczas kaszlu lub kichania. Powiadom placówkę, że możesz być zarażony grypą.

Czy istnieje szczepionka przeciwko wirusowi grypy H1N1 / 2009?

Tak Opracowano monowalentną szczepionkę przeciw grypie H1N1 / 2009, która jest obecnie dostępna.

Osoby w wieku od 25 do 64 lat z chorobami sugerującymi ryzyko powikłań spowodowanych grypą, w tym HIV, należą do osób, które wymagają przede wszystkim szczepienia przeciwko grypie H1N1 / 2009.

Ponadto następujące kategorie osób powinny otrzymać monowalentną szczepionkę przeciw grypie H1N1 / 2009:

Gdy tylko szczepionki zagrożone zostaną dostarczone na poziomie lokalnym, program szczepień powinien być dystrybuowany przez służby medyczne do osób w wieku od 25 do 64 lat, a następnie do osób w wieku 65 lat i starszych, w tym dorosłych zakażonych HIV. Osoby, które przekroczyły linię 65-letnią, nie są włączane do grupy szczepień podstawowych, ponieważ według ostatnich badań ryzyko zakażenia wśród osób w wieku 65 lat i starszych jest niższe niż wśród ludzi młodych. Pomimo początkowo ograniczonej ilości szczepionki, konieczne jest zwiększenie zapasów szczepionek, aby zaszczepić osoby, które nie są zagrożone.

Jaki rodzaj szczepienia jest dopuszczalny dla osób zakażonych HIV?

Istnieją dwa rodzaje szczepionek, zarówno na grypę sezonową, jak i na grypę H1N1 / 2009. Osoby z HIV powinny otrzymać inaktywowaną szczepionkę (zawierającą fragmenty zniszczonego wirusa grypy), którą wstrzykuje się igłą, głównie w ramię. Szczepionka została zatwierdzona do stosowania u osób zakażonych HIV.

Inny rodzaj szczepionki przeciw grypie - „żywa atenuowana szczepionka przeciw grypie” w postaci aerozolu do nosa - nie jest obecnie zalecany do stosowania u osób zakażonych HIV. Szczepionka jest wykonana z żywych, atenuowanych wirusów grypy, które nie powodują grypy. Szczepionkę można stosować u osób w wieku od 2 do 49 lat, z wyjątkiem kobiet w ciąży.

Czy osoby z HIV powinny być szczepione sezonowo?

Tak Szczepienie przeciwko grypie sezonowej za pomocą inaktywowanej formy szczepionki (jako zastrzyk) zaleca się stosować u osób zakażonych HIV, niezależnie od wieku.

Czy sezonowe szczepienia chronią przed grypą H1N1 / 2009?

Sezonowe szczepienia przeciwko grypie nie gwarantują ochrony przeciwko grypie H1N1 / 2009. Podobnie monowalentna szczepionka przeciw grypie H1N1 / 2009 nie może być środkiem ochrony przed sezonowymi typami grypy.

Czy istnieją metody leczenia grypy H1N1 / 2009 u osób z HIV i AIDS?

Tak Wirus grypy H1N1 / 2009 jest wrażliwy na dwa leki przeciwwirusowe, takie jak oseltamiwir i zanamiwir. Dorośli i młodzież zakażeni HIV z objawami grypopodobnymi (w tym grypa H1N1 / 2009) powinni skontaktować się z ośrodkiem medycznym, aby ustalić, czy potrzebują leczenia lekami przeciwwirusowymi. Leczenie jest najbardziej skuteczne, jeśli rozpocznie się w ciągu 48 godzin po pojawieniu się pierwszych objawów.

Kiedy należy przepisywać leki przeciwwirusowe w celu zapobiegania grypie H1N1 / 2009 (chemioprofilaktyka) osobom z HIV i AIDS?

Antywirusowa chemioprofilaktyka stosowana jest z reguły przede wszystkim u osób ze zwiększonym ryzykiem powikłań spowodowanych grypą, które miały bliski kontakt z zakażonymi ludźmi. Alternatywą dla chemioprofilaktyki jest doradzanie osobom ze zwiększonym ryzykiem powikłań związanych z grypą związanych z pierwszymi oznakami i objawami grypy oraz zalecanie terminowego leczenia ośrodkom medycznym w celu zbadania i późniejszego leczenia, gdy identyfikacja objawów klinicznych objawów grypy może być alternatywą.

Czy leki do leczenia i zapobiegania zakażeniu wirusem grypy H1N1 / 2009 są bezpieczne dla osób z HIV i AIDS?

Nie mamy wystarczających informacji na temat interakcji leków przeciwwirusowych przeciwko grypie i leków przeciwretrowirusowych stosowanych w leczeniu HIV. Wśród osób zakażonych wirusem HIV i młodzieży, które przyjmowały oseltamiwir i zanamiwir, nie odnotowano działań niepożądanych leków. Główne cechy interakcji oseltamiwiru i zanamiwiru z obecnymi lekami przeciwretrowirusowymi stosowanymi w leczeniu HIV nie są obecnie znane. W przypadku przepisania oseltamiwiru lub zanamiwiru i wystąpienia działań niepożądanych tych leków należy skontaktować się z centrum medycznym.

Objawy HIV, klasyfikacja i rozpoznanie

AIDS wywołane przez HIV jest jedną z najgorszych chorób na świecie. Dlaczego HIV jest tak poważny? Chodzi o nieodwracalne szkody, które wirus wyrządza układowi odpornościowemu zakażonej osoby: w miarę postępu choroby organizm przestaje opierać się infekcji, wszystko kończy się śmiercią.

Dodatkowa trudność polega na tym, że objawy HIV, które często mylone są z objawami przeziębienia, nie ujawniają się natychmiast, ale dopiero pod koniec okresu inkubacji. Wśród dodatkowych rozczarowujących faktów: minimalna dawka zakaźna, stosunkowo proste warunki zakażenia, przerażające objawy AIDS.

Dlatego bardzo ważne jest, aby jak najszybciej dowiedzieć się o obecności wirusa HIV w organizmie. Jak zrozumieć, że zostałeś zaatakowany przez wirusa? - pytasz. Aby „znać wroga wzrokiem”, musisz wiedzieć o nim wszystko, w szczególności, aby zrozumieć, co dzieje się w zainfekowanym ciele od momentu zakażenia do zwykłego końca przypadku klinicznego.

Klasyfikacja objawów lub sposób rozpoznawania stadium HIV

Co stanie się z osobą, w której organizmie osiedlił się ludzki wirus niedoboru odporności? Pierwsze przejawy HIV występują po okresie inkubacji. Oznacza to, że co najmniej 3 tygodnie po zakażeniu musi minąć, aby osoba zauważyła pierwsze niepokojące objawy.

Okres pierwszych objawów rozwijającego się zakażenia HIV przypada na drugi etap choroby. Jeśli masz szczęście, z początkiem pierwszych objawów, pacjent będzie szukał pomocy medycznej. Jednak często obserwowane objawy są utożsamiane z objawami klinicznymi grypy, SARS, mononukleozy. Pacjent skarży się na ból mięśni, dreszcze, wzrasta jego temperatura, zwiększają się węzły chłonne na szyi. Średni czas trwania etapu wynosi 1 rok.

Następnie następuje utajony etap, który charakteryzuje się bezobjawowym przebiegiem HIV. Jednak przeciwciała przeciwko wirusowi są już obecne we krwi pacjenta i można je wykryć podczas diagnozy.

Uogólniona limfadenopatia jest etapem oczywistej manifestacji HIV. Pacjent stwierdza znaczny wzrost węzłów chłonnych w całym ciele (z wyjątkiem pachwiny). Ten objaw skłania pacjenta do wizyty u lekarza, zwłaszcza jeśli objawy HIV nie ujawniły się wcześniej.

Średnio po 3 miesiącach choroba przechodzi w stadium wtórnych objawów. Pacjent staje się znacznie trudniejszy do poradzenia sobie z wystąpieniem objawów. W tym okresie rozwija się cała „grupa” wtórnych chorób (uogólnione infekcje, mięsak Kaposiego, uszkodzenia OUN itp.), Którym towarzyszą odpowiednie objawy.

Następnym krokiem jest etap termiczny lub AIDS. W tym okresie dochodzi do zaostrzenia wszystkich istniejących dolegliwości, których rozwój najczęściej prowadzi do pojawienia się ostrej niewydolności wątroby. AIDS przebiega w kilku etapach, z których każdy zbliża pacjenta do nieuniknionej śmierci.

Sposoby transmisji

Przed zapoznaniem się z obrazem klinicznym (oznakami zakażenia) HIV, poruszyliśmy temat transmisji wirusa.

Osoby zakażone HIV są głównym źródłem zakażenia na każdym etapie choroby, w tym w okresie inkubacji (gdy HIV jeszcze się nie ujawnia). Najbardziej niebezpieczne okresy choroby związane z możliwością przeniesienia wirusa - koniec okresu inkubacji, czas wystąpienia objawów pierwotnych i późny etap choroby.

Siedlisko infekcji to płyny biologiczne pacjentów. Mówimy o krwi, nasieniu, wydzielinie z pochwy i mleku pacjenta.

Uwaga! Cząstki wirusowe można również znaleźć w innych substratach (łza, ślina, pot). Jednak stężenie wirusa w nich jest znikome, więc praktycznie niemożliwe jest zainfekowanie w ten sposób.

Na podstawie powyższego wnioskujemy: istnieją trzy sposoby zakażenia HIV:

  1. Seksualny. Wirus dostaje się do organizmu w wyniku seksu bez zabezpieczenia z chorym.
  2. Pozajelitowe (przez krew).
  3. Pionowy. HIV jest przenoszony na dziecko poprzez poród lub mleko matki.

Podsumowanie historyczne: małpy HIV

Tam, gdzie powstał ludzki wirus niedoboru odporności, kiedy pojawiły się pierwsze objawy „zarazy XXI wieku” i jak zaczął się łańcuch zakażeń HIV, nie jest to znane. Powszechna wersja naukowców i historyków brzmi następująco: początkowa infekcja ludzkiego wirusa niedoboru odporności pochodzi od szympansów. Epidemia rozprzestrzeniła się na cały świat po tym, jak kilku mężczyzn zabiło i zjadło zwierzęta zakażone HIV.

Fakty dotyczące złapanych pacjentów szympansów mogą wskazywać na powyższe. Zwierzęta Afryki były nosicielami wirusa, który okazał się bardzo podobny do AIDS.

Objawy HIV: charakterystyczne objawy u mężczyzn i kobiet

Jakie konkretne objawy u kobiety zakażonej HIV mogą wskazywać na dolegliwości? Jak rozpoznać „ból”? Pierwotne objawy ograniczają się do wzrostu temperatury ciała do 40 stopni w kilka tygodni po zakażeniu. Hipertermia może przeszkadzać pacjentowi przez 2-10 dni.

Listę pierwszych objawów zakażenia HIV uzupełniają objawy typowe dla SARS i grypy: kaszel, ból krtani. Następnie pojawiają się objawy zatrucia:

  • słabość;
  • ból mięśni;
  • migrena;
  • nocne poty.

Pierwsze objawy HIV pojawiają się na tle powiększonych węzłów chłonnych. Procesy zapalne zaczynają się rozwijać. Świadczą o tym węzły szyjne, a następnie wzrost potyliczny, pachowy.

Uwaga! W wyniku zakażenia HIV i rozwoju choroby u kobiet mogą wystąpić wymioty i nudności, zespół bólu spazmatycznego.

Główne objawy choroby u mężczyzn są podobne do objawów choroby u kobiet. Początkowi choroby towarzyszy pojawienie się na ciele czerwonej wysypki (bezbarwnych plam). Ponadto obraz kliniczny jest identyczny.

Wówczas choroba „nabiera rozpędu” następuje uszkodzenie błony śluzowej warg, skóry głowy itp.

W przyszłości omówimy objawy obserwowane u pacjenta z nabytym zespołem niedoboru odporności (AIDS). Obraz kliniczny HIV i AIDS (SPD) jest inny.

Pierwsze objawy AIDS

Pełne zaufanie do diagnozy pacjenta pojawia się, gdy pojawiają się pierwsze oznaki AIDS: jeśli przejaw pierwszych objawów zakażenia HIV można przeoczyć, to pierwsze objawy AIDS nie zostaną zignorowane. Objawy choroby występują podczas etapu termicznego, kiedy odporność pacjenta nie jest już w stanie wytrzymać wirusa.

Czy istnieją różnice w objawach płci przeciwnej? Objawy choroby są identyczne. Różnice mogą dotyczyć tylko pierwszych objawów AIDS, które są związane z chorobami układu moczowo-płciowego.

Objawy choroby zostaną określone zewnętrznie i zostaną wykryte w laboratorium. AIDS występuje w 4 formach:

  1. Płucne (rozwój pneumocystisowego zapalenia płuc).
  2. Jelita (na tle temperatury pojawia się biegunka, oznaki odwodnienia).
  3. Ze zmianami skórnymi u kobiet i mężczyzn (powstawanie wrzodów i nadżerek, wywołujących silny ból, dyskomfort).
  4. Z porażką centralnego układu nerwowego.

Diagnostyka

Dowiedziawszy się, po jakim czasie pojawiają się pierwsze oznaki AIDS (HIV) i jak manifestuje się AIDS, przejdźmy do tematu diagnozy.

Wraz z wejściem dawki zakaźnej do krwi niektórych pacjentów, pierwsze objawy „pojawiają się” w ciągu 3 tygodni, w innych 3 miesiące po niebezpiecznym kontakcie (z początkiem wytwarzania przeciwciał przeciwko wirusowi w komórkach ciała). Jednak jedynym niepokojącym sygnałem może być znaczny wzrost liczby węzłów chłonnych (węzłów chłonnych pod pachą, szyi) w okresie uogólnionej limfadenopatii.

W każdym przypadku stosuje się jedną lub kilka metod diagnostycznych i określa się poziom wirusowego RNA, określa się stopień uszkodzenia leukocytów i limfocytów - ciało pacjenta ocenia się na obecność wirusa.

W pierwszej kolejności należy przeprowadzić badanie krwi metodą immunologiczną. Przy powtarzanych wynikach dodatnich konieczne jest, aby pacjent przeszedł jeszcze jedną - immunoblot.

Jak szybko pojawia się AIDS: cechy okresu inkubacji

Czy istnieje algorytm rozpoznawania HIV we wczesnych stadiach? W okresie inkubacji chorego nie można ustalić przez co najmniej kilka tygodni: w tym okresie nie ma objawów AIDS.

Skąd wiesz, czy jesteś chory, czy nie? Jedyne, co możesz zrobić, jeśli podejrzewasz infekcję: zwróć szczególną uwagę na swoje zdrowie (sprawdź rozmiar węzłów chłonnych, niezwłocznie określ przyczyny nagłej niedyspozycji, pocenie się, w jakiejkolwiek formie choroby, skontaktuj się z lekarzem). Jeśli więc doświadczenia były poprzedzone seksem bez zabezpieczenia, nie byłoby zbędne w ciągu kilku tygodni po PPA, aby przejść wszystkie zalecane badania.

Uwaga! Osoba zarażona jest często obalana przez „prostotę” pojawiających się objawów. Uważaj, nie mów o fałszywej nieszkodliwości znaków!

Leczenie narkotyków

Co oznacza leczenie HIV? Leczenie zakażenia HIV lub leczenia AIDS obejmuje zestaw środków mających na celu spowolnienie rozwoju choroby. Leczenie choroby nawet pod warunkiem kontrolowania przez najlepszego lekarza prowadzącego nie jest obecnie możliwe. Leczenie AIDS zapewnia kontrolę stanu odporności, przestrzeganie środków zapobiegawczych i leczenie chorób wtórnych.

Najpewniejszym leczeniem HIV jest terapia antyretrowirusowa. Konieczne jest leczenie takimi lekami jak Zidovudine, Nevirapin i Didanosin - są one uznawane za najbardziej skuteczne.

Należy jednak pamiętać, że leki nie wpływają na wynik - śmierć pacjentów z HIV jest dziś nieunikniona.

Zapobieganie

Aby zapobiec leczeniu AIDS, konieczne jest stosowanie prostych środków zapobiegawczych. Są dobrze znane i brzmią następująco:

  • prowadzić uporządkowane życie seksualne (używać prezerwatywy);
  • odmówić przyjmowania narkotyków;
  • przestrzegać norm sanitarnych i higienicznych w procedurach medycznych i kosmetycznych;
  • skonsultuj się z lekarzem w odpowiednim czasie w przypadku rozwoju dolegliwości układu moczowego (niezależnie od okresów rozwoju choroby).

Jak nie możesz dostać HIV?

Według statystyk, mając kontakt seksualny bez prezerwatywy, ryzyko zakażenia wirusem jest maksymalne. Potem są przypadki infekcji przez krew i pionową ścieżkę.

Nie powinieneś przyjmować fanatycznej postawy i unikać wszystkiego, bojąc się „złapać infekcję”. Pamiętaj: HIV nie jest przenoszony w codziennym życiu (podczas drżenia rąk, przytulania, w życiu codziennym), poprzez pocałunki, łzy i ukąszenia owadów.

Niewinne infekcje narządów płciowych

Niezabezpieczony stosunek ma alternatywną, nieatrakcyjną stronę. Mówimy o możliwym ryzyku zakażenia niewinną infekcją narządów płciowych (chlamydia, mykoplazmoza, opryszczka narządów płciowych, pleśniawka, wirus brodawczaka ludzkiego), których objawy mogą wyglądać jak przejawy HIV. Sytuacja jest szczególnie poważna w przypadku zakażenia przez osobę zakażoną HIV: przy osłabionej odporności przebieg takich dolegliwości jest niezwykle niebezpieczny.

Uwaga! W przypadku seksu bez zabezpieczenia ryzyko chorób przenoszonych drogą płciową wynosi 50%.

Zapobieganie zakażeniom oportunistycznym

W części dotyczącej profilaktyki nie można nie wspomnieć o środkach zapobiegających rozwojowi zakażeń oportunistycznych. Na drugim etapie rozwoju HIV z powodu silnego osłabienia układu odpornościowego, choroby takie często stają się „towarzyszami” pacjenta. Ponadto, takie infekcje zwiększają ryzyko zarażenia wirusem i szybkiego rozwoju AIDS w ciele pacjenta.

Istnieje wyraźna potrzeba przestrzegania pewnych środków zapobiegawczych przeciwko zakażeniom oportunistycznym. Wśród nich: wykluczenie z diety surowego mięsa i ryb, regularna opieka nad zwierzętami, szczepienia przeciwko infekcjom i oczywista higiena osobista.

HIV.SPID.ZPPP.

HIV (ludzki wirus niedoboru odporności) jest wirusem, który powoduje AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności). HIV atakuje układ odpornościowy, niszczy białe krwinki (leukocyty), które pomagają organizmowi zwalczać infekcje i choroby. Badanie krwi na obecność HIV jest jedynym wiarygodnym sposobem na określenie, czy masz HIV. Następujące objawy mogą pomóc w podejrzeniu zakażenia HIV, a następnie przetestować krew na obecność HIV.

I. Widoczne objawy HIV

Widoczne objawy HIV to zmęczenie.

1. Zwróć uwagę, czy odczuwasz ostre osłabienie bez oczywistego powodu.

  • Ostra słabość to nie to samo uczucie, co senność. Czy odczuwasz ciągłą frustrację nawet po nocnym odpoczynku? Czy czujesz większe pragnienie niż zwykle zdrzemnij się po kolacji i unikaj gwałtownych działań, ponieważ czujesz trochę siły? Jest to rodzaj słabości, który powinien prowadzić do czujności na zakażenie HIV.
  • Jeśli ostra słabość cię prześladuje przez tygodnie lub miesiące, upewnij się, że jesteś poddany testowi na HIV.

Pierwsze objawy HIV są bezprzyczynową sennością.

2. Zwróć uwagę na uczucie gorąca (gorączka, gorączka) lub ciężkie nocne poty.

Objawy te są charakterystyczne dla wczesnych stadiów zakażenia HIV (ostre zakażenie HIV). Nie wszyscy ludzie zakażeni HIV doświadczają tych objawów, ale jeśli tak, zwykle trwają od 2 do 4 tygodni po zakażeniu HIV.

  • Ciepło i nocne poty to także objawy grypy i przeziębienia. Ale są to pory roku, czyli zwykle występują jesienią i wiosną.
  • Dreszcze, bóle mięśni, ból gardła i bóle głowy to także objawy grypy lub przeziębienia, ale mogą być również objawami ostrego zakażenia HIV.

Pierwsze oznaki HIV to powiększone węzły chłonne.

3. Sprawdź, czy twoje węzły chłonne szyjne lub pachowe są powiększone (obrzęknięte).

  • W przypadku zakażenia HIV węzły chłonne szyjne pęcznieją bardziej niż w pachach lub pachwinie.
  • Węzły chłonne mogą puchnąć w wyniku wielu innych rodzajów zakażeń, takich jak przeziębienie lub grypa, dlatego dalsze badanie jest konieczne w celu ustalenia przyczyny.

Pierwszymi objawami HIV są nudności, wymioty, biegunka.

4. Zwróć uwagę na nudności, wymioty i biegunkę.

Objawy te, zwykle związane z grypą, mogą również wskazywać na wczesne zakażenie HIV. Zrób test na HIV, jeśli objawy się utrzymają.

Pierwszymi objawami HIV są wrzody w jamie ustnej i na narządach płciowych.

5. Zwróć uwagę na obecność owrzodzeń w jamie ustnej i narządach płciowych.

Jeśli masz owrzodzenie w jamie ustnej, jeśli masz powyższe objawy, nadszedł czas, aby włączyć alarm, zwłaszcza jeśli rzadko masz wrzody. Owrzodzenia narządów płciowych mogą również przemawiać za zakażeniem HIV.

Ii. Rozpoznanie konkretnych objawów

Specyficzne objawy HIV to uporczywy suchy kaszel.

1. Trwały suchy kaszel

Specyficzne objawy HIV to nieregularne wysypki.

2. Zwróć uwagę na przypadkowe wysypki, plamy (czerwone, brązowe, różowe, fioletowe) na skórze.

Przypadkowe plamy w zakażeniu HIV

Fioletowa, czerwona skóra mówi również o późnym stadium zakażenia HIV. Plamy mogą również wyglądać jak czyraki lub nierówności.

    Fioletowa, czerwona skóra mówi również o późnym stadium zakażenia HIV. Plamy mogą również wyglądać jak czyraki lub nierówności.

Wysypka skórna z reguły nie pojawia się w przypadku grypy lub przeziębienia, więc jeśli masz te objawy w tym samym czasie, co inne wspomniane powyżej, natychmiast skonsultuj się z lekarzem.

Specyficzne objawy HIV to zapalenie płuc.

3. Zwróć uwagę, jeśli masz zapalenie płuc.

Specyficznymi objawami HIV są płytki nazębne, pleśniawki w ustach.

4. Sprawdź grzyb, zwłaszcza w ustach.

Pseudomembranowa kandydoza (grzyby dosłownie zaczynają rosnąć w ustach, w tym przypadku Candida, mleczny grzyb).

Specyficzne objawy HIV to grzyb paznokci.

5. Sprawdź paznokcie pod kątem uszkodzeń grzybiczych.

Uszkodzenia paznokci spowodowane zakażeniem HIV

Paznokcie zabarwione na żółto lub brązowo, popękane, odłamane są charakterystyczne dla osób w późnych stadiach zakażenia HIV. Paznokcie stają się bardziej podatne na uszkodzenia grzybowe niż przy normalnej odporności.

Specyficzne objawy HIV to utrata wagi.

6. Ustal, czy masz nieuzasadnioną utratę wagi.

Kacheksja - wyczerpanie, z AIDS, masa ciała gwałtownie spada.

We wczesnych stadiach zakażenia HIV szybka utrata masy ciała może być spowodowana nadmierną biegunką; w późniejszych etapach objawia się kacheksją (silne wyczerpanie) i jest silną reakcją organizmu na obecność HIV.

Specyficzne objawy HIV to depresja, utrata pamięci.

7. Zwróć uwagę na problemy z utratą pamięci, depresją lub obecnością innych dolegliwości neurologicznych.

HIV wpływa na funkcje poznawcze mózgu (pamięć, uwagę, uczucia, prezentację informacji, logiczne myślenie, wyobraźnię, zdolność podejmowania decyzji) w późniejszych etapach. Objawy te są bardzo poważne i nie można ich ignorować.

Iii. Zrozumienie HIV

Ustal, czy istnieje ryzyko zakażenia HIV.

1. Zastanów się, czy masz ryzyko zakażenia HIV.

Istnieje kilka różnych sytuacji, które mogą być bardzo niebezpieczne pod względem zakażenia HIV.

Jeśli miałeś jedną z następujących sytuacji, jesteś w niebezpieczeństwie:

  • Miałeś niezabezpieczony stosunek antial, pochwowy lub doustny.
  • Dzieliliście igły i strzykawki.
  • Zdiagnozowano u ciebie chorobę przenoszoną drogą płciową (kiła, chlamydia, gardnerelloza, opryszczka narządów płciowych itp.), Gruźlica, wirusowe zapalenie wątroby typu B lub C.
  • Transfuzję krwi wykonano w latach 1978–1985, lata przed podjęciem środków bezpieczeństwa w celu zapobieżenia przetoczeniu zakażonej krwi lub przeniesiono cię do podejrzanej krwi.

Nie czekaj na rozwój objawów HIV.

2. Nie czekaj, aż pojawią się objawy.

Wiele osób z HIV nie wie, że są chore. Wirus może istnieć w organizmie przez ponad dziesięć lat, zanim objawy zaczną się manifestować. Jeśli masz powody, by sądzić, że masz zakażony HIV, nie pozwól, aby brak objawów powstrzymał cię przed badaniem. Im szybciej się nauczysz, tym lepiej, tym szybciej będziesz mógł podjąć kroki, aby zapobiec zakażeniu innych i rozpocząć leczenie.

Sprawdź, czy nie ma wirusa HIV.

3. Wykonaj test na HIV.

Jest to najdokładniejsza metoda określania, czy masz HIV. Skontaktuj się z lokalną kliniką, laboratorium, Centrum AIDS, aby uzyskać test na HIV.

  • Testowanie jest prostą, niedrogą i niezawodną (w większości przypadków) procedurą. Najczęstszy test jest wykonywany przez badanie próbki krwi. Istnieją również testy, które wykorzystują tajemnice ust i moczu. Istnieją nawet testy, które można wykorzystać w domu. Jeśli nie masz stałego lekarza, który może przeprowadzić badania, skontaktuj się z lokalną kliniką.
  • Jeśli zostałeś przetestowany na HIV, nie pozwól, aby strach uniemożliwił Ci uzyskanie wyników testu.

Wiedząc, czy jesteś zarażony, czy nie, zmień swoje życie na zawsze.

Co mam teraz zrobić?

Określ ryzyko infekcji za pomocą testu: